Τετάρτη 9 Απριλίου 2008
Κύριε Δήμαρχε...
«Μια φορά κι έναν καιρό, υπήρχε μια πολύ άσχημη πόλη. Βία, εγκλήματα, κυκλοφοριακό, ατυχήματα, ναρκωτικά, βρωμιά και γκρίζοι δυστυχισμένοι πολίτες. Και δεν ήταν καμιά μικρή πόλη, είχε έξι μύρια κατοίκους που είχαν παραδοθεί εντελώς στην μαυρίλα. Ένα πρωί, ο διευθυντής του Πανεπιστημίου της πόλης που ήταν μαθηματικός και φιλόσοφος, εκεί που πήγαινε στη δουλειά του και βλέποντας την κατάντια της πόλης του, πήρε μια πολύ κουφή απόφαση. Δήλωσε την παραίτησή του στο Πανεπιστήμιο, λέγοντας πως ήθελε να διευρύνει την διδασκαλία του και στα έξι εκατομμύρια κατοίκους.
Για την προεκλογική καμπάνια του λοιπόν, φόρεσε μια στολή σούπερμαν, αυτοχρίστηκε "υπερπολίτης" και αμολήθηκε στους δρόμους βάζοντας ταυτόχρονα υποψηφιότητα για δήμαρχος. Έφερε πολύ γέλιο στον κόσμο αλλά επειδή όπως έλεγαν, είχε αρκετά ειλικρινή φάτσα, τον ψήφισαν. Ο καινούργιος δήμαρχος όμως δεν είχε καμία σχέση με τους προηγούμενους.
Η πρώτη του κίνηση ήταν να προσλάβει μίμους και να τους σκορπίσει στους δρόμους της πόλης. Η δουλειά τους ήταν να χλευάζουν όσους παραβίαζαν τον κώδικα οδικής κυκλοφορίας. Σιγά, θα μου πείτε. Οι πολίτες όμως (που εννοείται στα τέτοια τους οι κανόνες οδικής συμπεριφοράς), άρχισαν να συμμορφώνονται γιατί αποδείχτηκε πως τους πείραζε πολύ περισσότερο η δημόσια κοροϊδία, παρά τα πρόστιμα. Αμέσως μετά, βγήκε σε διάφορες τηλεοπτικές εκπομπές και έκανε ντους κατατσίτσιδος live, κλείνοντας την παροχή νερού ενώ σαπουνιζόταν, για να δείξει στους πολίτες πώς μπορούν να εξοικονομούν νερό. Και βουαλά! Η κατανάλωση νερού αμέσως έπεσε. Όρισε Ημέρα Γυναίκας όπου οι άντρες θα φρόντιζαν τα παιδιά και οι γυναίκες θα έβγαιναν βόλτα στην πόλη. Αυτό, ήταν ανήκουστο γιατί η συγκεκριμένη πόλη ήταν πολύ επικίνδυνο μέρος τα βράδια, ενώ οι γυναίκες δεν έβγαιναν βόλτες σχεδόν ποτέ ως τότε. 700.000 γυναίκες γέμισαν τους δρόμους πανηγυρίζοντας ενώ ακόμη και o αρχηγός της αστυνομίας ήταν γυναίκα εκείνο το βράδι.
Το καλύτερο; Μοίρασε στους πολίτες μικρές ταμπελίτσaες που έγραφαν «τώρα, γιατί το έκανες αυτό, μεγάλε;», για να επιδοκιμάζουν ή να αποδοκιμάζουν δημόσια τις πράξεις των συμπολιτών τους. Τ ο ομαδικό κράξιμο ήταν ό,τι έπρεπε τελικά, κατάφεραν και έκανε όσους αυθαιρετουσαν, σιγά σιγά, προσεκτικότερους.
Γενικώς σκαρφιζόταν αστείες ή περίεργες καμπάνιες για κάθε τί που ήθελε να πετύχει, όπως όταν ζήτησε να του τηλεφωνήσει (στο προσωπικό του γραφείο μάλιστα) όποιος πολίτης συναντούσε έστω κι έναν αξιέπαινο ταξιτζή. Σύντομα, 150 τηλεφωνήματα συντέλεσαν στο να δημιουργηθεί ομάδα ταξιτζίδων που ο δήμαρχος ονόμασε Ιππότες της Ζέβρας και είχαν την προσωπική του υποστήριξη. (παρακάμπτοντας με αυτό τον τροπο το διεφθαρμένο και ανίκανο συνδικάτο οδηγών ταξί).
Τέλος, προσπαθώντας να δείξει πόσο σημαντική είναι η ανθρώπινη ζωή, ζωγράφισε αστέρια σε κάθε σημείο θανάτου από τροχαίο στην πόλη, πράγμα εξαιρετικά έξυπνο γιατί το αποτέλεσμα ήταν πανέμορφο αλλά και ιδιαίτερα σοκαριστικό.»
Ήταν ένα mail από αυτά που κυκλοφορούν στο internet. Όταν το διάβασα είχα υποψίες ότι μπορεί να είναι ένα στημένο παραμύθι. Ψάχνοντας διαπίστωσα ότι πρόκειται για αληθινή ιστορία. Ο Αντάνας Μόκους Σίβικας 56 ετών Κολομβιανός μαθηματικός και φιλόσοφός με καταγωγή από τη Λιθουανία παραιτήθηκε το 1993 από το Εθνικό Πανεπιστήμιο της Κολομβίας και εκλέχτηκε δήμαρχος της Μπογκοτά για δύο συνεχόμενες θητείες μέχρι το 2004. Με εφευρετικούς τρόπους και χιούμορ κατάφερε να ενεργοποιήσει τα καλά στοιχεία των συμπολιτών του. Κανείς δεν ήταν ευχαριστημένος με τη κατάσταση που επικρατούσε στη πόλη του, εγκληματικότητα, ατμοσφαιρική ρύπανση, τρελό κυκλοφοριακό πρόβλημα, σκουπίδια και καθημερινές μικροπαραβάσεις, δυσκολεύανε την ζωή όλων. Ο κόσμος εκεί (που τελικά δεν φαίνεται να διαφέρει σε τίποτα με τον δικό μας κόσμο), βλέποντας συνεχώς το επίπεδο ζωής του να βαλτώνει όταν συνάντησε ένα ηγέτη που με ειλικρίνεια, διάθεση να βοηθήσει, γνώσεις και φαντασία έσκυψε πάνω από τη καθημερινότητα του, ανταποκρίθηκε βγάζοντας τον καλύτερο εαυτό του. 09.04.08.11.12
Στη Μπογκοτά οι πολίτες είδαν τον δήμαρχο τους να ξηλώνει απ' όλες τις δημοτικές υπηρεσίες τους αργόσχολους, τα λαμόγια και να εμποδίζει τους δημοτικούς συμβούλους άλλων παρατάξεων να διορίσουν τους δικούς τους ανθρώπους. Ίδρυσε επίσης ταμείο εθελοντικών φόρων για όσους ήθελαν να δώσουν παραπάνω χρήματα (!) στο δημοτικό ταμείο. Φυσικά και μάζεψε χρήματα (αν ο κόσμος πιστέψει ότι είσαι έντιμος σπεύδει να βοηθήσει). 63.000 άνθρωποι έσπευσαν να ενισχύσουν αυτό το ταμείο "εθελοντικής φορολογίας".
Για την προεκλογική καμπάνια του λοιπόν, φόρεσε μια στολή σούπερμαν, αυτοχρίστηκε "υπερπολίτης" και αμολήθηκε στους δρόμους βάζοντας ταυτόχρονα υποψηφιότητα για δήμαρχος. Έφερε πολύ γέλιο στον κόσμο αλλά επειδή όπως έλεγαν, είχε αρκετά ειλικρινή φάτσα, τον ψήφισαν. Ο καινούργιος δήμαρχος όμως δεν είχε καμία σχέση με τους προηγούμενους.
Η πρώτη του κίνηση ήταν να προσλάβει μίμους και να τους σκορπίσει στους δρόμους της πόλης. Η δουλειά τους ήταν να χλευάζουν όσους παραβίαζαν τον κώδικα οδικής κυκλοφορίας. Σιγά, θα μου πείτε. Οι πολίτες όμως (που εννοείται στα τέτοια τους οι κανόνες οδικής συμπεριφοράς), άρχισαν να συμμορφώνονται γιατί αποδείχτηκε πως τους πείραζε πολύ περισσότερο η δημόσια κοροϊδία, παρά τα πρόστιμα. Αμέσως μετά, βγήκε σε διάφορες τηλεοπτικές εκπομπές και έκανε ντους κατατσίτσιδος live, κλείνοντας την παροχή νερού ενώ σαπουνιζόταν, για να δείξει στους πολίτες πώς μπορούν να εξοικονομούν νερό. Και βουαλά! Η κατανάλωση νερού αμέσως έπεσε. Όρισε Ημέρα Γυναίκας όπου οι άντρες θα φρόντιζαν τα παιδιά και οι γυναίκες θα έβγαιναν βόλτα στην πόλη. Αυτό, ήταν ανήκουστο γιατί η συγκεκριμένη πόλη ήταν πολύ επικίνδυνο μέρος τα βράδια, ενώ οι γυναίκες δεν έβγαιναν βόλτες σχεδόν ποτέ ως τότε. 700.000 γυναίκες γέμισαν τους δρόμους πανηγυρίζοντας ενώ ακόμη και o αρχηγός της αστυνομίας ήταν γυναίκα εκείνο το βράδι.
Το καλύτερο; Μοίρασε στους πολίτες μικρές ταμπελίτσaες που έγραφαν «τώρα, γιατί το έκανες αυτό, μεγάλε;», για να επιδοκιμάζουν ή να αποδοκιμάζουν δημόσια τις πράξεις των συμπολιτών τους. Τ ο ομαδικό κράξιμο ήταν ό,τι έπρεπε τελικά, κατάφεραν και έκανε όσους αυθαιρετουσαν, σιγά σιγά, προσεκτικότερους.
Γενικώς σκαρφιζόταν αστείες ή περίεργες καμπάνιες για κάθε τί που ήθελε να πετύχει, όπως όταν ζήτησε να του τηλεφωνήσει (στο προσωπικό του γραφείο μάλιστα) όποιος πολίτης συναντούσε έστω κι έναν αξιέπαινο ταξιτζή. Σύντομα, 150 τηλεφωνήματα συντέλεσαν στο να δημιουργηθεί ομάδα ταξιτζίδων που ο δήμαρχος ονόμασε Ιππότες της Ζέβρας και είχαν την προσωπική του υποστήριξη. (παρακάμπτοντας με αυτό τον τροπο το διεφθαρμένο και ανίκανο συνδικάτο οδηγών ταξί).
Τέλος, προσπαθώντας να δείξει πόσο σημαντική είναι η ανθρώπινη ζωή, ζωγράφισε αστέρια σε κάθε σημείο θανάτου από τροχαίο στην πόλη, πράγμα εξαιρετικά έξυπνο γιατί το αποτέλεσμα ήταν πανέμορφο αλλά και ιδιαίτερα σοκαριστικό.»
Ήταν ένα mail από αυτά που κυκλοφορούν στο internet. Όταν το διάβασα είχα υποψίες ότι μπορεί να είναι ένα στημένο παραμύθι. Ψάχνοντας διαπίστωσα ότι πρόκειται για αληθινή ιστορία. Ο Αντάνας Μόκους Σίβικας 56 ετών Κολομβιανός μαθηματικός και φιλόσοφός με καταγωγή από τη Λιθουανία παραιτήθηκε το 1993 από το Εθνικό Πανεπιστήμιο της Κολομβίας και εκλέχτηκε δήμαρχος της Μπογκοτά για δύο συνεχόμενες θητείες μέχρι το 2004. Με εφευρετικούς τρόπους και χιούμορ κατάφερε να ενεργοποιήσει τα καλά στοιχεία των συμπολιτών του. Κανείς δεν ήταν ευχαριστημένος με τη κατάσταση που επικρατούσε στη πόλη του, εγκληματικότητα, ατμοσφαιρική ρύπανση, τρελό κυκλοφοριακό πρόβλημα, σκουπίδια και καθημερινές μικροπαραβάσεις, δυσκολεύανε την ζωή όλων. Ο κόσμος εκεί (που τελικά δεν φαίνεται να διαφέρει σε τίποτα με τον δικό μας κόσμο), βλέποντας συνεχώς το επίπεδο ζωής του να βαλτώνει όταν συνάντησε ένα ηγέτη που με ειλικρίνεια, διάθεση να βοηθήσει, γνώσεις και φαντασία έσκυψε πάνω από τη καθημερινότητα του, ανταποκρίθηκε βγάζοντας τον καλύτερο εαυτό του. 09.04.08.11.12
Στη Μπογκοτά οι πολίτες είδαν τον δήμαρχο τους να ξηλώνει απ' όλες τις δημοτικές υπηρεσίες τους αργόσχολους, τα λαμόγια και να εμποδίζει τους δημοτικούς συμβούλους άλλων παρατάξεων να διορίσουν τους δικούς τους ανθρώπους. Ίδρυσε επίσης ταμείο εθελοντικών φόρων για όσους ήθελαν να δώσουν παραπάνω χρήματα (!) στο δημοτικό ταμείο. Φυσικά και μάζεψε χρήματα (αν ο κόσμος πιστέψει ότι είσαι έντιμος σπεύδει να βοηθήσει). 63.000 άνθρωποι έσπευσαν να ενισχύσουν αυτό το ταμείο "εθελοντικής φορολογίας".
Υπάρχουν πια επικίνδυνοι ποιητές ή επικίνδυνοι μουσικοί;
Πήγα Δευτέρα βράδυ στο Αρχαιολογικό Μουσείο να παρακολουθήσω την ομιλία του Ντίνου Χριστιανόπουλου με θέμα: «Σολωμός και Καβάφης: ομοιότητες και διαφορές». Φτάνοντας είδα τον Ντίνο Χριστιανόπουλο να κατευθύνεται -συνοδευόμενος- προς την είσοδο του μουσείου. Τον προσπέρασα και πρόλαβα πιο μπροστά τον Θωμά τον Κοροβίνη τον οποίο χαιρέτησα εγκάρδια. «Να, ο Ντίνος είναι πίσω μας, αν θες να του κάνεις καμιά συνέντευξη…» μου είπε με κάποια έξαψη, «αλλά να τον τσιγκλίσεις λιγάκι, μην τον ρωτήσεις τα συνηθισμένα… Να σου πει για τα δύσκολα χρόνια, τότε που τον απέρριπταν όλοι, όχι όπως τώρα…». «E όχι σήμερα, σήμερα έχει την τιμητική του» μουρμούρισα.
Όταν μπήκα μέσα, το πλήθος του κοινού που είχε προσέλθει μου φάνηκε εντυπωσιακό και βέβαια δεν υπήρχε πουθενά καμιά θέση για να καθίσω. Κάπου μετακίνησα ένα σταντ με αφίσα του μουσείου λίγο πιο πίσω και βολεύτηκα όρθιος σε μια γωνιά. Από τον διάδρομο μπροστά μου πέρασε η διευθύντρια του μουσείου, η κυρία Τζένη Βελένη, κατευθυνόμενη προς την εξέδρα των ομιλητών και παράκαμψε για λίγο προς το μέρος μου να πούμε δυο κουβέντες.
Αμέσως μετά άρχισε η εκδήλωση, με την κυρία Βελένη να προλογίζει πρώτη τον ποιητή, ενώ ακολούθησε ο καθηγητής κύριος Χρήστος Τσολάκης, εκ μέρους του περιοδικού «Φιλόλογος», ο οποίος παρέθεσε ένα σύντομο εργοβιογραφικό του (ποιητή, πεζογράφου, επιμελητή κειμένων, εκδότη, γκαλερίστα, γραμματολόγου, στιχουργού τραγουδιών, κριτικού, μεταφραστή, κ.ά.) Ντίνου Χριστιανόπουλου, ξεκινώντας από την έκδοση της πρώτης του ποιητικής συλλογής, «Εποχή των ισχνών αγελάδων» το 1950. Εκείνη η αναφορά στο 1950 με έκανε και συνειδητοποίησα ξαφνικά την ηλικία του: «Ήταν περίπου 20 χρονών τότε, άρα τώρα οδεύει προς τα 80» σκέφτηκα και μετά, όταν ανέβηκε ο κύριος Ντίνος -με κάποια δυσκολία- στην έδρα του ομιλητή, έβγαλα τη βιντεοκάμερα από την τσάντα μου κι άρχισα να τον καταγράφω (για να τον «απαθανατίσω»).
Ε λοιπόν, από τη στιγμή που άρχισε να μιλάει -από στήθους παρακαλώ, επί μιάμιση ώρα δεν «έβαλε γλώσσα μέσα», κρατώντας τον ειρμό της σκέψης του
-παρά τις απαραίτητες παρεκβάσεις, χωρίς να κομπιάζει πουθενά και χωρίς να χάνει ούτε κόμμα ούτε τελεία (και χωρίς να πιει ο αθεόφοβος ούτε μια γουλιά νερό -γιατί στέγνωσε το στόμα του, βρε αδερφέ!- από το ποτήρι που βρισκόταν δίπλα του). Ώσπου, με το ρητορικό του οίστρο, που είχε μέχρι τέλους της ομιλίας σχεδόν ένα πάθος εφηβικό, μας «εξάντλησε» όλους.
Η βάση του θέματός του, μέσα από μια συγκριτική προσέγγιση, ήταν: γιατί ο μεγαλύτερος Έλληνας ποιητής του 19ου αιώνα, Διονύσιος Σολωμός, περνάει συνεχώς στα αζήτητα όχι μόνο στο εξωτερικό αλλά και στην Ελλάδα, ενώ από την άλλη ο μεγαλύτερος Έλληνας ποιητής του 20ου αιώνα, Κωνσταντίνος Καβάφης έχει εδώ και χρόνια τεράστια διεθνή απήχηση (μεταφρασμένος ήδη σε 70 γλώσσες και με άπειρες μελέτες για το έργο του) που ανεβαίνει συνεχώς; Ένα ζήτημα το οποίο προσπάθησε να προσεγγίσει αναλύοντας τρία στοιχεία που αφορούν και στους δύο ποιητές: πρώτον, τον κοινωνικό και καλλιτεχνικό τους περίγυρο, δεύτερον, τη ζωή τους και τα προσωπικά τους προβλήματα και τρίτον, το έργο τους και τον τρόπο που επέλεξαν να το ολοκληρώσουν. Η απάντηση έβγαινε αβίαστα από την γλαφυρή περιγραφή των ιστορικών και βιογραφικών πληροφοριών και σε σχέση με τα θέματα των ποιημάτων, απ’ όπου προέκυπτε η δυνάμει οικουμενικότητα του -«μεγάλου μάστορα»- Καβάφη σε σχέση με την περιορισμένη «ελληνικότητα» των θεμάτων του -ανώτερου από τον Καβάφη ποιητή, κατά τον Ντίνο Χριστιανόπουλο- Διονύσιου Σολωμού.
Μόλις η ομιλία τελείωσε έφυγα τρέχοντας γιατί με περίμενε η γυναίκα μου η Αναστασία (που έφτασε προς το τέλος της εκδήλωσης αφού είχε ξεμπερδέψει στο σπίτι με τα παιδιά) για να πάμε στην Πριγκηπέσσα όπου έπαιζαν (είχαν αρχίσει ήδη) ο Κώστας Θεοδώρου κοντρα- μπάσο και ο Μπάμπης Παπαδόπουλος (από τις Τρύπες) κιθάρα, ως αυτοσχεδιαστικό ντουέτο στο πρώτο μέρος και στο δεύτερο μέρος έμπαινε με τα πνευστά του και ο Φλώρος Φλωρίδης.
Μετά το τέλος της παράστασης ο Κώστας Θεοδώρου μου είπε ότι θα μας στείλει προσωπικά, σε μένα και την Αναστασία, τον καινούριο δίσκο που έχει έτοιμο αλλά οι εταιρίες δεν τον αναλαμβάνουν, γιατί λένε ότι δεν έχουν χρήματα αυτήν την εποχή, είναι όμως που περιέχει και κάτι τραγούδια «επικίνδυνα»…!!!
Κουφό, ε;
Όταν μπήκα μέσα, το πλήθος του κοινού που είχε προσέλθει μου φάνηκε εντυπωσιακό και βέβαια δεν υπήρχε πουθενά καμιά θέση για να καθίσω. Κάπου μετακίνησα ένα σταντ με αφίσα του μουσείου λίγο πιο πίσω και βολεύτηκα όρθιος σε μια γωνιά. Από τον διάδρομο μπροστά μου πέρασε η διευθύντρια του μουσείου, η κυρία Τζένη Βελένη, κατευθυνόμενη προς την εξέδρα των ομιλητών και παράκαμψε για λίγο προς το μέρος μου να πούμε δυο κουβέντες.
Αμέσως μετά άρχισε η εκδήλωση, με την κυρία Βελένη να προλογίζει πρώτη τον ποιητή, ενώ ακολούθησε ο καθηγητής κύριος Χρήστος Τσολάκης, εκ μέρους του περιοδικού «Φιλόλογος», ο οποίος παρέθεσε ένα σύντομο εργοβιογραφικό του (ποιητή, πεζογράφου, επιμελητή κειμένων, εκδότη, γκαλερίστα, γραμματολόγου, στιχουργού τραγουδιών, κριτικού, μεταφραστή, κ.ά.) Ντίνου Χριστιανόπουλου, ξεκινώντας από την έκδοση της πρώτης του ποιητικής συλλογής, «Εποχή των ισχνών αγελάδων» το 1950. Εκείνη η αναφορά στο 1950 με έκανε και συνειδητοποίησα ξαφνικά την ηλικία του: «Ήταν περίπου 20 χρονών τότε, άρα τώρα οδεύει προς τα 80» σκέφτηκα και μετά, όταν ανέβηκε ο κύριος Ντίνος -με κάποια δυσκολία- στην έδρα του ομιλητή, έβγαλα τη βιντεοκάμερα από την τσάντα μου κι άρχισα να τον καταγράφω (για να τον «απαθανατίσω»).
Ε λοιπόν, από τη στιγμή που άρχισε να μιλάει -από στήθους παρακαλώ, επί μιάμιση ώρα δεν «έβαλε γλώσσα μέσα», κρατώντας τον ειρμό της σκέψης του
-παρά τις απαραίτητες παρεκβάσεις, χωρίς να κομπιάζει πουθενά και χωρίς να χάνει ούτε κόμμα ούτε τελεία (και χωρίς να πιει ο αθεόφοβος ούτε μια γουλιά νερό -γιατί στέγνωσε το στόμα του, βρε αδερφέ!- από το ποτήρι που βρισκόταν δίπλα του). Ώσπου, με το ρητορικό του οίστρο, που είχε μέχρι τέλους της ομιλίας σχεδόν ένα πάθος εφηβικό, μας «εξάντλησε» όλους.
Η βάση του θέματός του, μέσα από μια συγκριτική προσέγγιση, ήταν: γιατί ο μεγαλύτερος Έλληνας ποιητής του 19ου αιώνα, Διονύσιος Σολωμός, περνάει συνεχώς στα αζήτητα όχι μόνο στο εξωτερικό αλλά και στην Ελλάδα, ενώ από την άλλη ο μεγαλύτερος Έλληνας ποιητής του 20ου αιώνα, Κωνσταντίνος Καβάφης έχει εδώ και χρόνια τεράστια διεθνή απήχηση (μεταφρασμένος ήδη σε 70 γλώσσες και με άπειρες μελέτες για το έργο του) που ανεβαίνει συνεχώς; Ένα ζήτημα το οποίο προσπάθησε να προσεγγίσει αναλύοντας τρία στοιχεία που αφορούν και στους δύο ποιητές: πρώτον, τον κοινωνικό και καλλιτεχνικό τους περίγυρο, δεύτερον, τη ζωή τους και τα προσωπικά τους προβλήματα και τρίτον, το έργο τους και τον τρόπο που επέλεξαν να το ολοκληρώσουν. Η απάντηση έβγαινε αβίαστα από την γλαφυρή περιγραφή των ιστορικών και βιογραφικών πληροφοριών και σε σχέση με τα θέματα των ποιημάτων, απ’ όπου προέκυπτε η δυνάμει οικουμενικότητα του -«μεγάλου μάστορα»- Καβάφη σε σχέση με την περιορισμένη «ελληνικότητα» των θεμάτων του -ανώτερου από τον Καβάφη ποιητή, κατά τον Ντίνο Χριστιανόπουλο- Διονύσιου Σολωμού.
Μόλις η ομιλία τελείωσε έφυγα τρέχοντας γιατί με περίμενε η γυναίκα μου η Αναστασία (που έφτασε προς το τέλος της εκδήλωσης αφού είχε ξεμπερδέψει στο σπίτι με τα παιδιά) για να πάμε στην Πριγκηπέσσα όπου έπαιζαν (είχαν αρχίσει ήδη) ο Κώστας Θεοδώρου κοντρα- μπάσο και ο Μπάμπης Παπαδόπουλος (από τις Τρύπες) κιθάρα, ως αυτοσχεδιαστικό ντουέτο στο πρώτο μέρος και στο δεύτερο μέρος έμπαινε με τα πνευστά του και ο Φλώρος Φλωρίδης.
Μετά το τέλος της παράστασης ο Κώστας Θεοδώρου μου είπε ότι θα μας στείλει προσωπικά, σε μένα και την Αναστασία, τον καινούριο δίσκο που έχει έτοιμο αλλά οι εταιρίες δεν τον αναλαμβάνουν, γιατί λένε ότι δεν έχουν χρήματα αυτήν την εποχή, είναι όμως που περιέχει και κάτι τραγούδια «επικίνδυνα»…!!!
Κουφό, ε;
Ραντεβού την Κυριακή 13/4, στις 09.00, στο Δημαρχείο Νεάπολης.
Δεν παντρευόμαστε. Τρέχουμε λέμε! 6 χιλιόμετρα. Με αερόσολες ή πατερίτσες, με φόρμα ή κολάν, παίρνουμε μέρος στο «Λαϊκό δρόμο ανεξαρτήτων ηλικιών του Δήμου Νεάπολης». Τα αναβολικά, επ… τα συμπληρώματα διατροφής απαγορεύονται
French kissinema/ γαλλικά σινεφιλιά
Λίγες μέρες μετά το θάνατο του Ζιλ Ντασέν, το Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών και το Φεστιβάλ Κινηματογράφου παρουσιάζουν το 9ο Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου. Στο Ολύμπιον, από τις 10-16/4, θα προβληθούν συνολικά 25 φιλμ: 2 από το Δεκαπενθήμερο Σκηνοθετών των Κανών, 17 από το Επίσημο Πρόγραμμα του Φεστιβάλ και 6 που έχουν τιμηθεί τα τελευταία χρόνια με το βραβείο Ζαν Βιγκό. Το φετινό πρόγραμμα παρουσιάζει πλάι στους νέους ανερχόμενους δημιουργούς του γαλλόφωνου σινεμά, τις καινούργιες δουλειές καταξιωμένων σκηνοθετών όπως ο Ζακ Ριβέτ («Ne touchez pas la hache»), ο Κλοντ Σαμπρόλ («La fille coupée en deux»), ο Ντενίς Αρκάν («L’Age des ténèbres») και ο Χου Χσιάο Χσιέν («Le Voyage du ballon rouge»).
info: 9ο Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου, Ολύμπιον, 10-16/4
Μουσικός Μάιος
Από το 1985 είναι ο Κύριος Διευθυντής Ορχήστρας της «Orchestra del Maggio Musicale Fiorentino». Ο Iνδός Zubin Mehta διευθύνει τις δύο συναυλίες της Ορχήστρας, στο Μέγαρο Μουσικής. Φόρος τιμής στη μεγάλη αυστρογερμανική οργανική παράδοση, το πρόγραμμα της Παρασκευής 11/4 που περιλαμβάνει το «Οκτέτο εγχόρδων σε Μι ύφεση μείζονα, Op. 20» του Felix Mendelssohn-Bartholdy, σε μεταγραφή για μεγάλη ορχήστρα εγχόρδων, και τη «Συμφωνία Αρ. 1 σε Ντο ελάσσονα, Op. 68» του Johannes Brahms. Η συναυλία του Σαββάτου 12/4 είναι αφιερωμένη στον Tσαϊκόφσκι, με δύο από τα πιο γνωστά έργα του μεγάλου Ρώσου συνθέτη, το «Κονσέρτο για πιάνο και ορχήστρα σε Σι ύφεση ελάσσονα, Op. 23» με τον Γιάννη Βακαρέλη στο πιάνο και τη «Συμφωνία Αρ. 6 σε Σι ελάσσονα», γνωστή ως «Παθητική». Παθητικό στη διαθεσιμότητα των εισιτηρίων, που εξαντλήθηκαν μέρες πριν. Προνοήστε εγκαίρως για τα μαγικά χαρτάκια της «Βασίλισσας Μαργκό» σε μουσική Goran Bregovic και των «Φθινοπωρινών Λουλουδιών» από το Εθνικό Μπαλέτο Βελιγραδίου.
info: Μέγαρο Μουσικής, 11 & 12/4 - Orchestra del Maggio Musicale Fiorentino, 19 & 20/4 - Εθνικό Μπαλέτο Βελιγραδίου
Σήκωσέ το το τιμημένο
Ήταν το καλοκαίρι που τα κορίτσια είδαν ποδόσφαιρο - μερικές ακόμα βλέπουν, κάθε φορά που «κλωτσάει» Νικοπολίδης και Δέλλας. Τελικά η ομάδα του Ότο Ρεχάγκελ το «σήκωσε» το τιμημένο κύπελλο του EURO 2004. Λίγο πριν την αναχώρηση της Εθνικής Ποδοσφαίρου για την τελική φάση του EURO 2008 στην Αυστρία και Ελβετία, ο Σύνδεσμος Φίλων Ευρωπαϊκής Ιδέας (Σ.Φ.Ε.Ι.) βραβεύει τη Δευτέρα 14/4, στις 19.30, στο Αλεξάνδρειο , το εθνικό μας συγκρότημα. Στην εκδήλωση συμμετέχουν το νεανικό κουαρτέτο «4tissimo», η 100 μελής παιδική χορωδία του Αριστοτέλειου Κολλεγίου Θεσσαλονίκης, 30 cheerleaders της Εύας Μπουραντά, η φιλαρμονική μπάντα του Δήμου και εθελοντές που θα μοιράσουν στο κοινό αναμνηστικές μπάλες και μπαλόνια με το μήνυμα «Εθνική Ελλάδος - Καλή επιτυχία». Θα θυμηθούμε και μερικά «ακατάλληλα» συνθήματα της κερκίδας: «Βρε πως κουνιέται μεσ’ το σορτσάκι, η ψ**ή, η ψ**ή του Ζαγοράκη», «Χόρεψες τον Κόλερ στο ταψί, ρε Καψή ρε Καψή», «Έπαιξες το ρόλο του Γκουσγκούνη, Καραγκούνη, Καραγκούνη», «Tι κι αν δε κέρδισε ο Σάκης, θα το φέρει ο Ζαγοράκης» και φυσικά το γνωστό «Είναι βαριά, βαριά, η π****α του τσολιά!».
info: Τιμητική βράβευση της Εθνικής Ομάδας Ποδοσφαίρου, Αλεξάνδρειο Μέλαθρον,14/4
Το Ευρωπαϊκό Βραβείο Θεάτρου
…απονέμεται σε προσωπικότητες ή θεατρικούς θεσμούς, των οποίων το καλλιτεχνικό έργο έχει συμβάλλει στην συνεργασία μεταξύ των λαών. Το φετινό απονέμεται στον Γάλλο σκηνοθέτη Πατρίς Σερό. Την Παρασκευή 11/4, στις 12.00 στο Βασιλικό θα προβληθεί η ταινία του «Από το Σπίτι των νεκρών», την Παρασκευή και το Σάββατο 11-12/4, στις 15.00, θα υπάρξει «Συμπόσιο» και συνάντηση μαζί του, ενώ στην τελετή λήξης, την Κυριακή 13/4, στις 20.30 στο Βασιλικό, ο Πατρίς Σερό θα διαβάσει στην παράσταση-αναλόγιο «Coma» του Pierre Guyotat, σε σκηνοθεσία Τιερί Τιε Νιαγκ. Παράλληλα με το 12ο Ευρωπαϊκό Βραβείο Θεάτρου, που εξελίσσεται στη Μονή Λαζαριστών και το θέατρο της Ε.Μ.Σ., θα απονεμηθεί το 10ο Βραβείο «Νέες Θεατρικές Πραγματικότητες».
info: 12ο Ευρωπαϊκό Βραβείο Θεάτρου, 10-13/4, Βασιλικό, Μονή Λαζαριστών, Ε.Μ.Σ.
Λεβέντ Gevende
Η psychedelic fusion μπάντα Gevende (experimental / acoustic / folk) από την Κωνσταντινούπολη, τα τελευταία χρόνια έχει μια όλο και αυξανόμενη αποδοχή από τον κόσμο, για τις ιδιαίτερες συνθέσεις της, τις πειραματικές της συνεργασίες και για την ικανότητα των μελών της να διοχετεύουν τα συναισθήματά τους στις ζωντανές τους εμφανίσεις. Οι Sleepin Pillow, το support group στη συναυλία των πρώτων στο Ξυλουργείο του Μύλου, την Τετάρτη 16/4 γεφυρώνουν με μοναδικό τρόπο το χθες με το σήμερα, την πολιτισμική κληρονομιά της Ανατολής με την καπιταλιστική Δύση, τις φόρμες της ηπείρου και του διεσπαρμένου Ελληνισμού με αυτές των psychedelic 70s και indie 90s του αγγλοαμερικανικού ονείρου.
info: Gevende, Ξυλουργείο Μύλου, 16/4
Xορεύοντας με τους φοιτητές
Από την Κυριακή 6/4, έχει ξεκινήσει το 26o ετήσιο Φεστιβάλ Παραδοσιακών Χορών και Μουσικής της Χορευτικής Ομάδας των Φοιτητικών Εστιών της Θεσσαλονίκης (Χ.Ο.Φ.Ε.Θ.) Τρεις βδομάδες πριν το Πάσχα, 8 ημέρες, 8 διαφορετικές περιοχές της Ελλάδας, δεκάδες χορευτικά από κάθε γωνιά της χώρας, εκατοντάδες χορευτές και οργανοπαίχτες κάθε ηλικίας δίνουν κάθε βράδυ, στις 21.00, την ψυχή τους και τη φιγούρα τους, στο κινηματοθέατρο της Α΄ φοιτητικής Εστίας, δίπλα στον Κυανό Σταυρό. Η είσοδος είναι ελεύθερη για το κοινό, ενώ μετά το τέλος των παραστάσεων ακολουθεί γλέντι με τις ορχήστρες.
info: 26o ετήσιο Φεστιβάλ Παραδοσιακών Χορών και Μουσικής της Χ.Ο.Φ.Ε.Θ, κινηματοθέατρο Α’ Φοιτητικής Εστίας, 6-13/4
Δεν έχω χρόνο
… και χώρο για άλλα κείμενα, για να «φωτογραφίσω» κι άλλες εκδηλώσεις… όμως θα ζουμάρω σε περισσότερους από 30 χώρους της Θεσσαλονίκης που φιλοξενούν εκθέσεις της Photobiennale 2008/ 20ης Διεθνούς Φωτογραφικής Συγκυρίας. Το Μουσείο Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης που τη διοργανώνει επέλεξε για φετινό θέμα το «Χρόνο».
info: Photobiennale 2008, αίθουσες τέχνης της Θεσσαλονίκης, Απρίλιος 2008
Hippy hippy shake
Μπορεί να λέγονται 17 Hippies, όμως την Παρασκευή 11/4 στο Principal, με τη συνεργασία του Γερμανικού Ινστιτούτου Goethe, θα δούμε 13 άτομα επί σκηνής (κόντρα μπάσο, banjo, ukulele και κιθάρα), που θα δίνουν μια ρυθμική βάση, ενώ η μελωδία θα υποστηρίζεται με βιολιά, τσέλο, ακορντεόν, κλαρίνο, τρομπέτα και τρομπόνι. Οι 17 Hippies, τριγυρνούσαν 14 χρόνια τώρα, με την εικόνα της περίεργης αστείας μπάντας, ενάντια στο αγγλο-αμερικανικό σκηνικό της pop μουσικής. Η ιδέα τους ήταν να κάνουν μια μίξη της παραδοσιακής μουσικής από Ανατολική Ευρώπη, Γαλλία και Αμερική με το δικό τους βερολινέζικο παρελθόν. Η ιστορία τους, ένα χρονικό της μουσικής ζωής του Βερολίνου από τη δεκαετία του 80. Τη συναυλία ανοίγουν οι 10 Δάρνακες. Η κομπανία με τον ελληνικό στίχο και τη Balkan post gypsy punk, με 21 όργανα, 53 χορδές, 4 επιστόμια πνευστών, 6 λαρύγγια, 1 κονσόλα και 1 νοικιασμένο φορτηγάκι.
info: 17 Hippies & Δάρνακες,
Principal, 11/4
French kissinema/ γαλλικά σινεφιλιάΛίγες μέρες μετά το θάνατο του Ζιλ Ντασέν, το Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών και το Φεστιβάλ Κινηματογράφου παρουσιάζουν το 9ο Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου. Στο Ολύμπιον, από τις 10-16/4, θα προβληθούν συνολικά 25 φιλμ: 2 από το Δεκαπενθήμερο Σκηνοθετών των Κανών, 17 από το Επίσημο Πρόγραμμα του Φεστιβάλ και 6 που έχουν τιμηθεί τα τελευταία χρόνια με το βραβείο Ζαν Βιγκό. Το φετινό πρόγραμμα παρουσιάζει πλάι στους νέους ανερχόμενους δημιουργούς του γαλλόφωνου σινεμά, τις καινούργιες δουλειές καταξιωμένων σκηνοθετών όπως ο Ζακ Ριβέτ («Ne touchez pas la hache»), ο Κλοντ Σαμπρόλ («La fille coupée en deux»), ο Ντενίς Αρκάν («L’Age des ténèbres») και ο Χου Χσιάο Χσιέν («Le Voyage du ballon rouge»).
info: 9ο Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου, Ολύμπιον, 10-16/4
Μουσικός Μάιος
Από το 1985 είναι ο Κύριος Διευθυντής Ορχήστρας της «Orchestra del Maggio Musicale Fiorentino». Ο Iνδός Zubin Mehta διευθύνει τις δύο συναυλίες της Ορχήστρας, στο Μέγαρο Μουσικής. Φόρος τιμής στη μεγάλη αυστρογερμανική οργανική παράδοση, το πρόγραμμα της Παρασκευής 11/4 που περιλαμβάνει το «Οκτέτο εγχόρδων σε Μι ύφεση μείζονα, Op. 20» του Felix Mendelssohn-Bartholdy, σε μεταγραφή για μεγάλη ορχήστρα εγχόρδων, και τη «Συμφωνία Αρ. 1 σε Ντο ελάσσονα, Op. 68» του Johannes Brahms. Η συναυλία του Σαββάτου 12/4 είναι αφιερωμένη στον Tσαϊκόφσκι, με δύο από τα πιο γνωστά έργα του μεγάλου Ρώσου συνθέτη, το «Κονσέρτο για πιάνο και ορχήστρα σε Σι ύφεση ελάσσονα, Op. 23» με τον Γιάννη Βακαρέλη στο πιάνο και τη «Συμφωνία Αρ. 6 σε Σι ελάσσονα», γνωστή ως «Παθητική». Παθητικό στη διαθεσιμότητα των εισιτηρίων, που εξαντλήθηκαν μέρες πριν. Προνοήστε εγκαίρως για τα μαγικά χαρτάκια της «Βασίλισσας Μαργκό» σε μουσική Goran Bregovic και των «Φθινοπωρινών Λουλουδιών» από το Εθνικό Μπαλέτο Βελιγραδίου.
info: Μέγαρο Μουσικής, 11 & 12/4 - Orchestra del Maggio Musicale Fiorentino, 19 & 20/4 - Εθνικό Μπαλέτο Βελιγραδίου
Σήκωσέ το το τιμημένο
Ήταν το καλοκαίρι που τα κορίτσια είδαν ποδόσφαιρο - μερικές ακόμα βλέπουν, κάθε φορά που «κλωτσάει» Νικοπολίδης και Δέλλας. Τελικά η ομάδα του Ότο Ρεχάγκελ το «σήκωσε» το τιμημένο κύπελλο του EURO 2004. Λίγο πριν την αναχώρηση της Εθνικής Ποδοσφαίρου για την τελική φάση του EURO 2008 στην Αυστρία και Ελβετία, ο Σύνδεσμος Φίλων Ευρωπαϊκής Ιδέας (Σ.Φ.Ε.Ι.) βραβεύει τη Δευτέρα 14/4, στις 19.30, στο Αλεξάνδρειο , το εθνικό μας συγκρότημα. Στην εκδήλωση συμμετέχουν το νεανικό κουαρτέτο «4tissimo», η 100 μελής παιδική χορωδία του Αριστοτέλειου Κολλεγίου Θεσσαλονίκης, 30 cheerleaders της Εύας Μπουραντά, η φιλαρμονική μπάντα του Δήμου και εθελοντές που θα μοιράσουν στο κοινό αναμνηστικές μπάλες και μπαλόνια με το μήνυμα «Εθνική Ελλάδος - Καλή επιτυχία». Θα θυμηθούμε και μερικά «ακατάλληλα» συνθήματα της κερκίδας: «Βρε πως κουνιέται μεσ’ το σορτσάκι, η ψ**ή, η ψ**ή του Ζαγοράκη», «Χόρεψες τον Κόλερ στο ταψί, ρε Καψή ρε Καψή», «Έπαιξες το ρόλο του Γκουσγκούνη, Καραγκούνη, Καραγκούνη», «Tι κι αν δε κέρδισε ο Σάκης, θα το φέρει ο Ζαγοράκης» και φυσικά το γνωστό «Είναι βαριά, βαριά, η π****α του τσολιά!».
info: Τιμητική βράβευση της Εθνικής Ομάδας Ποδοσφαίρου, Αλεξάνδρειο Μέλαθρον,14/4
Το Ευρωπαϊκό Βραβείο Θεάτρου
…απονέμεται σε προσωπικότητες ή θεατρικούς θεσμούς, των οποίων το καλλιτεχνικό έργο έχει συμβάλλει στην συνεργασία μεταξύ των λαών. Το φετινό απονέμεται στον Γάλλο σκηνοθέτη Πατρίς Σερό. Την Παρασκευή 11/4, στις 12.00 στο Βασιλικό θα προβληθεί η ταινία του «Από το Σπίτι των νεκρών», την Παρασκευή και το Σάββατο 11-12/4, στις 15.00, θα υπάρξει «Συμπόσιο» και συνάντηση μαζί του, ενώ στην τελετή λήξης, την Κυριακή 13/4, στις 20.30 στο Βασιλικό, ο Πατρίς Σερό θα διαβάσει στην παράσταση-αναλόγιο «Coma» του Pierre Guyotat, σε σκηνοθεσία Τιερί Τιε Νιαγκ. Παράλληλα με το 12ο Ευρωπαϊκό Βραβείο Θεάτρου, που εξελίσσεται στη Μονή Λαζαριστών και το θέατρο της Ε.Μ.Σ., θα απονεμηθεί το 10ο Βραβείο «Νέες Θεατρικές Πραγματικότητες».
info: 12ο Ευρωπαϊκό Βραβείο Θεάτρου, 10-13/4, Βασιλικό, Μονή Λαζαριστών, Ε.Μ.Σ.
Λεβέντ Gevende
Η psychedelic fusion μπάντα Gevende (experimental / acoustic / folk) από την Κωνσταντινούπολη, τα τελευταία χρόνια έχει μια όλο και αυξανόμενη αποδοχή από τον κόσμο, για τις ιδιαίτερες συνθέσεις της, τις πειραματικές της συνεργασίες και για την ικανότητα των μελών της να διοχετεύουν τα συναισθήματά τους στις ζωντανές τους εμφανίσεις. Οι Sleepin Pillow, το support group στη συναυλία των πρώτων στο Ξυλουργείο του Μύλου, την Τετάρτη 16/4 γεφυρώνουν με μοναδικό τρόπο το χθες με το σήμερα, την πολιτισμική κληρονομιά της Ανατολής με την καπιταλιστική Δύση, τις φόρμες της ηπείρου και του διεσπαρμένου Ελληνισμού με αυτές των psychedelic 70s και indie 90s του αγγλοαμερικανικού ονείρου.
info: Gevende, Ξυλουργείο Μύλου, 16/4
Xορεύοντας με τους φοιτητές
Από την Κυριακή 6/4, έχει ξεκινήσει το 26o ετήσιο Φεστιβάλ Παραδοσιακών Χορών και Μουσικής της Χορευτικής Ομάδας των Φοιτητικών Εστιών της Θεσσαλονίκης (Χ.Ο.Φ.Ε.Θ.) Τρεις βδομάδες πριν το Πάσχα, 8 ημέρες, 8 διαφορετικές περιοχές της Ελλάδας, δεκάδες χορευτικά από κάθε γωνιά της χώρας, εκατοντάδες χορευτές και οργανοπαίχτες κάθε ηλικίας δίνουν κάθε βράδυ, στις 21.00, την ψυχή τους και τη φιγούρα τους, στο κινηματοθέατρο της Α΄ φοιτητικής Εστίας, δίπλα στον Κυανό Σταυρό. Η είσοδος είναι ελεύθερη για το κοινό, ενώ μετά το τέλος των παραστάσεων ακολουθεί γλέντι με τις ορχήστρες.
info: 26o ετήσιο Φεστιβάλ Παραδοσιακών Χορών και Μουσικής της Χ.Ο.Φ.Ε.Θ, κινηματοθέατρο Α’ Φοιτητικής Εστίας, 6-13/4
Δεν έχω χρόνο
… και χώρο για άλλα κείμενα, για να «φωτογραφίσω» κι άλλες εκδηλώσεις… όμως θα ζουμάρω σε περισσότερους από 30 χώρους της Θεσσαλονίκης που φιλοξενούν εκθέσεις της Photobiennale 2008/ 20ης Διεθνούς Φωτογραφικής Συγκυρίας. Το Μουσείο Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης που τη διοργανώνει επέλεξε για φετινό θέμα το «Χρόνο».
info: Photobiennale 2008, αίθουσες τέχνης της Θεσσαλονίκης, Απρίλιος 2008
Hippy hippy shake
Μπορεί να λέγονται 17 Hippies, όμως την Παρασκευή 11/4 στο Principal, με τη συνεργασία του Γερμανικού Ινστιτούτου Goethe, θα δούμε 13 άτομα επί σκηνής (κόντρα μπάσο, banjo, ukulele και κιθάρα), που θα δίνουν μια ρυθμική βάση, ενώ η μελωδία θα υποστηρίζεται με βιολιά, τσέλο, ακορντεόν, κλαρίνο, τρομπέτα και τρομπόνι. Οι 17 Hippies, τριγυρνούσαν 14 χρόνια τώρα, με την εικόνα της περίεργης αστείας μπάντας, ενάντια στο αγγλο-αμερικανικό σκηνικό της pop μουσικής. Η ιδέα τους ήταν να κάνουν μια μίξη της παραδοσιακής μουσικής από Ανατολική Ευρώπη, Γαλλία και Αμερική με το δικό τους βερολινέζικο παρελθόν. Η ιστορία τους, ένα χρονικό της μουσικής ζωής του Βερολίνου από τη δεκαετία του 80. Τη συναυλία ανοίγουν οι 10 Δάρνακες. Η κομπανία με τον ελληνικό στίχο και τη Balkan post gypsy punk, με 21 όργανα, 53 χορδές, 4 επιστόμια πνευστών, 6 λαρύγγια, 1 κονσόλα και 1 νοικιασμένο φορτηγάκι.
info: 17 Hippies & Δάρνακες,
Principal, 11/4
Συνέντευξη με τον Θοδωρή Γκόνη
Είναι στιχουργός τραγουδιών, άνθρωπος του θεάτρου, ηθοποιός και σκηνοθέτης, και με όλες του τις ιδιότητες στην παράσταση «Έχω άνθρωπο» την οποία έντυσε με κείμενα, και μαζί με τον συνθέτη Κώστα Λειβαδά και την ερμηνεύτρια Γιώτα Νέγκα έρχονται για πρώτη φορά στη Θεσσαλονίκη
με τον Νίκο Ξυδάκη στο δίσκο «Κοντά στη δόξα μια στιγμή». Τυχαία όπως
όλα τα πράγματα και χωρίς πολλή σκέψη, ευτυχώς…
Ασχολιόσουν ήδη γενικά με το γράψιμο πριν; Όχι, δεν υπήρχε τίποτε πριν,
το ένα έφερε το άλλο, τρώγοντας έρχεται η όρεξη. Υπήρχε πολύ διάβασμα
όμως και άκουσμα πολύ…
Ως άνθρωπος του θεάτρου πώς μπήκε μέσα σου το «μικρόβιο» της
στιχουργικής σε τραγούδια και όχι για θεατρικά κείμενα; Έχω κάνει και μερικές απόπειρες για θέατρο, θεατρικούς μονολόγους που έχουν παιχτεί κιόλας, με τον Γιώργο Ανδρέου στο Μέγαρο και με την Όλια Λαζαρίδου στους Δελφούς…
Μιλώντας για τις νέες παραγωγές τραγουδιών, πώς βλέπεις σήμερα το στίχο
μέσα στο τρίπτυχο που αποτελεί μαζί με τη μουσική και την ερμηνεία;
Υπάρχουν σίγουρα καλοί στιχουργοί και καλά τραγούδια, αναλογικά βέβαια όχι πολλά, αλλά δέκα - δεκαπέντε τραγούδια γράφονται κάθε χρόνο καλά και δεν είναι λίγο για μένα αυτό. Βεβαίως, δεν μιλάω για το τραγούδι της άλλης πλευράς που δεν θα ήθελα να σχολιάσω εγώ, γιατί θα ήταν και ανόητο, καλώς κάνουν και υπάρχουν αφού δεν ενοχλούν και κανέναν από
εδώ. Στην πλευρά λοιπόν, των τραγουδιών που αγαπάμε εμείς, κυριαρχεί πολλές φορές στο στίχο ένα θέμα για τραγούδι, όχι τραγούδι αυτό καθαυτό, σαν να περιγράφω αυτό που θέλω να πω, να το υποδεικνύω…
Τι είναι λοιπόν, τραγούδι; Δεν μπορείς να πεις γιατί το ακούς. Τραγούδι είναι κάτι που συνεχώς κρύβει για να φαίνεται. Αν το δεις παύει να είναι, όπως τα παλιά σπουδαία λαϊκά τραγούδια, τα ρεμπέτικα ή ένα σπουδαίο ποίημα που κρύβει ένα καλό τραγούδι.
Τι ακριβώς δίνει η παράσταση «Έχω άνθρωπο»; Είναι μια παράσταση που εγώ την αγάπησα πάρα πολύ γιατί συναντήθηκα με έναν φίλο που ήταν φίλος και πριν, τον Κώστα τον Λειβαδά και μια σπουδαία τραγουδίστρια, την Γιώτα την Νέγκα. Είναι τραγούδια που γράφτηκαν τουλάχιστον από το 2000 έως και το 2006, έξι χρόνια σχεδόν, δεν είναι τραγούδια που γράφτηκαν σε ένα καλοκαίρι. Γραφόταν σιγά-σιγά, και ταυτόχρονα έχει και κείμενα. Το κάθε κείμενο αναφερόταν σε ένα τραγούδι και το κάθε τραγούδι αναζητούσε
ένα κείμενο. Ταυτόχρονα, ζητούσαμε και μια σπουδαία φωνή που ήταν η Γιώτα η Νέγκα και είμαστε πολύ ευτυχείς, γιατί είναι από τις τελευταίες σπουδαίες λαϊκές τραγουδίστριες. Η δουλειά του Κώστα του Λειβαδά είναι πολύ καλή, συνεργάζομαι με έναν πολύ νεότερο συνθέτη και χάρηκα πολύ γιατί παρ’ όλη τη διαφορά ηλικίας συνομιλήσαμε αρκετά καλά.
Τι αποκόμισες από τις παραστάσεις στην Αθήνα; Πήγε πάρα πολύ καλά στην Αθήνα και δυστυχώς κατέβηκε σχετικά γρήγορα, αφού ήταν προγραμματισμένες και άλλες εκδηλώσεις στον ίδιο χώρο στην Πλάκα, παρ’ όλη τη μικρή παράταση που πήραμε. Μετά κάναμε μια μικρή πανελλαδική περιοδεία σε χώρους επιλεγμένους. Κάναμε μια παρουσίαση του δίσκου
πέρσι στην Αθήνα και φέτος ερχόμαστε Θεσσαλονίκη που θέλαμε από πέρσι, αλλά δυστυχώς δεν έβγαιναν οι ημερομηνίες. Μαζί μας είναι και η ηθοποιός η Σύρμω η Κεκέ, ενώ είχαμε και τα φώτα του Δήμου του Αβδελιώδη στην Αθήνα. Είναι ωραίο που ο δίσκος βγήκε αφού είχαν περπατήσει και ακουστεί τα τραγούδια…
Γεννήθηκε κάτι καινούριο μετά από αυτό; Φυσικά, όταν κάτι πάει καλά σου γεννάει καινούρια πράγματα, όπως η δουλειά που έγινε με τον Γιώργο τον Ανδρέου και την Ελένη Τσαλιγοπούλου μετά που τη σχεδίασα με τη ζεστασιά και τη θέρμη που είχα από το «Έχω άνθρωπο». Και συζητάμε και άλλα πράγματα ανάλογα…
Η πολυπραγμοσύνη σου σε δραστηριότητες, σε χρόνους και σε τόπους, δεν αποβαίνει σε βάρος του ποθητού σου αποτελέσματος; Δεν νιώθω και αρχιτέκτονας, έχω τα γραψίματά μου, τα διαβάσματά μου και το θέατρο. Είναι η τούμπα του ενός και του άλλου. Όλα δίνουν χαρά, μπορείς να το έχεις δίπορτο και όταν σε μαλώνει ο ένας, να τρέχεις στον άλλο, είναι και λίγο πονηρό, παιδική πονηρία όμως, μη φανταστείς κάτι άλλο… Και ο
ένας και ο άλλος ξέρει περί τίνος πρόκειται… Έχουν το κλειδί που ξεκλειδώνουν τις πόρτες…
Και ποιο το μεγαλύτερο ανθρώπινο «κέρδος» σου από την τέχνη, από τη δημιουργία; Κυρίως ότι αποκτάς κάποιους φίλους πολύ σοβαρούς και ότι καταλαβαίνεις ότι με τους φίλους σου πρέπει να είσαι αρκετά πιο ανοικτός, δηλαδή να δίνεις τα τραγούδια στους φίλους σου και να μην περιμένεις να πάρεις τίποτε πίσω… Αυτό και μεταφορικά και κυριολεκτικά, και ας το ακούσουν και πολλοί εδώ…
Πρόσφατα ανέλαβες και την καλλιτεχνική διεύθυνση του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Σερρών…
Έχω την πρόσφατη εμπειρία από το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. του Αγρινίου. Είναι μια κρίσιμη εμπειρία για όλα τα ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ., δεν διαφέρει to ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. των Σερρών. Οι άνθρωποι επιθυμούν το θέατρο να προχωρήσει και θα κριθούμε όλοι από τα αποτελέσματά μας. Αν εργαστούμε σωστά, όλο και θα βγούμε κάπου…
Τι καινούριο ετοιμάζεις αυτόν τον καιρό; Κάνουμε καινούρια τραγούδια με τον Γιώργο τον Ανδρέου για τον καινούριο δίσκο της Ελένης Τσαλιγοπούλου που γράφουν μουσικές και ο Κώστας ο Λειβαδάς και ο Σταμάτης ο Κραουνάκης. Θα έχω αρκετά τραγούδια κι εγώ σε αυτόν το δίσκο. Επίσης, ετοιμάζουμε και κάποια τραγούδια με τον Παντελή τον Θαλασσινό που τα μελοποιεί και έχω και αγωνία για αυτά…
info: «Αίγλη - Γενί Χαμάμ»
Αγ. Νικολάου 3 και Κασσάνδρου,
T: 2310 270016
Παρασκευή 11 και Σάββατο 12/4 Ώρα έναρξης: 22.30
Είσοδος με ποτό: 20
Συνέντευξη με την 'Αννα Παναγιωτοπούλου
Πρωταγωνιστεί στην παράσταση «Η θεία απ’ το Σικάγο» που αποδόθηκε για το θέατρο από το σενάριο του Αλέκου Σακελλάριου και σκηνοθέτησε ο Πέτρος Φιλιππίδης, όπου η ίδια ερμηνεύει το ρόλο που είχε στη γνωστή ταινία η Γεωργία Βασιλειάδου…
Γιατί κάνατε την επιλογή αυτού του έργου; Κατ’ αρχάς ήταν ο ρόλος που με τράβηξε - γιατί ήταν χρόνια που το σκεφτόμουν -, ένας ρόλος που με γοήτευε πάρα πολύ καθώς είχα δει το έργο πάρα πολύ μικρή. Μετά σκέφτηκα ότι αυτό το έργο ακουμπάει στο σήμερα, γιατί θίγει κάτι που το αποτέλεσμά του το ζούμε τώρα: ζούμε πια σήμερα συνειδητοποιημένα όλη αυτή την αμερικανιά που μας ήρθε μετά τον εμφύλιο, ας πούμε, από τη δεκαετία του 50. Με το ροκ εν ρολ, το φουρό, την τσιχλόφουσκα, το νάιλον ή τον έκτο στόλο που υπήρχε τότε και περιδιάβαινε γύρω-γύρω, όλο αυτό το «αμερικάνικο πνεύμα» που τότε ήταν όνειρο και μετά εξελίχθηκε σε απειλή… Εντάξει, τώρα έχουμε ξεφύγει από αυτήν την απειλή, αλλά τότε ήταν πολύ χοντρή απειλή η Αμερική… Και όλο αυτό το πράγμα λοιπόν,νομίζω ότι έχει να κάνει με το πώς σκεπτόμαστε σήμερα -άρα δεν είναιρετρό, ας πούμε, το έργο.Αν και αυτή η κριτική δεν φαίνεται στην ταινία ως σημείο αιχμής… Ε, δεν μπορούσες σε μια ταινία του 1957 να κάνεις ανοιχτή κριτική, γιατί το έργο κάνει κριτική, όταν -ας πούμε- η θεία διώχνει τις αντίκες από το σπίτι και βάζει τις φορμάικες, δηλαδή μοντερνιές, λοξά έπιπλα, ή ο τρόπος που επιλέγει τους γαμπρούς για τα κορίτσια με βάση του αν είναι
γιατρός, δικηγόρος, μηχανικός, χωρίς να την ενδιαφέρει αν αυτός είναι καλός άνθρωπος, κακός ή ηλίθιος… Θέλω να πω πως αυτή είναι μια καπατσοσύνη αμερικάνικη που τότε δεν είχε να κάνει με τα ελληνικά δεδομένα -όπως ο Έλληνας πατέρας που το ψάχνει πολύ σε τι είδους άνθρωπο θα δώσει τα κορίτσια του. Θέλω να πω ότι ο Σακελλάριος κάνει κριτική, μόνο που την κάνει πολύ έμμεσα.
Περισσότερο πάντως μου έχει μείνει από την ταινία ότι κάνει κριτική στον παραδοσιακό Έλληνα που δεν θέλει να εκσυγχρονιστεί… Και στα δύο κάνει κριτική, αφού τα εμφανίζει και τα δύο τραβηγμένα στα άκρα, αυτό σημαίνει ότι τα κριτικάρει.
Επειδή ο Πέτρος Φιλιππίδης, που έχει σκηνοθετήσει αυτήν την παράσταση, πρωταγωνιστεί σε μια άλλη παράσταση, που προέρχεται επίσης από μια παλιά κινηματογραφική κωμωδία πολύ δημοφιλή, τον «Μπακαλόγατο» αναρωτήθηκα αν υπάρχει κάποια σύνδεση… Ο Πέτρος παίζει φέτος στον «Μπακαλόγατο» -ο οποίος είναι του Γιαννακόπουλου και όχι του Σακελλάριου- ενώ εμείς τη «Θεία από το Σικάγο» την ξεκινήσαμε πέρσι… Δεν μπορώ να σας απαντήσω στο γιατί ο Πέτρος επέλεξε να κάνει αυτό το
έργο, αλλά η δική μου αίσθηση -είναι μόνο δική μου όμως- είναι ότι γοητεύτηκε τόσο πολύ όταν κάναμε αυτό το έργο… όλοι γοητευτήκαμε πάρα πολύ, αλλά πραγματικά ο Πέτρος έχει κάνει τόση δουλειά με τόση αγάπη, με τόση συγκίνηση, με τόσο νοιάξιμο γι’ αυτήν την εποχή: για το παλιό σινεμά, ας πούμε… Πλησίασε λοιπόν αυτό το πράγμα με εξαιρετική ευαισθησία κι έτσι υποψιάζομαι ότι μπορεί να είναι αυτός ο λόγος για την επιλογή μετά του «Μπακαλόγατου».
Το λέω αυτό γιατί, επειδή έχω δει την ταινία άπειρες φορές κι έχω ταυτίσει απόλυτα το ρόλο με τον Κώστα Χατζηχρήστο, όταν είδα σε κάποιες στιγμές στην τηλεόραση τον Πέτρο Φιλιππίδη να παίζει το ρόλο κάπως μου κακοφάνηκε… Ε τότε σε μας θα σας κακοφανεί ακόμα περισσότερο, γιατί εγώ -ακόμα και να ήθελα- δεν θα μπορούσα να έχω καμία σχέση με την Γεωργία Βασιλειάδου, δηλαδή εκείνη είχε τελείως άλλους κώδικες υποκριτικής και άλλη προσέγγιση του ρόλου από μένα, οπότε… Το παίζουμε και όλο το έργο τελείως διαφορετικά, ας πούμε τα κορίτσια είναι αλλιώς, χορεύουνε, τραγουδάνε…
Στα κορίτσια δεν θα με πείραζε και να ήταν αλλιώς, αλλά στους ρόλους που παίζουν στην ταινία η Γεωγία Βασιλειάδου και ο Ορέστης Μακρής, τη θεία και τον πατέρα δηλαδή, θα είχα ένα κόλλημα… Και δεν θα είχατε και άδικο, αλλά εγώ είμαι αλλιώς και η αίσθηση που μου έδωσε αυτή η παράσταση αυτά τα δύο χρόνια που την παίζουμε είναι ότι ο κόσμος λέει «αχ τι ωραία, δεν μου θυμίζει τίποτα».
Στην υποκριτική ενός τέτοιου ρόλου τώρα, τόσο ταυτισμένου με κάποιον άλλον ηθοποιό, δεν παίζει να πετάξεις μια στις τόσες κάποιες μιμήσεις σαν αναφορές στην Βασιλειάδου; Α όχι, σε καμιά περίπτωση… Τότε παύει να είναι άνθρωπος, δηλαδή ρεαλιστικός ρόλος αυτός που ερμηνεύεις. Η δική μου οπτική είναι εντελώς άλλη από της Βασιλειάδου… Ο ίδιος ρόλος είναι, αλλά ένας ρόλος δεν είναι ένα πράγμα, έχει πολλές προσεγγίσεις, από πολλές πλευρές μπορείς να τον αντιμετωπίσεις… Έχω την αίσθηση όμως ότι με το δικό μου τρόπο δεν τον προδίδω το ρόλο, και δεν προδίδω και την Γεωργία Βασιλειάδου, γιατί η Γεωργία Βασιλειάδου έκανε ένα καταπληκτικό πράγμα, που θα ήταν ένα τεράστιο λάθος και για μένα και για κείνη το να την μιμηθώ… Κάνω κάτι άλλο, το οποίο ο κόσμος που το έχει δει μέχρι τώρα δεν έχει προβληματιστεί… Τώρα εσείς, όταν έρθετε να το δείτε θα μου πείτε… Αλήθεια θέλω να έρθετε να μου πείτε.
Βεβαίως, γιατί το έχω μεγάλη απορία… Πάντως ο κόσμος που έρχεται να το δει προφανώς δεν έρχεται για να μάθει την υπόθεση του έργου, που μάλλον την ξέρει απ’ έξω κι ανακατωτά… Ε όχι, το ξέραμε αυτό, και γι’ αυτό -παρόλο που κρατήσαμε τις σκηνές και τους διαλόγους όπως ήταν στην ταινία-, πλουτίσαμε την παράσταση με τραγούδια της εποχής, με αναφορές στο γενικό κλίμα εκείνης της εποχής, το κάναμε περισσότερο θεαματικό…
(Στο σημείο αυτό χτύπησε το κινητό τηλέφωνο της κυρίας Παναγιωτοπούλου, μου ζήτησε συγνώμη και απάντησε. Η συνομιλία ήταν κάπως έντονη και το έκλεισε απότομα, εκνευρισμένη. Προσπάθησα να συνεχίζω…)
Παρόλα αυτά ο κόσμος -φαντάζομαι- γελάει στα κωμικά σημεία… Ο κόσμος μέχρι τώρα γελάει σε όλο το έργο -τόσο που δεν το περιμέναμε… Δηλαδή εμένα δεν μου φαινόταν και τόσο αστείο ως έργο -ίσως γιατί ασχολήθηκα και πάρα πολύ με αυτό, δεν ξέρω… Ίσως δεν μπορώ να δω πόσο αστείο είναι…
(Μου φάνηκε πως -μετά το τηλεφώνημα- απαντούσε πια αφηρημένη κι έτσι διέκοψα τη συνέντευξη εδώ και την ευχαρίστησα…)
info: «Η θεία απ’ το Σικάγο» του Αλέκου Σακελλάριου σε σκηνοθεσία Πέτρου Φιλιππίδη στο θέατρο Κολοσσαίον
Συνέντευξη με τον Μοναχό Επιφάνιο
Εκατόν είκοσι έξι συνταγές, οι πλέον αντιπροσωπευτικές απ’ όσες συ-νηθίζουν οι μοναχοί του Αγιωνύμου Όρους, περιλαμβάνονται στο βιβλίο του «Μαγειρική Αγίου Όρους», που με αφορμή αυτό συζητάμε εδώ και για μια άλλη διάσταση -όχι τόσο και μόνο υλική- στις διατροφικές μας συνήθειες
Πόσα χρόνια είστε στο Άγιον Όρος; Τριάντα πέντε. Επήγα το 1973, τον Αύγουστο. Δεν είχα κλείσει τα δεκαοκτώ.Εκεί, πώς ασχοληθήκατε με τη μαγειρική; Εμένα, για να σου πω, το φαγητό μου αρέσει, είμαι καλοφαγάς. Αν δεν σου αρέσει το φαγητό, δεν μπορείς να μαγειρέψεις. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν τους αρέσει το φαγητό, είτε φάνε είτε δεν φάνε, δεν μπορούν να βρουν διαφορά. Αυτοί δεν μπορούν να γίνουν μάγειρες, αν δεν έχεις μεράκι να βρεις το καλό φαγητό, τα καλά υλικά, δεν μπορείς να μαγειρέψεις και καλό φαγητό. Πρέπει να έχεις και προσωπικό ενδιαφέρον για να το κάνεις. Γενικά μ’ αρέσει να ασχολούμαι με την κουζίνα. Κάποια στιγμή, στην Iερά Mονή του Aγίου Παύλου όπου ήμουν στην αρχή, με βάλανε βοηθό και σιγά-σιγά, μετά από τρία τέσσερα χρόνια ανέλαβα υπεύθυνος μάγειρας και μαγείρευα για τα επόμενα οκτώ χρόνια κάθε μέρα για ογδόντα άτομα. Και ρωτώντας δεξιά κι αριστερά, δοκιμάζοντας και επειδή μου άρεσε και να μαγειρεύω έμαθα την τέχνη αυτή καλά. Πάντως είναι σημαντικό να σε ενδιαφέρει να ευχαριστήσεις τους άλλους.
Γιατί γράψατε το βιβλίο «Μαγειρική Αγίου Όρους»; Ήθελα να μεταφέρω κάτι απ’ όσα έζησα 35 χρόνια στο Αγιασμένο Όρος μαγειρεύοντας. Και πιστεύω ότι αυτή η διατροφή δεν απέχει πολύ από την μαγειρική των προγόνων μας, την παραδοσιακή ελληνική κουζίνα.
Η παραδοσιακή Αγιορείτικη κουζίνα επηρεάζεται καθοριστικά από τις νηστείες; Ναι, γενικά οι μοναχοί στο Άγιον Όρος δεν τρώνε κρέας. Γι’ αυτό και στο βιβλίο δεν υπάρχουν συνταγές φαγητών με κρέας. Υπάρχουν περίοδοι νηστείας, όπως τώρα την Σαρακοστή, από την Καθαρά Δευτέρα μέχρι το Πάσχα, όπου οι μοναχοί δεν τρώνε αυγά και γαλακτοκομικά, δεν τρώνε ψάρια εκτός από του Ευαγγελισμού και των Βαΐων, τρώνε συνεχώς αλάδωτα φαγητά, εκτός από το Σάββατο και την Κυριακή που τρώνε λαδερά φαγητά και μαλάκια και οστρακόδερμα, σουπιές, χταπόδι και άλλα. Επίσης με τα αλάδωτα φαγητά δεν πίνουν κρασί. Γενικά η διατροφή των Ελλήνων παλιά αλλά και όλων των λαών στη Μεσόγειο δεν διέφερε πιστεύω πολύ από αυτές τις διατροφικές συνήθειες. Ως επί το πλείστον, όσπρια, λαχανικά
και ψάρια έτρωγαν οι λαοί στη Μεσόγειο. Σήμερα, σε σχέση με πριν από 200 χρόνια, πόσα χόρτα τρώμε;
Πολλοί θεωρούν ότι είναι πολύ δύσκολες ή κουραστικές οι πολυήμερες και συχνές νηστείες. Είναι αλήθεια πως η περίοδος της νηστείας για κάποιον άνθρωπο μπορεί να είναι ή να φαίνεται λίγο κουραστική. Σαν άνθρωπος επιθυμείς να φας τροφές που είναι εκτός νηστείας, αλλά το κέρδος από πλευράς υγείας και από το ότι δυναμώνει η ψυχή και η αυτοπεποίθηση του ανθρώπου είναι πολύ μεγάλο. Πιστεύω ότι ακόμα και κάποιος που κάνει
δίαιτα για να χάσει κιλά δεν ωφελεί μόνο την υγεία του αλλά και η αυτοπεποίθησή του ενισχύεται πολύ, είναι σαν να κερδίζεις μια μάχη. Οι πατέρες της εκκλησίας που έχουν θεσπίσει τη νηστεία απέβλεπαν και σε αυτό, που είναι το σημαντικότερο, γιατί με τη νηστεία ενισχύεται η ψυχή και το μυαλό του ανθρώπου, ενισχύεται η πίστη ότι μπορεί να κατορθώσει
πράγματα.
Η μαγειρική με τι έχει να κάνει; Με συνδυασμό υλικών, με την προσωπική σας αίσθηση γεύσης ή τι άλλο; Πάντα μπαίνει κι ο προσωπικός παράγοντας μέσα, το τι αρέσει σε εσένα δηλαδή που μαγειρεύεις. Προσωπικά μου αρέσει και η ευρωπαϊκή κουζίνα, θα το φάω ευχάριστα κάτι από την κουζίνα αυτή, αλλά δεν είναι κάτι που θα το ζητήσω. Όλα αυτά, η κρέμα γάλακτος, τα βούτυρα… ίσως επειδή μεγάλωσα στην επαρχία και πήγα μικρός στο Άγιον Όρος, ίσως επειδή ταξίδεψα στην Κωνσταντινούπολη, στην Αίγυπτο, στην Παλαιστίνη, και μου αρέσουν περισσότερο οι άνθρωποι εκεί, η ιστορία τους, ίσως γι’ αυτό έχω αποδεχτεί πιο πολύ και την κουζίνα τους, μου αρέσει και μου έμαθε πολλά. Ας πούμε, μέσα στο βιβλίο λέω ιδιαίτερα για το κύμινο, ένα παρεξηγημένο μπαχαρικό που το χρησιμοποιούν ελάχιστα. Έλεγε κάποιος, «Α, η μάνα μου έβαζε κύμινο στα σουτζουκάκια», κι όμως πάει πάρα πολύ στα ψάρια.
Οι σύνθετες, πολύπλοκες και με πολλά αναμεμειγμένα υλικά συνταγές πώς σας φαίνονται; Το κάθε τι ταιριάζει με κάτι συγκεκριμένο. Δεν έχει νόημα να το χρησιμοποιείς παντού. Ας πούμε, για μένα το λεμόνι δεν πηγαίνει στα τηγανητά ψάρια, αλλάζει εντελώς η γεύση τους. Στα ψητά τα ψάρια ναι, είναι άλλο πράγμα εντελώς. Στα τηγανητά μπαρμπούνια θα βάλεις λεμόνι από πάνω; Άλλαξες εντελώς τη γεύση τους. Ύστερα, έχουμε μπερδευτεί με πολλά πράγματα. Μας μπήκε αυτή η ιδέα από τους Ευρωπαίους και θέλουμε να τα κάνουμε όλα κρεμώδη, και παίρνουμε και το λάδι και το λεμόνι και το κάνουμε λαδολέμονο και κολοκύθια με τη ρίγανη. Βρε, κάνε όπως έκαναν παλιά… στάξε λίγες σταγόνες καλό λάδι και λίγο λεμόνι στο ψάρι το ψητό, δεν υπάρχει καλύτερο πράγμα, να νιώσεις του ψαριού την
ομορφιά. Αν το πλακώσεις με το λαδολέμονο, αυτό χάνεται. Μπορείς να το κάνεις αλλά λέμε πώς μπορείς να νιώσεις ατόφιες τις γεύσεις. Σε μερικά εστιατόρια που επισκέπτομαι το έχουν πιάσει αυτό το νόημα και έχουν ωραίες γεύσεις, χωρίς πολλούς συνδυασμούς και φορτώματα.
Είμαστε ό,τι τρώμε; Σαφέστατα. Εξαρτάται πώς θα το εξηγήσει βέβαια κανείς αυτό, αλλά γενικά καλό είναι να αφιερώνουμε χρόνο και να προσέχουμε τη διατροφή μας. Είναι πολύ σημαντικό, όπως προσέχουμε να πάρουμε και να φορέσουμε καλά ρούχα, ή να περιποιηθούμε τον εαυτό μας, να προσέχουμε ακόμη περισσότερο τη διατροφή μας. Και βέβαια να μην
ξεχνάμε πως εκείνο που χαρακτηρίζει το φαγητό και τη μαγειρική είναι ότι χρησιμοποιείται από πολύ παλιά μέχρι σήμερα ως δείκτης κοινωνικότητας. Λέμε «και βέβαια γνωριζόμαστε με τον τάδε, φάγαμε μάλιστα και μαζί» ή συναντιόμαστε με φίλους και λέμε «άντε, να βρεθούμε, να πάμε να φάμε, να πιούμε ένα κρασί». Ακόμα περισσότερο όταν καλούμε έναν άν-θρωπο στο σπίτι μας, παίρνουμε κι εμείς χαρά όταν φιλοξενούμε κάποιους αν-θρώπους και μαγειρεύουμε γι’ αυτούς. Ας μάθουμε να μαγειρεύουμε με τους δικούς μας ανθρώπους. Το φαγητό και η προετοιμασία του φέρνουν πιο κοντά τους ανθρώπους. Κι ας εκτιμάμε το φαγητό που μαγειρεύει κάποιος για μας. Θυμάμαι έναν παππού που πέθανε και ήταν καλός μάγειρας, που έλεγε «έτοιμο φαγητό μην το κατηγορήσεις ποτέ, ας είναι και κακό -κάποιος έκανε κόπο για αυτό». Αυτό βέβαια έχει να κάνει με αυτό που λέει ο Απόστολος Παύλος, «να είμαστε επιεικείς με τους άλλους και αυστηροί με τον εαυτό μας», ενώ σήμερα κάνουμε συνήθως
το αντίθετο
info: «Mαγειρική Aγίου Όρους», του Mοναχού Eπιφάνιου του Mυλοποταμινού. Εκδ. Σύγχρονοι Ορίζοντες
Χόρτον
Ένα από τα πιο αγαπημένα οικογενειακά βιβλία, μεταφέρεται στο σινεμά. Ο ήρωάς του, το ελεφαντάκι Χόρτον, είναι ήδη… 54 ετών!!!Το 1954 κυκλοφόρησε το βιβλίο «Horton hears a who», γραμμένο από τον Θίοντορ Σους Γκέισελ, που έγραφε με το ψευδώνυμο, Δρ. Σους. Tο 2003 ο παραγωγός Κρίστοφερ Μελεντάντρι προσέγγισε την σύζυγο του εκλιπόντος συγγραφέα, Όντρεϊ Γκέισελ, προτείνοντας ένα τρισδιάσταστο κινούμενο σχέδιο βασισμένο στο βιβλίο.
Επί της υποθέσεως, τώρα. Ο Χόρτον, είναι ένας ευφάνταστος ελέφαντας, ο οποίος κάποια μέρα ακούει μια κραυγή. Η κραυγή ερχόταν από ένα μικρό κύμα σκόνης που αιωρούνταν στον αέρα και ζητούσε βοήθεια! Έτσι ο Χόρτον, με την υποψία ότι ίσως υπάρχει ζωή κάπου εκεί επάνω, και παρά το γεγονός ότι όσοι τον περιβάλλουν πιστεύουν ότι έχει χάσει τα λογικά του, είναι αποφασισμένο να βοηθήσει. Λοιπόν, ας γνωρίσουμε τους χαρακτήρες της ταινίας.
Χόρτον: Κατοικεί στη ζούγκλα του Νουλ. Ένας ελέφαντας με αυτιά τόσο μεγάλα και δυνατά που μπορεί να ακούσει και τον παραμικρό θόρυβο! Είναι ο αγαπημένος δάσκαλος όλων κι έχει καρδιά μικρού παιδιού. Το ταλέντο του είναι ότι μπορεί να κάνει με τα αυτιά του καπέλο του μπέιζμπολ! Διασκεδάζει με το να σώζει μικροσκοπικούς κόσμους που ζουν πάνω σε κύματα σκόνης.
Δήμαρχος του Χούβιλ: Είναι πατέρας 97 παιδιών, μπορεί να μεταφέρει 97 ποτήρια νερό με τη μία και του αρέσει να περνά ωραίες στιγμές με την οικογένειά του.
Σάλι: Η σύζυγος του Δημάρχου, μητέρα 97 παιδιών με ταλέντο στην ταχυδακτυλουργία και λάτρης του ύπνου!
Δρ. Μαίρη Λου Λαρού: Επιστήμονας που μπορεί να βγάζει νόημα ακόμη και από τα πιο ακατανόητα πράγματα και η πιο κομψή απ' όλους στο Χούβιλ.
Μόρτον: Ένα μικρό μπλε ποντικάκι και ο καλύτερος φίλος του Χόρτον. Λατρεύει τα τεράστια, για το μπόϊ του, μπισκοτάκια!
Κανγκαρού: Μια υπερπροστατευτική μητέρα που νομίζει ότι τα ξέρει όλα και τρομάζει τα άλλα ζώα της ζούγκλας με το παγωμένο της βλέμμα.
Βλαντ: Κατοικεί σε μια τρομακτική σπηλιά κάτω από τη ζούγκλα του Νουλ. Είναι ένα καθαρματάκι, ένας Ρώσικος αετός που έχει ταλέντο... στην υποκριτική και του αρέσει να περνάει τον καιρό του στον αέρα, εξασκώντας το φρικτό του γέλιο!
info: ΧΟΡΤΟΝ
HORTON HEARS A WHO
Σκηνοθεσία: Τζίμι Χέιγουορντ και Στιβ Μαρτίνο. Φωνές: Τζιμ Κάρεϊ, Στιβ Καρέλ, Σεθ Ρόγκεν, Ντέιν Κουκ, Τζέιμι Πρέσλι.
«Time Portraits» του Φωτογραφικού Kέντρου Θεσσαλονίκης
στην Γκαλερί Vlassis Art. Com στο πλαίσιο της Photobiennale 2008Εγκαινιάζεται την Τρίτη 15 Απριλίου στην Γκαλερί Vlassis Art. Com, η έκθεση «Time Portraits», που είναι μια παραγωγή του Φωτογραφικού Κέντρου Θεσσαλονίκης, αποτελείται από εργασίες που χειρίζονται το θέμα του χρόνου μέσω του πορτρέτου και γίνεται στο πλαίσιο της Photobiennale του 2008, που διοργανώνει το Μουσείο Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης με θέμα «Χρόνος». Η έκθεση που επιμελείται ο φωτογράφος Θανάσης Ράπτης είναι μια πρωτότυπη παραγωγή και θα προσπαθήσει να εξερευνήσει την τέχνη της φωτογραφίας, όπως αυτή αντιμετωπίζεται από τους καλλιτέχνες την πρώτη δεκαετία του νέου αιώνα. Πλέον σε όλο και περισσότερα μουσεία και γκαλερί σε όλο τον κόσμο η φωτογραφία παρουσιάζεται, όλο και συχνότερα, έξω από την παραδοσιακή κορνίζα, όπως την είχαμε συνηθίσει τον περασμένο αιώνα. Αποτελεί πλέον αναπόσπαστο μέρος εικαστικών κατασκευών και εγκαταστάσεων, interactive multimedia παρουσιάσεων, βίντεο προβολών και -τελευταία- ιντερνετικών εικαστικών αναζητήσεων. Αυτή η πραγματικότητα αντιμετωπίζεται με επιφυλακτικότητα -καμιά φορά και με ειρωνεία- από τη φωτογραφική κοινότητα στην Ελλάδα, αλλά και παγκοσμίως. Δεν παύει να είναι όμως η νέα πραγματικότητα.
Το Φωτογραφικό Κέντρο Θεσσαλονίκης επέλεξε αντιπροσωπευτικές αυτής της τάσης εργασίες από γνωστούς και καταξιωμένους καλλιτέχνες, Έλληνες και ξένους, που αντιμετωπίζουν με δικό τους τρόπο ο καθένας το χρόνο και τα σημάδια που μένουν στο σώμα, αλλά και στο μυαλό και την ψυχή του ανθρώπου, με το πέρασμά του.
Ο Diego Goldberg στο έργο του «The Arrow of Time» παρουσιάζει φωτογραφίες της οικογένειάς του και του εαυτού του στις 17 Ιουνίου κάθε χρόνο από το 1976 μέχρι σήμερα.
Ο JK Keller στο «Living My Life Faster: 8 years of JK's Daily Photo Project» φωτογραφίζει τον εαυτό του στην ίδια θέση καθημερινά για 8 χρόνια και προβάλλει τις φωτογραφίες σαν ταινία με γρήγορη εναλλαγή των εικόνων και συνοδεία μουσικής.
Ο Βασίλης Καρκατσέλης παρουσιάζει 600 πορτρέτα φίλων του από το χώρο της φωτογραφίας ή -όπως σημειώνει ο ίδιος- την εικόνα του αφανούς. Ένα αντικείμενο, ένα άτομο, είναι τμήμα του πραγματικού.
Ο Γιώργος Χατζάκης και ο Θοδωρής Τζιάτζιος παρουσιάζουν τις φωτογραφίες τους σε μορφή 3D Video, χρησιμοποιώντας την τεχνική time slice.
Ο Θανάσης Πάλλας παρουσιάζει το έργο «Εικόνα» (η Εικόνα που βλέπει - Πολυμεσική κατασκευή). Ο Θεατής πλησιάζει μια Εικόνα-Οθόνη και διαπιστώνει ότι αυτή η Εικόνα παρουσιάζει το ψηφιακό είδωλό του.
Ως YouTube artists (ένα μικρό δείγμα αλιευμένο στο internet) συμμετέχουν με τα ψευδώνυμά τους η Ahreelee, η Okimdog, η Madandcrazychild και ο Νoah, με μικρά βίντεο.
info: Γκαλερί Vlassis Art. Com
Bεροίας 6, Άνω Λαδάδικα, Τ: 2310 552030
1. Εγκαινιάζεται στις 11/4 η έκθεση φωτογραφίας του Αργύρη Λιαπόπουλου «Χρονογραφίες» στην γκαλερί TETTIX στο πλαίσιο της Photobiennale 2008. Μέχρι τις 4/5. Τ: 2310 243304
2. Εγκαινιάζεται στις 12/4 η έκθεση του Δημήτρη Μεράντζα με κατασκευές «Οι δώδεκα εντολές» και η έκθεση ζωγραφικής του Ανδρέα Βάη «Chico's garden» στην αίθουσα τέχνης Tsatsis Projects/ArtForum. Μέχρι τις 3/5. Τ: 2310 257552
3. Εγκαινιάζεται στις 13/4 η έκθεση φωτογραφίας της φωτογραφικής ομάδας «Εικόνων Συλλέκτες» στο Καφωδείον Ελληνικόν. Μέχρι τις 30/4. Τ: 2310 237016
4. Εγκαινιάζεται στις 15/4 η έκθεση φωτογραφίας «Ροή στο χρόνο» στην γκαλερί ΙΑΝΟΣ στο πλαίσιο της Photobiennale 2008. Συμμετέχουν οι Φώτης Παλαιολόγος, Γιάννης Παπαδόπουλος, Κώστας Παρασκευαΐδης, Στέλιος Φιλίππου και Γιάννης Χολογγούνης. Μέχρι τις 3/5. Τ: 2310 276447
5. Εγκαινιάζεται στις 15/4 η ατομική έκθεση φωτογραφίας της Χρύσας Νικολέρη με τίτλο «Diaries» στην γκαλερί Λόλα Νικολάου στο πλαίσιο της Photobiennale 2008. Μέχρι τις 10/5. Τ: 2310 240416
6. Εγκαινιάζονται στις 16/4 οι εκθέσεις φωτογραφίας «Θεσσαλονίκη / Αυτεπαγγέλτως» του Άρι Γεωργίου, «Suite Cycladiques» του Eric Bance και «Όταν το ρεύμα βγήκε από την πόλη - Ελλάδα 1962» του Gilles Ehrmann στο Πολιτιστικό Κέντρο του Μορφωτικού Ιδρύματος Εθνικής Τραπέζης στο πλαίσιο της Photobiennale 2008. Μέχρι τις 30/5. Τ: 2310 295170
7. Εγκαινιάζεται στις 17/4 η έκθεση φωτογραφίας του Ηλία Χάσου «Breaking Bread» στην γκαλερί του Ινστιτούτου Γκαίτε στο πλαίσιο της Photobiennale 2008. Μέχρι τις 25/5. Τ: 2310 889611
8. Συνεχίζεται μέχρι τις 23/4 η αναδρομική έκθεση ζωγραφικής του Νάσου Χαλκίδη «Επιλογές ΄92-΄08» στο Πνευμα-τικό Κέντρο Πολίχνης. T: 2310 665961
9. Συνεχίζεται μέχρι τις 30/4 η έκθεση origami του Δημήτρη Δάλα «Φιγούρες στον καμβά» στο Café-Bar Restaurant Ginger Oil. Τ: 2310 265038
10. Παρατείνεται μέχρι τις 4/5 η έκθεση του Κέντρου Διαφύλαξης Αγιορείτικης Κληρονομιάς «Αγιορείτικα Μνημεία: Μία Οπτικοακουστική Ξενάγηση», στο Συνεδριακό Κέντρο της Τράπεζας Πειραιώς. Τ: 2310 551023, 551032
11. Συνεχίζεται μέχρι τις 11/5 η έκθεση ζωγραφικής της Asada Tamaki με τίτλο «Here and there» στην αίθουσα τέχνης Αντιδημαρχίας Αρχιτεκτονικού. Τ: 2310 296800
12. Μέχρι τις 16/4 θα φιλοξενείται η έκθεση χαρακτικών έργων του Πάμπλο Πικάσο με τίτλο «Suite 347» στο Τελλόγλειο Ίδρυμα Τεχνών Α.Π.Θ. Τ: 2310 991610
13. Συνεχίζεται μέχρι τις 20/4 η έκθεση ζωγραφικής του Χάρη Πανίδη με λάδι σε φύλλο χρυσού και ασημιού στο café-gallery «Παράλληλος». Τ: 2310 428724
14. Μέχρι τις 27/4 θα φιλοξενείται η έκθεση «Η Ελληνική Χαρακτική Σήμερα» στη Μονή Λαζαριστών. Θα παρουσιαστούν έργα των μελών - καλλιτεχνών της Ένωσης Ελλήνων Χαρακτών. Τ: 2310 589140-143
15. Μέχρι τις 27/4 θα παραμείνει η έκθεση «Διαδρομές» 55 καλλιτεχνών στη Μονή Λαζαριστών. Παρουσιάζονται έργα ζωγραφικής, γλυπτικής και χαρακτικής. Τ: 2310 589140-143
16. Συνεχίζεται μέχρι τις 30/4 η έκθεση φωτογραφιών και βίντεο-εγκαταστάσεων «Genius Seculi» των Ντεϊμάντας Ναρκάβιτσους και Δέσποινας Μεϊμάρογλου στην Αποθήκη Β1, στο Λιμάνι. Τ: 2310 546683
17. Συνεχίζεται μέχρι τα τέλη Απριλίου η έκθεση ζωγραφικής της Τέτης Γιαννάκου-Κουτσούκου στο Art Cafe Theatral «Πρώτο Πάτωμα». Η έκθεση περιλαμβάνει έργα με λάδι, παστέλ και ακουαρέλες. Τ: 2310 223331
18. Μέχρι τις 3/5 θα παραμείνει η έκθεση του Μάρκου Καμπάνη με τίτλο «Μονοτυπίες» στο βιβλιοπωλείο του Μορφωτικού Ιδρύματος Εθνικής Τραπέζης. Πρόκειται για μια επιλογή μονοτυπιών από τα φοιτητικά, σχεδόν, χρόνια του καλλιτέχνη έως σήμερα. Τ: 2310 288036
Λύσεις και νικητές τεύχους 7/3
Λύσεις τεύχους 7/3
• Την πρώτη θέση πήρε ο Πάνος που ήταν ντυμένος γοργόνα και φορούσε μπλε περούκα.
• Την δεύτερη θέση πήρε ο Κώστας που ήταν ντυμένος παπάς και φορούσε κόκκινη περούκα.
• Την τρίτη θέση πήρε ο Χάρης που ήταν ντυμένος κλόουν και φορούσε πορτοκαλί περούκα.
• Την τέταρτη θέση πήρε ο Θοδωρής που ήταν ντυμένος νύφη και φορούσε μωβ περούκα.
• Την πέμπτη θέση πήρε ο Δημήτρης που ήταν ντυμένος μάγισσα και φορούσε πράσινη περούκα.
Νικητές τεύχους 7/3
Όλγα Παπαβασιλείου, Βιβή Πελτέκη, Δημακοπούλου Παπάζογλου Δάφνη, evian.tango@hotmail.com, Ιωάννα Λεπίδα, Ντούμα Ολυμπία, nefeli14@hotmail.com, Γεώργιος Βαρβέρης, Γιώργος Τούλιος, Τσαρτσαράκη Φανή, Λαμπρινή Μαλλετζίδου, Αναστασιάδης Δαμιανός, manensis@hot mail.com, Ιτσοδέλης Κώστας, Κώστογλου Ζαφείρα, tabitha3188@hotmail.com, Αλμπανίδου Στέλλα, Κατερίνα Βουτσινά, Καραϊλανίδης Ανδρέας, Παπαδόπουλος Λάζαρος, Αχιλλέας Αρσλάνογλου, Λευθέρης Ιωάννης, vasnez@ gmail.com, Βασίλης Φαρμακίδης, Γάκου Ελένη, Ξανίδου Νανά, Ζωή Τσαρσιώτου, Μαυρουδής Ιωάννης, Γούναρη Πηνελόπη, Καρανικόλα Άννα, Καϊμάκης Γιάννης, Στέφανος Τσιάρας, Καλαφάτης Δημήτρης, Ειρήνη Παπαδοπούλου, Υψηλάντης Γιάννης, Κατερίνα Ηλία, Ρεβενάκης Θοδωρής
Tα ονόματα που σημειώνονται με το κόκκινο χρώμα κερδίζουν από ένα βιβλίο. Για να παραλάβετε το δώρο σας επικοινωνήστε μαζί μας στο τηλέφωνο 2310 288277, από τη Δευτέρα 14/04 έως και την Παρασκευή 18/04 από τις 10.00 έως τις 18.00
• Την πρώτη θέση πήρε ο Πάνος που ήταν ντυμένος γοργόνα και φορούσε μπλε περούκα.
• Την δεύτερη θέση πήρε ο Κώστας που ήταν ντυμένος παπάς και φορούσε κόκκινη περούκα.
• Την τρίτη θέση πήρε ο Χάρης που ήταν ντυμένος κλόουν και φορούσε πορτοκαλί περούκα.
• Την τέταρτη θέση πήρε ο Θοδωρής που ήταν ντυμένος νύφη και φορούσε μωβ περούκα.
• Την πέμπτη θέση πήρε ο Δημήτρης που ήταν ντυμένος μάγισσα και φορούσε πράσινη περούκα.
Νικητές τεύχους 7/3
Όλγα Παπαβασιλείου, Βιβή Πελτέκη, Δημακοπούλου Παπάζογλου Δάφνη, evian.tango@hotmail.com, Ιωάννα Λεπίδα, Ντούμα Ολυμπία, nefeli14@hotmail.com, Γεώργιος Βαρβέρης, Γιώργος Τούλιος, Τσαρτσαράκη Φανή, Λαμπρινή Μαλλετζίδου, Αναστασιάδης Δαμιανός, manensis@hot mail.com, Ιτσοδέλης Κώστας, Κώστογλου Ζαφείρα, tabitha3188@hotmail.com, Αλμπανίδου Στέλλα, Κατερίνα Βουτσινά, Καραϊλανίδης Ανδρέας, Παπαδόπουλος Λάζαρος, Αχιλλέας Αρσλάνογλου, Λευθέρης Ιωάννης, vasnez@ gmail.com, Βασίλης Φαρμακίδης, Γάκου Ελένη, Ξανίδου Νανά, Ζωή Τσαρσιώτου, Μαυρουδής Ιωάννης, Γούναρη Πηνελόπη, Καρανικόλα Άννα, Καϊμάκης Γιάννης, Στέφανος Τσιάρας, Καλαφάτης Δημήτρης, Ειρήνη Παπαδοπούλου, Υψηλάντης Γιάννης, Κατερίνα Ηλία, Ρεβενάκης Θοδωρής
Tα ονόματα που σημειώνονται με το κόκκινο χρώμα κερδίζουν από ένα βιβλίο. Για να παραλάβετε το δώρο σας επικοινωνήστε μαζί μας στο τηλέφωνο 2310 288277, από τη Δευτέρα 14/04 έως και την Παρασκευή 18/04 από τις 10.00 έως τις 18.00
Ζώδια 11 - 17 Απριλίου
ΚΡΙΟΣ
Αν δεν τολμήσετε, δεν θα πετύχετε τίποτα. Πάρτε πρωτοβουλίες αυτές τις μέρες και οδηγήστε τα πράγματα εκεί που θέλετε εσείς. Κάποια αναπάντεχα γεγονότα, σας βάζουν σε σκέψεις, σε ό,τι έχει να κάνει με τα αισθηματικά σας. Μην επηρεάζεστε από όσα γίνονται στον επαγγελματικό σας χώρο.
ΤΑΥΡΟΣ
Η διαίσθησή σας δεν θα σας προδώσει σε ό,τι έχει να κάνει με τα αισθηματικά σας, γι’ αυτό εμπιστευθείτε την απόλυτα. Το κλίμα στον επαγγελματικό σας χώρο σάς προδιαθέτει για όμορφες στιγμές, γι’ αυτό εκμεταλλευτείτε το. Εκμεταλλευτείτε τις γνωριμίες σας για να πετύχετε τους σκοπούς σας.
ΔΙΔΥΜΟΙ
Ήρθε η ώρα να παίξετε το τελευταίο σας χαρτί σε ό,τι έχει να κάνει με τον επαγγελματικό τομέα. Ρισκάρετε και δεν θα χάσετε. Το ταίρι σας είναι σε πολύ καλή διάθεση κι εσείς επιτέλους πρέπει να αρχίσετε να ασχολείστε μαζί του, πριν σας εγκαταλείψει οριστικά.
ΚΑΡΚΙΝΟΣ
Οι αδέσμευτοι αναλαμβάνετε δράση και πλέον είναι πολύ δύσκολο σε κάποιον να σας αντισταθεί. Νέα σχέδια στα επαγγελματικά, γεμίζουν με ενδιαφέρον τις μέρες σας αλλά ταυτόχρονα σας ζητούν να εξισορροπήσετε λίγο τα πράγματα ανάμεσα στη δουλειά και το χρόνο που αφιερώνετε στην οικογένειά σας.
ΛΕΩΝ
Μια αχτίδα φωτός εμφανίζεται ανάμεσα από τα προβλήματα της καθημερινότητάς σας, και σας δίνει θάρρος. Παράλληλα, ξεκαθαρίζει και το τοπίο στα αισθηματικά, δίνοντας ευχάριστο τέλος στα εμπόδια της τελευταίας περιόδου. Στα επαγγελματικά, νιώθετε περήφανοι για τις ικανότητές σας.
ΠΑΡΘΕΝΟΣ
Είστε πολύ ανεβασμένοι ψυχολογικά και θέλετε να παραμείνετε έτσι, γι’ αυτό φροντίζετε να συναναστρέφεστε με άτομα που έχουν θετική ενέργεια και σκέψη. Αν το πρόσωπο που σας προσεγγίζει δεν σας ενδιαφέρει, μην του φερθείτε σκληρά αλλά δώστε του μια δεύτερη ευκαιρία.
ΖΥΓΟΣ
Επιλέξτε πολύ προσεκτικά τα άτομα που θέλετε να είναι δίπλα σας αυτό το διάστημα που χρειάζεστε έμπνευση και βοήθεια για να συνεχίσετε. Μην αφήσετε να σας πάρει από κάτω μια δυσάρεστη εξέλιξη στα αισθηματικά. Ο χρόνος τα γιατρεύει όλα. Εμπιστευθείτε το ένστικτό σας σε ό,τι αφορά τα επαγγελματικά.
ΣΚΟΡΠΙΟΣ
Τα οικονομικά σε συνάρτηση με τον επαγγελματικό σας τομέα θα σας απασχολήσουν αυτή την εβδομάδα. Παράλληλα, θα πρέπει να φροντίσετε να φτιάξετε τις σχέσεις σας με τους ανωτέρους σας. Μην προσπαθείτε να επιβληθείτε στο ταίρι σας. Είναι λάθος κίνηση και θα σας κοστίσει αργότερα.
ΤΟΞΟΤΗΣ
Στον επαγγελματικό τομέα, μην αφήνετε άλλους να σας υποδείξουν τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να δουλέψετε. Ακολουθήστε τους γνωστούς σας ρυθμούς και δεν θα χάσετε. Οι διαφωνίες που είχατε τελευταία με το ταίρι σας, πιθανότατα θα οδηγήσουν σύντομα σε χωρισμό.
ΑΙΓΟΚΕΡΩΣ
Δύσκολα ξεκινάει αυτή η εβδομάδα. Ξεκαθαρίστε τα αισθήματά σας όσο πιο γρήγορα γίνεται για να μπορέστε να συνεχίσετε με ηρεμία μέσα στη σχέση σας. Μην αντιδράτε υπερβολικά σε όποια αναποδιά σας συμβεί. Δείξτε την πρέπουσα ψυχραιμία. Προσοχή στα οικονομικά σας.
ΥΔΡΟΧΟΟΣ
Πρέπει να συμβιβαστείτε μέσα στη σχέση σας, αν θέλετε να προχωρήσει παραπέρα. Το ταίρι σας δεν είναι υποχρεωμένο να ανέχεται την συμπεριφορά σας και πρέπει να το σεβαστείτε αυτό. Ίσως δεν καταφέρετε να εφαρμόσετε τις μεθόδους σας στον επαγγελματικό χώρο αλλά μην το βάζετε κάτω.
ΙΧΘΕΙΣ
Ασχοληθείτε με τα δικά σας προβλήματα επιτέλους και αφήστε τις ζωές των άλλων. Στα μέσα της εβδομάδας θα χρειαστείτε αρκετή διπλωματία για να χειριστείτε μια κρίση στα αισθηματικά σας. Κάποια άτομα στον επαγγελματικό χώρο σάς επιβουλεύονται αλλά δεν χρειάζεται να ταραχτείτε.
Αν δεν τολμήσετε, δεν θα πετύχετε τίποτα. Πάρτε πρωτοβουλίες αυτές τις μέρες και οδηγήστε τα πράγματα εκεί που θέλετε εσείς. Κάποια αναπάντεχα γεγονότα, σας βάζουν σε σκέψεις, σε ό,τι έχει να κάνει με τα αισθηματικά σας. Μην επηρεάζεστε από όσα γίνονται στον επαγγελματικό σας χώρο.
ΤΑΥΡΟΣ
Η διαίσθησή σας δεν θα σας προδώσει σε ό,τι έχει να κάνει με τα αισθηματικά σας, γι’ αυτό εμπιστευθείτε την απόλυτα. Το κλίμα στον επαγγελματικό σας χώρο σάς προδιαθέτει για όμορφες στιγμές, γι’ αυτό εκμεταλλευτείτε το. Εκμεταλλευτείτε τις γνωριμίες σας για να πετύχετε τους σκοπούς σας.
ΔΙΔΥΜΟΙ
Ήρθε η ώρα να παίξετε το τελευταίο σας χαρτί σε ό,τι έχει να κάνει με τον επαγγελματικό τομέα. Ρισκάρετε και δεν θα χάσετε. Το ταίρι σας είναι σε πολύ καλή διάθεση κι εσείς επιτέλους πρέπει να αρχίσετε να ασχολείστε μαζί του, πριν σας εγκαταλείψει οριστικά.
ΚΑΡΚΙΝΟΣ
Οι αδέσμευτοι αναλαμβάνετε δράση και πλέον είναι πολύ δύσκολο σε κάποιον να σας αντισταθεί. Νέα σχέδια στα επαγγελματικά, γεμίζουν με ενδιαφέρον τις μέρες σας αλλά ταυτόχρονα σας ζητούν να εξισορροπήσετε λίγο τα πράγματα ανάμεσα στη δουλειά και το χρόνο που αφιερώνετε στην οικογένειά σας.
ΛΕΩΝ
Μια αχτίδα φωτός εμφανίζεται ανάμεσα από τα προβλήματα της καθημερινότητάς σας, και σας δίνει θάρρος. Παράλληλα, ξεκαθαρίζει και το τοπίο στα αισθηματικά, δίνοντας ευχάριστο τέλος στα εμπόδια της τελευταίας περιόδου. Στα επαγγελματικά, νιώθετε περήφανοι για τις ικανότητές σας.
ΠΑΡΘΕΝΟΣ
Είστε πολύ ανεβασμένοι ψυχολογικά και θέλετε να παραμείνετε έτσι, γι’ αυτό φροντίζετε να συναναστρέφεστε με άτομα που έχουν θετική ενέργεια και σκέψη. Αν το πρόσωπο που σας προσεγγίζει δεν σας ενδιαφέρει, μην του φερθείτε σκληρά αλλά δώστε του μια δεύτερη ευκαιρία.
ΖΥΓΟΣ
Επιλέξτε πολύ προσεκτικά τα άτομα που θέλετε να είναι δίπλα σας αυτό το διάστημα που χρειάζεστε έμπνευση και βοήθεια για να συνεχίσετε. Μην αφήσετε να σας πάρει από κάτω μια δυσάρεστη εξέλιξη στα αισθηματικά. Ο χρόνος τα γιατρεύει όλα. Εμπιστευθείτε το ένστικτό σας σε ό,τι αφορά τα επαγγελματικά.
ΣΚΟΡΠΙΟΣ
Τα οικονομικά σε συνάρτηση με τον επαγγελματικό σας τομέα θα σας απασχολήσουν αυτή την εβδομάδα. Παράλληλα, θα πρέπει να φροντίσετε να φτιάξετε τις σχέσεις σας με τους ανωτέρους σας. Μην προσπαθείτε να επιβληθείτε στο ταίρι σας. Είναι λάθος κίνηση και θα σας κοστίσει αργότερα.
ΤΟΞΟΤΗΣ
Στον επαγγελματικό τομέα, μην αφήνετε άλλους να σας υποδείξουν τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να δουλέψετε. Ακολουθήστε τους γνωστούς σας ρυθμούς και δεν θα χάσετε. Οι διαφωνίες που είχατε τελευταία με το ταίρι σας, πιθανότατα θα οδηγήσουν σύντομα σε χωρισμό.
ΑΙΓΟΚΕΡΩΣ
Δύσκολα ξεκινάει αυτή η εβδομάδα. Ξεκαθαρίστε τα αισθήματά σας όσο πιο γρήγορα γίνεται για να μπορέστε να συνεχίσετε με ηρεμία μέσα στη σχέση σας. Μην αντιδράτε υπερβολικά σε όποια αναποδιά σας συμβεί. Δείξτε την πρέπουσα ψυχραιμία. Προσοχή στα οικονομικά σας.
ΥΔΡΟΧΟΟΣ
Πρέπει να συμβιβαστείτε μέσα στη σχέση σας, αν θέλετε να προχωρήσει παραπέρα. Το ταίρι σας δεν είναι υποχρεωμένο να ανέχεται την συμπεριφορά σας και πρέπει να το σεβαστείτε αυτό. Ίσως δεν καταφέρετε να εφαρμόσετε τις μεθόδους σας στον επαγγελματικό χώρο αλλά μην το βάζετε κάτω.
ΙΧΘΕΙΣ
Ασχοληθείτε με τα δικά σας προβλήματα επιτέλους και αφήστε τις ζωές των άλλων. Στα μέσα της εβδομάδας θα χρειαστείτε αρκετή διπλωματία για να χειριστείτε μια κρίση στα αισθηματικά σας. Κάποια άτομα στον επαγγελματικό χώρο σάς επιβουλεύονται αλλά δεν χρειάζεται να ταραχτείτε.
Τετάρτη 2 Απριλίου 2008
ο "Ολυμπισμός", οι τελετές, οι λαμπαδηδρομίες, τα συλλαλητήρια, οι θεωρίες και η απόσταση ιδεώδους και πράξης.
Με αφορμή τις διαμαρτυρίες των ακτιβιστών υπέρ του Θιβέτ κατά τη διάρκεια της τελετής αφής της ολυμπιακής φλόγας, ξεκίνησε η κουβέντα. Έχει δικαίωμα η Κίνα που παραβιάζει εμφανώς τα ανθρώπινα δικαιώματα να διεξάγει τους Ολυμπιακούς Αγώνες, ή για να το θέσουμε λίγο καλύτερα τα κριτήρια με τα οποία επιλέγονται οι χώρες τέλεσης των αγώνων, πόσο σχέση έχουν με τις οι ιδέες περί «Ολυμπισμού»; «Όσο σχέση έχει το παντεσπάνι με το μηλόξυδο» μας έλεγε πρόσφατα ένας φίλος αρχαιολόγος.
Μία πολύ μικρή περίοδο κατά την κλασσική εποχή, όντως ίσχυσαν και τηρήθηκαν κάποιες αρχές. Αυτό συνέβη επειδή ακριβώς η κοινωνία της εποχής εκείνης στήριζε και κυρίως στηριζόταν στην ελευθερία του πολίτη, ευνοούσε τη συμμετοχή επί ίσοις όροις σε αγώνες και τους έβλεπε ως αναμέτρηση μεταξύ ελεύθερων, καλών και αγαθών ανθρώπων (ανθρώπων δηλαδή στους οποίους σώμα και πνεύμα αναπτύσσονται σε αρμονία). Μέσα στα πλαίσια αυτά βλέπουμε να παρακολουθούν ή να συμμετέχουν (και να νικούν) προσωπικότητες όπως ο Πλάτωνας, ο Ιπποκράτης, ο Πυθαγόρας, ο Σωκράτης, ο Θεμιστοκλής, ο Φίλιππος κ.ά. καλλιτέχνες, ρήτορες και φιλόσοφοι.
Ολυμπιακή εκεχειρία τουλάχιστον στους κλασσικούς χρόνους σήμαινε σταμάτημα των πολέμων για τρεις μήνες (πριν και κατά τη διάρκεια των αγώνων), με επίσημες πρεσβείες που έφθαναν σε όλες τις πόλεις. Επίσης, στο πνεύμα του σεβασμού της ζωής και της ειρήνης, αλλά και επειδή ο θάνατος θεωρούνταν μίασμα για τους Έλληνες, δεν εκτελούνταν καμία θανατική ποινή (οι Αμερικάνοι βέβαια δεν ενημερώθηκαν ποτέ, γιατί αυτά είναι αρχαίες ιστορίες, όπως και η ονομασία Μακεδονία σύμφωνα με την υπουργό εξωτερικών κα Κοντολίζα). Τότε ο πόλεμος γινόταν με σεβασμό στον αντίπαλο και τις αξίες του, γι’ αυτό όλα μπαίνανε για λίγο στην άκρη, ακόμα κι όταν αφορούσαν άλλες πολιτείες, άλλες συνήθειες (στη σύγχρονη πραγματικότητα Μεγάλη Παρασκευή είχαμε βομβαρδισμούς σε Βελιγράδι και κατά τη διάρκεια του ραμαζανιού σε Ιράκ-Αφγανιστάν).
Από τον 4ο αιώνα όμως και μετά τον πελοποννησιακό πόλεμο ατονεί στην ουσία ο θεσμός της πόλης-κράτους που στηρίζει αξίες σαν αυτές. Τα ξεχνάμε όλα: οι ιδέες της εποχής αλλάζουν, υπερτιμούν, απομονώνουν το σώμα. Με τους αγώνες ασχολούνται αποκλειστικά επαγγελματίες αθλητές που ενδιαφέρονται μόνο για τη νίκη. Οι αθλητές που ασχολούνται κυρίως με τα πιο «βάρβαρα» αθλήματα (πυγμαχία, πάλη), εξασκούν πρακτικές «πάχυνσης» για να επιβάλλονται με τον όγκο τους και όχι με την τεχνική τους. Αποτέλεσμα, οι απλοί πολίτες που θεωρητικά έχουν δικαίωμα συμμετοχής στην πράξη αποθαρρύνονται και δεν συμμετέχουν. Οι δωροδοκίες των κριτών πάνε κι έρχονται.
Θυμίζουν κάτι όλα αυτά;
Επιπλέον, παρόλο που το τυπικό των αγώνων προβλέπει ότι οι αθλητές δεν παίρνουν χρηματικά έπαθλα και η νίκη αφιερώνεται στους θεούς, οι πόλεις τιμούν ιδιαίτερα τους αθλητές, γίνονται ιερείς, γεγονός που ήταν μεγάλη τιμή παρέχοντας καθολικό σεβασμό από τους πολίτες έως ισόβια σίτιση. Από τον 4ο αιώνα. οι πόλεις προσφέρουν τόσες πολλές τιμές στα «καμάρια» τους και τους προβάλλουν τόσο πολύ που και αυτό μόνο αποτελεί κίνητρο για όσους παίρνουν μέρος στους αγώνες(αντίστοιχα σήμερα οι αθλητές εξαργυρώνουν τις νίκες με πλούσια διαφημιστικά συμβόλαια). Γενικά το «ολυμπιακό ιδεώδες» απλά ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ και τα «για την Ελλάδα ρε γαμώτο» είναι ατάκες ενός καλοπληρωμένου σόου. Αν σήμερα η γκρίνια μας είναι «κοιτάξτε πώς κάνανε οι αρχαίοι τους αγώνες και πώς τους καταντήσαμε εμείς», οι σκεπτόμενοι πολίτες από το 3ο αιώνα. π.Χ. μέχρι τον 4ο μ.Χ. (τότε που καταργήθηκαν) έλεγαν α κ ρ ι β ώ ς το ίδιο πράγμα!
Το 1936 οι ισόβιοι Αθάνατοι ανάθεσαν στο Βερολίνο της χιτλερικής Γερμανίας τους αγώνες. Αυτό νομίζω ότι τα λέει όλα για το πνεύμα και τα ιδανικά που εκπορεύονται από τους κατ΄ εξοχήν αρμόδιους φορείς του «Ολυμπισμού». Η απλή φλόγα που έκαιγε στο βωμό του Δία στους σύγχρονους ολυμπιακούς με την έμπνευση της Χιτλερικής προπαγάνδας, «εξελίχθηκε» στη τελετή της αφής που ξέρουμε και σήμερα και στη γραφική παράσταση με τις ιέρειες και τη γνωστή μας λαμπαδηδρομία(!!!).
Οι τελετές έναρξης και λήξης στους αρχαίους, καθώς ήταν συνδεδεμένες με τη λατρεία των θεών, είχαν πολύ πιο πνευματικό χαρακτήρα και ήταν εξαιρετικά λιτές– όμως το πνεύμα απεβίωσε, ο Χίτλερ πρώτος εντόπισε ότι το πλήθος θέλει θέαμα, λατρεύει το τσίρκο, τους σαλτιμπάγκους. Από τότε οι σύγχρονες τελετές έναρξης και λήξης έχουν περισσότερο «διασκεδαστικό» χαρακτήρα.
Ολυμπιακές ιδέες, Παγκοσμιοποίηση, Ελευθερία, Δημοκρατία, Ισότητα... Η Αριστερά έχασε την αξιοπιστία της από χρόνια τώρα, είτε μένοντας αγκυλωμένη στο αμαρτωλό παρελθόν της, είτε τρέχοντας πίσω από οφίτσια... Αυτοί που καθοδηγούσαν το λαό σε συλλαλητήρια, οι πολιτικοί και οι εκκλησιαστικοί ηγέτες και ηγετίσκοι κάθε πρωί ασπάζονται αριστερόθεν και δεξιόθεν την υποκρισία. Η ερώτηση που παραμένει όμως είναι, η προσωπική συμμετοχή μας σε ιστορίες και ιδανικά που βρίθουν από υποκρισία και συμφέροντα πως αυτή μεταφράζεται;
Μία πολύ μικρή περίοδο κατά την κλασσική εποχή, όντως ίσχυσαν και τηρήθηκαν κάποιες αρχές. Αυτό συνέβη επειδή ακριβώς η κοινωνία της εποχής εκείνης στήριζε και κυρίως στηριζόταν στην ελευθερία του πολίτη, ευνοούσε τη συμμετοχή επί ίσοις όροις σε αγώνες και τους έβλεπε ως αναμέτρηση μεταξύ ελεύθερων, καλών και αγαθών ανθρώπων (ανθρώπων δηλαδή στους οποίους σώμα και πνεύμα αναπτύσσονται σε αρμονία). Μέσα στα πλαίσια αυτά βλέπουμε να παρακολουθούν ή να συμμετέχουν (και να νικούν) προσωπικότητες όπως ο Πλάτωνας, ο Ιπποκράτης, ο Πυθαγόρας, ο Σωκράτης, ο Θεμιστοκλής, ο Φίλιππος κ.ά. καλλιτέχνες, ρήτορες και φιλόσοφοι.
Ολυμπιακή εκεχειρία τουλάχιστον στους κλασσικούς χρόνους σήμαινε σταμάτημα των πολέμων για τρεις μήνες (πριν και κατά τη διάρκεια των αγώνων), με επίσημες πρεσβείες που έφθαναν σε όλες τις πόλεις. Επίσης, στο πνεύμα του σεβασμού της ζωής και της ειρήνης, αλλά και επειδή ο θάνατος θεωρούνταν μίασμα για τους Έλληνες, δεν εκτελούνταν καμία θανατική ποινή (οι Αμερικάνοι βέβαια δεν ενημερώθηκαν ποτέ, γιατί αυτά είναι αρχαίες ιστορίες, όπως και η ονομασία Μακεδονία σύμφωνα με την υπουργό εξωτερικών κα Κοντολίζα). Τότε ο πόλεμος γινόταν με σεβασμό στον αντίπαλο και τις αξίες του, γι’ αυτό όλα μπαίνανε για λίγο στην άκρη, ακόμα κι όταν αφορούσαν άλλες πολιτείες, άλλες συνήθειες (στη σύγχρονη πραγματικότητα Μεγάλη Παρασκευή είχαμε βομβαρδισμούς σε Βελιγράδι και κατά τη διάρκεια του ραμαζανιού σε Ιράκ-Αφγανιστάν).
Από τον 4ο αιώνα όμως και μετά τον πελοποννησιακό πόλεμο ατονεί στην ουσία ο θεσμός της πόλης-κράτους που στηρίζει αξίες σαν αυτές. Τα ξεχνάμε όλα: οι ιδέες της εποχής αλλάζουν, υπερτιμούν, απομονώνουν το σώμα. Με τους αγώνες ασχολούνται αποκλειστικά επαγγελματίες αθλητές που ενδιαφέρονται μόνο για τη νίκη. Οι αθλητές που ασχολούνται κυρίως με τα πιο «βάρβαρα» αθλήματα (πυγμαχία, πάλη), εξασκούν πρακτικές «πάχυνσης» για να επιβάλλονται με τον όγκο τους και όχι με την τεχνική τους. Αποτέλεσμα, οι απλοί πολίτες που θεωρητικά έχουν δικαίωμα συμμετοχής στην πράξη αποθαρρύνονται και δεν συμμετέχουν. Οι δωροδοκίες των κριτών πάνε κι έρχονται.
Θυμίζουν κάτι όλα αυτά;
Επιπλέον, παρόλο που το τυπικό των αγώνων προβλέπει ότι οι αθλητές δεν παίρνουν χρηματικά έπαθλα και η νίκη αφιερώνεται στους θεούς, οι πόλεις τιμούν ιδιαίτερα τους αθλητές, γίνονται ιερείς, γεγονός που ήταν μεγάλη τιμή παρέχοντας καθολικό σεβασμό από τους πολίτες έως ισόβια σίτιση. Από τον 4ο αιώνα. οι πόλεις προσφέρουν τόσες πολλές τιμές στα «καμάρια» τους και τους προβάλλουν τόσο πολύ που και αυτό μόνο αποτελεί κίνητρο για όσους παίρνουν μέρος στους αγώνες(αντίστοιχα σήμερα οι αθλητές εξαργυρώνουν τις νίκες με πλούσια διαφημιστικά συμβόλαια). Γενικά το «ολυμπιακό ιδεώδες» απλά ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ και τα «για την Ελλάδα ρε γαμώτο» είναι ατάκες ενός καλοπληρωμένου σόου. Αν σήμερα η γκρίνια μας είναι «κοιτάξτε πώς κάνανε οι αρχαίοι τους αγώνες και πώς τους καταντήσαμε εμείς», οι σκεπτόμενοι πολίτες από το 3ο αιώνα. π.Χ. μέχρι τον 4ο μ.Χ. (τότε που καταργήθηκαν) έλεγαν α κ ρ ι β ώ ς το ίδιο πράγμα!
Το 1936 οι ισόβιοι Αθάνατοι ανάθεσαν στο Βερολίνο της χιτλερικής Γερμανίας τους αγώνες. Αυτό νομίζω ότι τα λέει όλα για το πνεύμα και τα ιδανικά που εκπορεύονται από τους κατ΄ εξοχήν αρμόδιους φορείς του «Ολυμπισμού». Η απλή φλόγα που έκαιγε στο βωμό του Δία στους σύγχρονους ολυμπιακούς με την έμπνευση της Χιτλερικής προπαγάνδας, «εξελίχθηκε» στη τελετή της αφής που ξέρουμε και σήμερα και στη γραφική παράσταση με τις ιέρειες και τη γνωστή μας λαμπαδηδρομία(!!!).
Οι τελετές έναρξης και λήξης στους αρχαίους, καθώς ήταν συνδεδεμένες με τη λατρεία των θεών, είχαν πολύ πιο πνευματικό χαρακτήρα και ήταν εξαιρετικά λιτές– όμως το πνεύμα απεβίωσε, ο Χίτλερ πρώτος εντόπισε ότι το πλήθος θέλει θέαμα, λατρεύει το τσίρκο, τους σαλτιμπάγκους. Από τότε οι σύγχρονες τελετές έναρξης και λήξης έχουν περισσότερο «διασκεδαστικό» χαρακτήρα.
Ολυμπιακές ιδέες, Παγκοσμιοποίηση, Ελευθερία, Δημοκρατία, Ισότητα... Η Αριστερά έχασε την αξιοπιστία της από χρόνια τώρα, είτε μένοντας αγκυλωμένη στο αμαρτωλό παρελθόν της, είτε τρέχοντας πίσω από οφίτσια... Αυτοί που καθοδηγούσαν το λαό σε συλλαλητήρια, οι πολιτικοί και οι εκκλησιαστικοί ηγέτες και ηγετίσκοι κάθε πρωί ασπάζονται αριστερόθεν και δεξιόθεν την υποκρισία. Η ερώτηση που παραμένει όμως είναι, η προσωπική συμμετοχή μας σε ιστορίες και ιδανικά που βρίθουν από υποκρισία και συμφέροντα πως αυτή μεταφράζεται;
02.03.08.11.01
Μεταξύ σοβαρού κι αστείου...
Συναντηθήκαμε με την Σώτη Τριανταφύλλου στο πατάρι του βιβλιοπωλείου Ιανός λίγο πριν ξεκινήσει η παρουσίαση του τελευταίου μυθιστορήματός της «Λίγο από το αίμα σου» και τα είπαμε στα πεταχτά (όσο προλάβαμε πριν μας διακόψουν ως συνήθως). Εκεί που λέγαμε -με αφορμή την εγκυμοσύνη μιας ηρωίδας του μυθιστορήματος στα δεκατέσσερά της- για την έκτρωση και την υστερία κάποιων θρησκόληπτων Αμερικανών σχετικά με το θέμα, της είπα: «Παρεμπιπτόντως, αν θέλεις γράψε κάτι -εσύ που σε ακούνε- για αυτήν την ιστορία με την Κίνα εν όψει των ολυμπιακών αγώνων, με βάση το ερώτημα: ποια είναι η θέση της ελληνικής αριστεράς για το ζήτημα…». «Εννοείς για το Θιβέτ…» είπε η Σώτη. «Ε, και όλα τα άλλα: τα ανθρώπινα δικαιώματα, την εκμετάλλευση των παιδιών, τη λογοκρισία, τις εκτελέσεις θανατικών ποινών… Το ενδιαφέρον μας για πολιτικά ζητήματα σε παγκόσμια κλίμακα εξαντλείται συνήθως μόνο στα όσα κάνουν εδώ κι εκεί οι Αμερικάνοι» γκάζωσα εγώ. «Ναι, θα γράψω, θα γράψω γι’ αυτό» είπε η Σώτη και μετά δήλωσε (ανιχνεύοντας μάλλον τη δική μου θέση): «Ξέρεις όμως, εγώ είμαι και υπέρ του μποϊκοτάζ των ολυμπιακών τους αγώνων…». «Κι εγώ, δεν το συζητώ, αλλά θα ήθελα να πάρουν μια καθαρή θέση εδώ και οι δικοί μας, οι τάχα μου προοδευτικοί, όχι ήξεις αφίξεις» σήκωσα τον τόνο της φωνής μου. Και μετά συμπλήρωσα πιο χαμηλόφωνα: «Τις προάλλες ρώτησα έναν δικό μου, που είναι ενεργό στέλεχος του Συνασπισμού και απόφυγε να μου απαντήσει, ακόμα και να μου πει τη δική του θέση… Μόνο αστειεύτηκε, αναφέροντας αυτό που είπε ο σύντροφος Τσίπρας σε μια δήλωσή του: ότι η σκέψη του Μάο είναι πιο διαχρονική και από την σκέψη του Μαρξ». «Δεν το πιστεύω! Είπε τέτοιο πράγμα;» αναφώνησε η Σώτη και τα μάτια της άστραψαν. «Ναι, το διάβασα κι εγώ» την διαβεβαίωσα και την είδα να με ζυγώνει συνωμοτικά (με διάθεση να το κουτσομπολέψουμε λίγο το θέμα). «Ώστε έτσι; Θαυμαστής της σκέψης του Μάο…» σάρκασε. «Σιγά μην ξέρει τη σκέψη του Μάο και τι κουμάσι ήταν ο Μάο…» την σιγοντάρισα εγώ. «Απλώς πετάει και καμιά περισπούδαστη μαλακία για να εντυπωσιάσει». Και κάπου εκεί μας διέκοψαν γιατί έπρεπε να αρχίσει κι η εκδήλωση.
Μετά την παρουσίαση του βιβλίου άρχισαν οι ερωτήσεις από το κοινό και η Σώτη κάτι είπε για τις αμφιβολίες που έχει ως συγγραφέας κάθε φορά που γράφει λογοτεχνία και μετά μια κυρία την ρώτησε για τα άλλα πράγματα που γράφει και η Σώτη απάντησε ότι στον τομέα των ιδεών για πολύ λίγα πράγματα αμφιβάλλει πια, ότι στην ηλικία της έχει πλέον κατασταλαγμένες απόψεις, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως είναι δογματική. Και ανέφερε ένα παράδειγμα: «Πριν από κάποιο καιρό έγινε στην Αθήνα μια συγκέντρωση της Χρυσής Αυγής η οποία -παρά τη βαθιά αντιπάθειά μου για τους χρυσαυγίτες- οφείλω να ομολογήσω πως ήταν ειρηνική. Κι όμως, ενάντια στην συγκέντρωση αυτή έγινε μια αντισυγκέντρωση αριστερών ομάδων που δεν ήθελε να επιτρέψει τη συγκέντρωση της Χρυσής Αυγής και κατέληξαν σε επεισόδια. Ε λοιπόν εγώ δεν συμφωνώ με αυτήν τη στάση: να μην επιτρέπεις σε οποιονδήποτε να διαδηλώνει τις θέσεις του, εφόσον τηρεί κάποιους κανόνες, ακόμα κι αν πρόκειται για τον ιδεολογικό σου εχθρό. Και γι’ αυτό λέω πως δεν είμαι δογματική».
(Με την Σώτη έχω -φτιάξει εντός μου, στο φαντασιακό μου- μια σχέση μεταφυσική: Επειδή έχουμε το ίδιο όνομα και την ίδια ηλικία, παρόμοιες πολιτικές και αισθητικές ανησυχίες αλλά οι ζωές μας έχουν κινηθεί σε άκρα αντίθετα, όταν άρχισε να τα χώνει στους Έλληνες και να γράφει παθιασμένα για ζητήματα πολιτικής και κοινωνικής ευθύνης, την θεώρησα κάτι σαν το θηλυκό alter ego μου, και είπα «ουφ, αφού αυτό το βάρος το φορτώθηκε εκείνη, εγώ παύω πια να οργίζομαι και να φορτίζομαι με όλα αυτά». Κι έτσι “ξεφόρτωσα” (σχετικά). Της το είπα μια φορά, αλλά νόμισε πως αστειευόμουν. Eγώ όμως βρήκα την ηρεμία μου. Αν και τώρα τελευταία, κάπου-κάπου κάτι με ξαναπιάνει… όταν τύχει και πιάνουμε την κουβέντα για την κατάσταση που επικρατεί γύρω μας και τη μαλακία που μας δέρνει. Και τότε ο φίλος μου ο Φίλιος, αν το πάρει χαμπάρι, μου τραγουδάει: «Τα παίρνεις όλα πολύ στα σοβαρά, είπε ο παλιάτσος στον ληστή…».)
Μετά την παρουσίαση του βιβλίου άρχισαν οι ερωτήσεις από το κοινό και η Σώτη κάτι είπε για τις αμφιβολίες που έχει ως συγγραφέας κάθε φορά που γράφει λογοτεχνία και μετά μια κυρία την ρώτησε για τα άλλα πράγματα που γράφει και η Σώτη απάντησε ότι στον τομέα των ιδεών για πολύ λίγα πράγματα αμφιβάλλει πια, ότι στην ηλικία της έχει πλέον κατασταλαγμένες απόψεις, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως είναι δογματική. Και ανέφερε ένα παράδειγμα: «Πριν από κάποιο καιρό έγινε στην Αθήνα μια συγκέντρωση της Χρυσής Αυγής η οποία -παρά τη βαθιά αντιπάθειά μου για τους χρυσαυγίτες- οφείλω να ομολογήσω πως ήταν ειρηνική. Κι όμως, ενάντια στην συγκέντρωση αυτή έγινε μια αντισυγκέντρωση αριστερών ομάδων που δεν ήθελε να επιτρέψει τη συγκέντρωση της Χρυσής Αυγής και κατέληξαν σε επεισόδια. Ε λοιπόν εγώ δεν συμφωνώ με αυτήν τη στάση: να μην επιτρέπεις σε οποιονδήποτε να διαδηλώνει τις θέσεις του, εφόσον τηρεί κάποιους κανόνες, ακόμα κι αν πρόκειται για τον ιδεολογικό σου εχθρό. Και γι’ αυτό λέω πως δεν είμαι δογματική».
(Με την Σώτη έχω -φτιάξει εντός μου, στο φαντασιακό μου- μια σχέση μεταφυσική: Επειδή έχουμε το ίδιο όνομα και την ίδια ηλικία, παρόμοιες πολιτικές και αισθητικές ανησυχίες αλλά οι ζωές μας έχουν κινηθεί σε άκρα αντίθετα, όταν άρχισε να τα χώνει στους Έλληνες και να γράφει παθιασμένα για ζητήματα πολιτικής και κοινωνικής ευθύνης, την θεώρησα κάτι σαν το θηλυκό alter ego μου, και είπα «ουφ, αφού αυτό το βάρος το φορτώθηκε εκείνη, εγώ παύω πια να οργίζομαι και να φορτίζομαι με όλα αυτά». Κι έτσι “ξεφόρτωσα” (σχετικά). Της το είπα μια φορά, αλλά νόμισε πως αστειευόμουν. Eγώ όμως βρήκα την ηρεμία μου. Αν και τώρα τελευταία, κάπου-κάπου κάτι με ξαναπιάνει… όταν τύχει και πιάνουμε την κουβέντα για την κατάσταση που επικρατεί γύρω μας και τη μαλακία που μας δέρνει. Και τότε ο φίλος μου ο Φίλιος, αν το πάρει χαμπάρι, μου τραγουδάει: «Τα παίρνεις όλα πολύ στα σοβαρά, είπε ο παλιάτσος στον ληστή…».)
Με τον καλομήνα, γεμίσαμε λαμπάδες, σοκολατένια λαγουδάκια...
...και ρεπορτάζ για το φετινό κόστος του πασχαλιάτικου γεύματος. Mύρισε Πάσχα, μύρισε αμνοερίφια, τσουρέκια, αβγά, τριγλυκερίδια. Δωρεάν εξέταση χοληστερίνης, τη Δευτέρα 7/4 στην Πλ. Αριστοτέλους (08.30-13.30). Για το… before!
Δεν φταις εσύ, η φαντασία μου τα φταίει
Ή μήπως η επιστήμη; «Science Fiction: Φαντασία ή Επιστήμη;», το κινηματογραφικό αφιέρωμα το οποίο διοργανώνει το Φ.Κ.Θ. σε συνεργασία με το Κέντρο Διάδοσης Επιστημών και Μουσείο Τεχνολογίας στην αίθουσα «Παύλος Ζάννας» του Ολύμπιον και στο Κοσμοθέατρο του ΝΟΗΣΙΣ, 3-9/4. Θα προβληθούν ταινίες «επιστημονικής φαντασίας» («Blade Runner», «Gat-taca», «Minority Report», «2001 - Space Oddity» κ.ά.) ενώ στο φουαγιέ του Ολύμπιον θα στηθεί ένα «sci-fi» βιβλιοπωλείο. Ως επιστημονική φαντασία ορίζεται η κατηγορία της ευρύτερης λογοτεχνίας του φανταστικού, η οποία αφορά εικασίες βασισμένες στην τρέχουσα επιστήμη. Βέβαια, ταινίες και «φανταστικά» σίριαλ πριν μερικών δεκαετιών έχουν ξεπεραστεί από την τεχνολογική πραγματικότητα. Απλά τα διαστημόπλοια δεν τα οδηγούν σήμερα πράσινα όντα με τεράστιες κεραίες… ακόμα… Ή έστω αυτό μου είπε τελευταία φορά που μίλησαμε στο τηλέφωνο ο Ε.Τ.
info: Kινηματογραφικό αφιέρωμα «Science Fiction: Φαντασία ή Επιστήμη;», Ολύμπιον & Νoesis, 3-9/4
Say cheese!
Οι Καθολικοί προηγήθηκαν των Ορθoδόξων. Έκαναν ήδη Πασχαλιά. Θα προηγηθεί του Ορθόδοξου «Πάσχα» (27/4) η Πασχαλινή Συναυλία της Συμφωνικής Ορχήστρας του Πολιτιστ. Οργαν. του Δ. Καλαμαριάς, την Κυριακής 6/4 και στο Δημοτικό Θέατρο Ναυάρχου Βότση. Μια εορταστική συναυλία εν όψει του Πάσχα, με έργα του J.S. Bach, αφιερωμένη στα 120 χρόνια από την ίδρυση της Γερμανικής Σχολής Θεσσαλονίκης. Την ορχήστρα διευθύνει ο Κωστής Παπάζογλου και συμμετέχουν νέοι καλλιτέχνες και χορωδιακά σύνολα του Δήμου. Είμαστε δίπλα και στο «Χαμόγελο του Παιδιού» που παρουσιάζει μια ντουζίνα χρόνια πορείας με δράσεις αγάπης. Από την Πρωταπριλιά μέχρι το Μ. Σάββατο, μας προσκαλεί στο πασχαλινό παζάρι του, στην συμβολή των οδών Εγνατίας και Αριστοτέλους (09.00-21.00).
info: Πασχαλινή Συναυλία Δήμου Καλαμαριάς, 6/4
Πασχαλινό Παζάρι «Χαμόγελου του Παιδιού», Εγνατία & Αριστοτέλους, 1-26/4
Βραδιά επιπέδου
Από την sunny California, τα 10 μέλη των Groundation παντρεύουν την jazz με τη reggae. Η μουσική τους είναι ένα μοναδικό μείγμα από nyabinghi (παραδοσιακά Jamaican sessions κρουστών) με roots reggae ρυθμούς και jazz αυτοσχεδιασμούς με dub μπασογραμμές (διαβάζεται δύσκολα, ακούγεται ευκολότερα live). Η θεωρία τους, εξ’ ου και το λογοπαίγνιό τους (ground-nation), να βρεθούν όλοι στο ίδιο επίπεδο για να επικοινωνήσουν. Το Σάββατο 5/4, στα καμαρίνια του Principal Club, εκτός από τις δικές τους βαλίτσες με το ακυκλοφόρητο υλικό, και οι αποσκευές των guests Soulfire & dj Stefanatty.
info: Groundation, Principal, 5/4
Τα παιδία παίζει…
... χαμογελάει... διαβάζει… διασκεδάζει. Αυτήν τη βδομάδα η στήλη αφιερώνει πολύ από το χώρο της σε εκδηλώσεις για το παιδί. Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου η 2/4 και με αυτήν την αφορμή, ο Δημήτρης Μπασλάμ αφηγείται μουσικά το Σάββατο 5/4, στις 13.00 στον Ιανό της Αριστοτέλους τις συνταρακτικές περιπέτειες του «Αγησίλαγου» που κυκλοφορούν και σε βιβλίο από τις εκδόσεις «Επόμενος Σταθμός». Επίσης αυτήν τη βδομάδα (4-6/4) φιλοξενείται η «2η Kid & Fun», η μεγαλύτερη ψυχαγωγική και εκθεσιακή γιορτή για παιδιά, στο Συνεδριακό Κέντρο «Ι.Βελλίδης» και το Περίπτερο 12 της ΔΕΘ. Ακροβάτες, παραμύθια, μουσική, κουκλοθέατρο, με καλλιτέχνες από την Ελλάδα και το εξωτερικό, καθώς και πρωτότυπα διασκεδαστικά και εκπαιδευτικά εργαστήρια.
info: Μουσική Βιβλιοπαρουσίαση, Ιανός, 5/4
«2η Kid & Fun», Βελλίδειο & Περίπτερο 12 της ΔΕΘ, 4 - 6/4
Θα ζήσω ελεύθερο παιδί
Μεγαλύτερα παιδιά μένουν στο Οικοτροφείο «Ζέφυρος» στον Εύοσμο. Παρά τις αντιδράσεις των κατοίκων της περιοχής, το οικοτροφείο με ασθενείς του Ψ.Ν.Θ. συμπλήρωσε 1 χρόνο λειτουργίας και γιορτάζει τα πρώτα του γενέθλια.Το Σάββατο 5/4, μετά τις 19.30, μουσική εκδήλωση με τo συγκρότημα «Αλέξης Ζώρας» και την ορχήστρα του. Από το οικοτροφείο, στο βρεφοκομείο. Λίγες μέρες μετά την «Kid & Fun», το Βελλίδειο φοράει νυφικό και prêt-a-porter de luxe. Tα έσοδα από την επίδειξη μόδας της Τετάρτης 9/4, με τις δημιουργίες της Denise Elefteriou, θα δοθούν στο Δημοτικό Βρεφοκομείο «Άγιος Στυλιανός».
info: Αλέξης Ζώρας, Οικοτροφείο Ζέφυρος, 5/4
Επίδειξη μόδας της Denise Elefteriou, Βελλίδειο, 9/4
Γούστα bluesα
Με εμφανίσεις από τα πιο μικρά κλαμπ μέχρι το Μέγαρο Μουσικής, μόνος, ή με τις καλύτερες ηλεκτρικές μπάντες (Blues Wire, Blues Cargo, Backbone), ηχογραφώντας δίσκους με το Στέλιο Βαμβακάρη και τον Ζωρζ Πιλαλί στους δρόμους του μπλουζ και του ρεμπέτικου, ο Louisiana Red έχει πλέον εκατοντάδες φίλους στις 2 πλευρές του Ατλαντικού. Κάθε χρόνο, παρά τα 70 χρόνια του, διασχίζει τον ωκεανό για να έρθει κοντά μας. Αυτήν τη βδομάδα στο Ξυλουργείο, έχουμε τα τριήμερα του αυθεντικού μπλουζ. Και τις 3 νύχτες (4-6/4) ο bluesman συναντά τους Blues Wire.
info: Louisiana Red & Blues Wire, Ξυλουργείο Μύλου, 4 - 6/3
Πάμε για ορθοπεταλιές
Κάναμε τη ζωή μας ποδήλατο. Ήρθε η ώρα να κάνουμε τη ζωή του ποδηλάτη καλύτερη. Την Κυριακή 6/4 στις 12 το μεσημέρι διοργανώνεται ταυτόχρονα σε 18 πόλεις πανελλαδική ποδηλατοπορεία. Στη Θεσσαλονίκη, η συνάντηση θα γίνει στο άγαλμα του Βενιζέλου. Θα ακολουθηθεί η διαδρομή Εγνατία - Δωδεκανήσου - Λ. Νίκης - Μ. Αλεξάνδρου μέχρι τον Όμιλο Φίλων Θαλάσσης, με επιστροφή στο Λευκό Πύργο, από το πλακόστρωτο της παραλίας. Στο σημείο του τερματισμού θα μοιραστεί ενημερωτικό υλικό με τα δίτροχα αιτήματα. «Και τώρα στον αγώνα... φόρτσα στο πετάλι, να 'ρθουνε κι οι άλλοι, πάμε για ορθοπεταλιές…» για ευνοϊκότερες συνθήκες για την ποδηλατάδα του Ζαφειράκη, της Σάπικα, του Πλακίδα...
info: Ποδηλατοπορεία, από το άγαλμα Βενιζέλου, 6/4, 12.00
Ακούω βουές
Ο Ροδίτης συνθέτης - τραγουδιστής Τάκης Βούης, ο κιθαριστής Γιάννης Γιακουμάκης και η Δέσποινα Παγιούλα θα παρουσιάσουν για πρώτη φορά στην Θεσσαλονίκη, τη νέα δισκογραφική δουλειά του Τάκη Βούη «Θησέας που επιστρέφει». Ένα ευχάριστο και σπάνιο συνδυασμό συναισθημάτων, ένα ταξίδι στο σκοτάδι και το φως του έρωτα, στην αλήθεια και στο ψέμα της ομορφιάς και στον κρυμμένο πόθο. Θ’ ακουστούν τραγούδια από τον «Έρωτα στην Πόλη» σε στίχους Μάρως Βαμβουνάκη και φυσικά δεν θα λείψουν οι ερμηνείες καταξιωμένων ελλήνων δημιουργών.
info: Τάκης Βούης,
Καφωδείο Ελληνικό, 7/4
Kατάλληλα από 13
Έχοντας να κάνω «ταμείο» με 100 λέξεις, πίσω από τις οποίες δεν κρύβεται ο Αλέξης, αλλά οι Chicane που το Σάββατο 5/4 «δεν εγκαταλείπουν» («Don’t give up») την Υδρόγειο και την ηλεκτρονική χορευτική σκηνή, o Φοίβος Δεληβοριάς που βαθμολογείται Δευτέρα 7 & Τρίτη 8/4 «Κατάλληλος από 13» από το κοινό της Βάρδιας, στη μουσική σκηνή όπου θα συναντηθούν οι Χαϊνηδες με τον καραγιοζοπαίκτη Άθω Δανέλη (9-10/4). To GAIA Festival συνεχίζεται στο Principal, την Παρασκευή 4/4 με τους Balkan Beat Box & Ziveli Orkestar και το Σάββατο 5/4 στο Orient με τον «Disco Partizano» DJ Shantel.
info: Βάρδια: 7 & 8/ 4 - Φοίβος Δεληβοριάς, 9 & 10/4 - Χαϊνηδες
Υδρόγειος: Chicane, 5/4
Δεν φταις εσύ, η φαντασία μου τα φταίειΉ μήπως η επιστήμη; «Science Fiction: Φαντασία ή Επιστήμη;», το κινηματογραφικό αφιέρωμα το οποίο διοργανώνει το Φ.Κ.Θ. σε συνεργασία με το Κέντρο Διάδοσης Επιστημών και Μουσείο Τεχνολογίας στην αίθουσα «Παύλος Ζάννας» του Ολύμπιον και στο Κοσμοθέατρο του ΝΟΗΣΙΣ, 3-9/4. Θα προβληθούν ταινίες «επιστημονικής φαντασίας» («Blade Runner», «Gat-taca», «Minority Report», «2001 - Space Oddity» κ.ά.) ενώ στο φουαγιέ του Ολύμπιον θα στηθεί ένα «sci-fi» βιβλιοπωλείο. Ως επιστημονική φαντασία ορίζεται η κατηγορία της ευρύτερης λογοτεχνίας του φανταστικού, η οποία αφορά εικασίες βασισμένες στην τρέχουσα επιστήμη. Βέβαια, ταινίες και «φανταστικά» σίριαλ πριν μερικών δεκαετιών έχουν ξεπεραστεί από την τεχνολογική πραγματικότητα. Απλά τα διαστημόπλοια δεν τα οδηγούν σήμερα πράσινα όντα με τεράστιες κεραίες… ακόμα… Ή έστω αυτό μου είπε τελευταία φορά που μίλησαμε στο τηλέφωνο ο Ε.Τ.
info: Kινηματογραφικό αφιέρωμα «Science Fiction: Φαντασία ή Επιστήμη;», Ολύμπιον & Νoesis, 3-9/4
Say cheese!
Οι Καθολικοί προηγήθηκαν των Ορθoδόξων. Έκαναν ήδη Πασχαλιά. Θα προηγηθεί του Ορθόδοξου «Πάσχα» (27/4) η Πασχαλινή Συναυλία της Συμφωνικής Ορχήστρας του Πολιτιστ. Οργαν. του Δ. Καλαμαριάς, την Κυριακής 6/4 και στο Δημοτικό Θέατρο Ναυάρχου Βότση. Μια εορταστική συναυλία εν όψει του Πάσχα, με έργα του J.S. Bach, αφιερωμένη στα 120 χρόνια από την ίδρυση της Γερμανικής Σχολής Θεσσαλονίκης. Την ορχήστρα διευθύνει ο Κωστής Παπάζογλου και συμμετέχουν νέοι καλλιτέχνες και χορωδιακά σύνολα του Δήμου. Είμαστε δίπλα και στο «Χαμόγελο του Παιδιού» που παρουσιάζει μια ντουζίνα χρόνια πορείας με δράσεις αγάπης. Από την Πρωταπριλιά μέχρι το Μ. Σάββατο, μας προσκαλεί στο πασχαλινό παζάρι του, στην συμβολή των οδών Εγνατίας και Αριστοτέλους (09.00-21.00).
info: Πασχαλινή Συναυλία Δήμου Καλαμαριάς, 6/4
Πασχαλινό Παζάρι «Χαμόγελου του Παιδιού», Εγνατία & Αριστοτέλους, 1-26/4
Βραδιά επιπέδου
Από την sunny California, τα 10 μέλη των Groundation παντρεύουν την jazz με τη reggae. Η μουσική τους είναι ένα μοναδικό μείγμα από nyabinghi (παραδοσιακά Jamaican sessions κρουστών) με roots reggae ρυθμούς και jazz αυτοσχεδιασμούς με dub μπασογραμμές (διαβάζεται δύσκολα, ακούγεται ευκολότερα live). Η θεωρία τους, εξ’ ου και το λογοπαίγνιό τους (ground-nation), να βρεθούν όλοι στο ίδιο επίπεδο για να επικοινωνήσουν. Το Σάββατο 5/4, στα καμαρίνια του Principal Club, εκτός από τις δικές τους βαλίτσες με το ακυκλοφόρητο υλικό, και οι αποσκευές των guests Soulfire & dj Stefanatty.
info: Groundation, Principal, 5/4
Τα παιδία παίζει…
... χαμογελάει... διαβάζει… διασκεδάζει. Αυτήν τη βδομάδα η στήλη αφιερώνει πολύ από το χώρο της σε εκδηλώσεις για το παιδί. Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου η 2/4 και με αυτήν την αφορμή, ο Δημήτρης Μπασλάμ αφηγείται μουσικά το Σάββατο 5/4, στις 13.00 στον Ιανό της Αριστοτέλους τις συνταρακτικές περιπέτειες του «Αγησίλαγου» που κυκλοφορούν και σε βιβλίο από τις εκδόσεις «Επόμενος Σταθμός». Επίσης αυτήν τη βδομάδα (4-6/4) φιλοξενείται η «2η Kid & Fun», η μεγαλύτερη ψυχαγωγική και εκθεσιακή γιορτή για παιδιά, στο Συνεδριακό Κέντρο «Ι.Βελλίδης» και το Περίπτερο 12 της ΔΕΘ. Ακροβάτες, παραμύθια, μουσική, κουκλοθέατρο, με καλλιτέχνες από την Ελλάδα και το εξωτερικό, καθώς και πρωτότυπα διασκεδαστικά και εκπαιδευτικά εργαστήρια.
info: Μουσική Βιβλιοπαρουσίαση, Ιανός, 5/4
«2η Kid & Fun», Βελλίδειο & Περίπτερο 12 της ΔΕΘ, 4 - 6/4
Θα ζήσω ελεύθερο παιδί
Μεγαλύτερα παιδιά μένουν στο Οικοτροφείο «Ζέφυρος» στον Εύοσμο. Παρά τις αντιδράσεις των κατοίκων της περιοχής, το οικοτροφείο με ασθενείς του Ψ.Ν.Θ. συμπλήρωσε 1 χρόνο λειτουργίας και γιορτάζει τα πρώτα του γενέθλια.Το Σάββατο 5/4, μετά τις 19.30, μουσική εκδήλωση με τo συγκρότημα «Αλέξης Ζώρας» και την ορχήστρα του. Από το οικοτροφείο, στο βρεφοκομείο. Λίγες μέρες μετά την «Kid & Fun», το Βελλίδειο φοράει νυφικό και prêt-a-porter de luxe. Tα έσοδα από την επίδειξη μόδας της Τετάρτης 9/4, με τις δημιουργίες της Denise Elefteriou, θα δοθούν στο Δημοτικό Βρεφοκομείο «Άγιος Στυλιανός».
info: Αλέξης Ζώρας, Οικοτροφείο Ζέφυρος, 5/4
Επίδειξη μόδας της Denise Elefteriou, Βελλίδειο, 9/4
Γούστα bluesα
Με εμφανίσεις από τα πιο μικρά κλαμπ μέχρι το Μέγαρο Μουσικής, μόνος, ή με τις καλύτερες ηλεκτρικές μπάντες (Blues Wire, Blues Cargo, Backbone), ηχογραφώντας δίσκους με το Στέλιο Βαμβακάρη και τον Ζωρζ Πιλαλί στους δρόμους του μπλουζ και του ρεμπέτικου, ο Louisiana Red έχει πλέον εκατοντάδες φίλους στις 2 πλευρές του Ατλαντικού. Κάθε χρόνο, παρά τα 70 χρόνια του, διασχίζει τον ωκεανό για να έρθει κοντά μας. Αυτήν τη βδομάδα στο Ξυλουργείο, έχουμε τα τριήμερα του αυθεντικού μπλουζ. Και τις 3 νύχτες (4-6/4) ο bluesman συναντά τους Blues Wire.
info: Louisiana Red & Blues Wire, Ξυλουργείο Μύλου, 4 - 6/3
Πάμε για ορθοπεταλιές
Κάναμε τη ζωή μας ποδήλατο. Ήρθε η ώρα να κάνουμε τη ζωή του ποδηλάτη καλύτερη. Την Κυριακή 6/4 στις 12 το μεσημέρι διοργανώνεται ταυτόχρονα σε 18 πόλεις πανελλαδική ποδηλατοπορεία. Στη Θεσσαλονίκη, η συνάντηση θα γίνει στο άγαλμα του Βενιζέλου. Θα ακολουθηθεί η διαδρομή Εγνατία - Δωδεκανήσου - Λ. Νίκης - Μ. Αλεξάνδρου μέχρι τον Όμιλο Φίλων Θαλάσσης, με επιστροφή στο Λευκό Πύργο, από το πλακόστρωτο της παραλίας. Στο σημείο του τερματισμού θα μοιραστεί ενημερωτικό υλικό με τα δίτροχα αιτήματα. «Και τώρα στον αγώνα... φόρτσα στο πετάλι, να 'ρθουνε κι οι άλλοι, πάμε για ορθοπεταλιές…» για ευνοϊκότερες συνθήκες για την ποδηλατάδα του Ζαφειράκη, της Σάπικα, του Πλακίδα...
info: Ποδηλατοπορεία, από το άγαλμα Βενιζέλου, 6/4, 12.00
Ακούω βουές
Ο Ροδίτης συνθέτης - τραγουδιστής Τάκης Βούης, ο κιθαριστής Γιάννης Γιακουμάκης και η Δέσποινα Παγιούλα θα παρουσιάσουν για πρώτη φορά στην Θεσσαλονίκη, τη νέα δισκογραφική δουλειά του Τάκη Βούη «Θησέας που επιστρέφει». Ένα ευχάριστο και σπάνιο συνδυασμό συναισθημάτων, ένα ταξίδι στο σκοτάδι και το φως του έρωτα, στην αλήθεια και στο ψέμα της ομορφιάς και στον κρυμμένο πόθο. Θ’ ακουστούν τραγούδια από τον «Έρωτα στην Πόλη» σε στίχους Μάρως Βαμβουνάκη και φυσικά δεν θα λείψουν οι ερμηνείες καταξιωμένων ελλήνων δημιουργών.
info: Τάκης Βούης,
Καφωδείο Ελληνικό, 7/4
Kατάλληλα από 13
Έχοντας να κάνω «ταμείο» με 100 λέξεις, πίσω από τις οποίες δεν κρύβεται ο Αλέξης, αλλά οι Chicane που το Σάββατο 5/4 «δεν εγκαταλείπουν» («Don’t give up») την Υδρόγειο και την ηλεκτρονική χορευτική σκηνή, o Φοίβος Δεληβοριάς που βαθμολογείται Δευτέρα 7 & Τρίτη 8/4 «Κατάλληλος από 13» από το κοινό της Βάρδιας, στη μουσική σκηνή όπου θα συναντηθούν οι Χαϊνηδες με τον καραγιοζοπαίκτη Άθω Δανέλη (9-10/4). To GAIA Festival συνεχίζεται στο Principal, την Παρασκευή 4/4 με τους Balkan Beat Box & Ziveli Orkestar και το Σάββατο 5/4 στο Orient με τον «Disco Partizano» DJ Shantel.
info: Βάρδια: 7 & 8/ 4 - Φοίβος Δεληβοριάς, 9 & 10/4 - Χαϊνηδες
Υδρόγειος: Chicane, 5/4
Συνέντευξη του Σίμου Ιωαννίδη
Η Όπερα Θεσσαλονίκης παρουσιάζει την «La Traviata» του Giuseppe Verdi για πέντε μόνο παραστάσεις, τέσσερεις στη Θεσσαλονίκη στη σκηνή του κινηματογράφου Αριστοτέλειον και μία στη Βέροια. Στη μία παράσταση θα διευθύνει ο πρωτοεμφανιζόμενος στην Ελλάδα θεσσαλονικιός διευθυντής ορχήστρας Σίμος Ιωαννίδης που έδωσε συνέντευξη στην Αναστασία Γρηγοριάδου.
Ναι, είναι η πρώτη φορά. Είμαι ευτυχής που μπορώ και διευθύνω επιτέλους στην Ελλάδα γιατί είναι λίγο δύσκολο να διευθύνεις εδώ καθώς δεν υπάρχει η δυνατότητα να κάνεις επαφή όπως στη Γερμανία, δηλαδή στέλνοντας κάποια χαρτιά και περνώντας κάποιες εξετάσεις. Στην Ελλάδα πρέπει να βρεις κάποια άτομα, κι εγώ δεν έχω πολλές επαφές, τις απέκτησα σιγά-σιγά.
Έχει να κάνει με το ότι, σε σχέση με το εξωτερικό, δεν έχουμε τόσο συχνά ανεβάσματα όπερας;
Αυτό είναι ασφαλώς ένα πρόβλημα. Υπάρχουν πολύ λίγες συναυλίες, υπάρχουν λίγες δυνατότητες να διευθύνεις ένα έργο.
Γεννηθήκατε και μεγαλώσατε στη Θεσσαλονίκη. Οι πρώτες μουσικές σας σπουδές ήταν εδώ;
Ναι, στο Κρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης σπούδασα πιάνο, βιολί και ανώτερα θεωρητικά. Μετά ξεκίνησα σπουδές στο Μαθηματικό, τις οποίες αναγκάστηκα να διακόψω γιατί έπρεπε να φύγω στην Φρανκφούρτη όπου έκανα πιάνο. Ακολούθησαν σπουδές διεύθυνσης ορχήστρας στο Βερολίνο.
Εν τέλει τι σας τράβηξε περισσότερο στη διεύθυνση ορχήστρας;
Είναι δύο πράγματα. Το πρώτο είναι ότι τα προσόντα που είχα ήταν εξαιρετικά για να γίνω μαέστρος. Δηλαδή κατείχα το πιάνο πολύ καλά και ένα όργανο ορχήστρας. Στη Γερμανία το πιάνο είναι απολύτως απαραίτητο για να σπουδάσει κανείς και να δουλέψει, ξεκινάει κάποιος ως συνοδός και εκγυμναστής και στη συνέχεια γίνεται μαέστρος. Και το δεύτερο είναι ότι είχα την τύχη να δω σε μια συνάντηση τον μαέστρο της Όπερας της Φρανκφούρτης τον κ. Sylvain Cambreling με τον οποίο μπόρεσα ως βοηθός του να παρακολουθήσω μια όπερα, τη «Luisa Miller», κι εκεί είδα πώς κάνει κανείς όπερα σε ένα επίπεδο που και φιλικά και καλλιτεχνικά ήταν κάτι υπέροχο. Σε εκείνη τη συνεργασία είπα «Αυτό θέλω να κάνω» και επειδή είχα τα προσόντα, πίστεψα ότι θα ήταν καλό να ξεκινήσω και να ασχοληθώ με το χώρο και μέχρι στιγμής έχει αποδειχτεί ότι δεν ήταν κακή επιλογή.
Κατά τη γνώμη σας ποιο είναι το βασικό προσόν ενός διευθυντή ορχήστρας;
Είχαν ρωτήσει κάποτε τον κ. Κοντάκτ - είναι ένας εκ των δύο αδελφών που είναι πιανίστες και μαέστροι στην Φρανκφούρτη -, τι είναι αυτό που πρέπει να έχει ένας μαέστρος. Και είπε, «Την τεχνική τη μαθαίνεις» - αυτό είναι σχετικά εύκολο πρέπει να σε διδάξουν άνθρωποι που ξέρουν, γιατί υπάρχουν και πολλοί μαέστροι που δεν έχουν τεχνική- «αλλά αυτό που έχει περισσότερη σημασία» συμπλήρωσε ο Κοντάκτ, «είναι τα πράγματα που γνωρίζει ο μαέστρος για το έργο, αυτά που κουβαλάει μέσα του ως άνθρωπος και οι γνώσεις του αυτές αποκτιούνται σιγά-σιγά και πρέπει να έχει κανείς μια πολύπλευρη επαφή με τη μουσική και τους μουσικούς». Η τεχνική λοιπόν είναι το ένα, το δεύτερο είναι η δυνατότητα να επικοινωνείς με ανθρώπους και να τους πείθεις να δουλέψουν μαζί σου. Οι εποχές του Τοσκανίνι που διέταζαν και κάναν μουσική έχουν περάσει. Το ζητούμενο είναι να προσκαλείς τους μουσικούς στο να εκπληρώσουν αυτό που εσύ θέλεις. Αυτό γίνεται με ένα χαρισματικό χέρι.
Η Όπερα Θεσσαλονίκης σας δίνει τη δυνατότητα να διευθύνετε ένα από τα σημαντικότερα και δημοφιλέστερα έργα του ρεπερτορίου της όπερας, την «Traviata». Τι είναι αυτό που κάνει τόσο αγαπητό αυτό το έργο;
Καταρχάς είναι ένας χαρισματικός Βέρντι. Πιστεύω ότι έχει πολύ ωραία μουσική και πολύ ωραίο λιμπρέτο, το οποίο βασίζεται στο έργο «Η κυρία με τις καμέλιες» του Αλεξάνδρου Δουμά. Είναι ένας Βέρντι που έχει φτάσει σε υψηλότατο επίπεδο και είναι και η ιστορία μιας γυναίκας η οποία στο τέλος πεθαίνει, είναι ένα πολύ συναισθηματικό έργο και επικίνδυνο βέβαια από την άλλη. Είναι τόσο ρομαντικό που μπορεί να αγγίξει τα όρια της οπερέτας, λένε μερικοί. Αν δεν προσέξεις πώς θα το στήσεις και πώς θα το παρουσιάσεις, μπορεί να ξεφύγει και από το τραγικό και να γίνει μελό, είναι ένα οριακό έργο.
Με τη διεύθυνσή σας τι θέλετε να αποδοθεί;
Αυτό που με ενδιαφέρει είναι να καταλάβω πώς νιώθει αυτός που είναι απέναντί μου, είτε είναι μουσικός είτε είναι σολίστας είτε χορωδός. Και από την άλλη να τον πείσω να δουλέψουμε μαζί και να κάνουμε μαζί μουσική.
Αυτήν την εποχή ζείτε στο Βερολίνο;
Ναι. Τα τελευταία έξι χρόνια ήμουν σε θέατρα και από τον Αύγουστο κι έπειτα ήθελα να κάνω ένα διάλειμμα γιατί είναι εξαιρετικά σκληρή η καθημερινότητα σε ένα θέατρο. Έχεις επτά μέρες την εβδομάδα, με ένα πρόγραμμα πολύ βεβαρημένο και με μια καθημερινότητα που δεν σε αφήνει καν να προγραμματίσεις κάτι. Μου έχει τύχει Κυριακή πρωί να μου τηλεφωνήσουν, όντας εγώ στο δρόμο για ένα ταξίδι, και να με φωνάξουν να διευθύνω. Αυτό ήθελα να το σταματήσω λίγο και γιατί με είχε κουράσει αλλά και γιατί κάποια πράγματα δεν μπορείς να τα κάνεις όταν είσαι δεσμευμένος στο θέατρο. Έτσι μπόρεσα να έρθω εδώ για την «Τραβιάτα» από την Όπερα Θεσσαλονίκης, έτσι ετοιμάζομαι να πάω στην Αυστρία να κάνω μια όπερα, τώρα έχω το χρόνο να κάνω διάφορα πράγματα.
Πόσα χρόνια ζείτε και δουλεύετε στο εξωτερικό;
Τώρα αρχίζει ο δέκατος όγδοος χρόνος.
Οι συνθήκες δεν έχουν σχέση με την Ελλάδα οπότε δεν το σκέφτεστε, φαντάζομαι, να επιστρέψετε σύντομα;
Καταρχάς, γενικά στο εξωτερικό υπάρχει μια ποιότητα ζωής που δεν υπάρχει στην Ελλάδα. Το δεύτερο είναι ότι εδώ νομίζουμε ότι είμαστε στον παράδεισο ενώ δεν είμαστε, δεν έχουμε την αίσθηση του πού ζούμε πολλές φορές, και -πραγματικά, το λέω με πίκρα αυτό- ιδίως στη Θεσσαλονίκη. Υπάρχει ένας μύθος ότι είμαστε μια παραμελημένη πόλη, το οποίο ισχύει για όλους όχι μόνο για τη Θεσσαλονίκη, είναι μια αρρώστια το να πιστεύουμε ότι μας έχουν αδικήσει, ότι είμαστε κάτι εξαιρετικό που δεν το βλέπει κανένας κι έτσι δεν έχουμε μάθει, ή ξεχάσαμε, να δουλεύουμε. Και κάτι ακόμη είναι ότι υπάρχει μια διαφορά ανάμεσα στο Βερολίνο όπου ζω και τη Γερμανία, το Βερολίνο δεν είναι Γερμανία, είναι μια ανοιχτή κοινωνία και είναι ο μόνος χώρος στη γη που έχω συναντήσει μέχρι τώρα και στον οποίο αισθάνομαι ελεύθερος, μπορεί να μην κάνω τίποτα, μπορώ όμως να κάνω και τα πάντα.
Κινηματοθέατρο «Αριστοτέλειον»
5,6,9,11 και 13 Απριλίου
Προπώληση εισιτηρίων στα εκδοτήρια του Κ.Θ.Β.Ε., Τ: 2310 223785
Ώρα έναρξης: 20:30
Εισιτήρια: 30€, 40€, 45€, φοιτητικό/μαθητικό: 20€, 25€
Συνέντευξη της Misia
«Fado», στα πορτογαλικά, σημαίνει μοίρα, πεπρωμένο. Η μοίρα φέρνει και τη δημοφιλή τραγουδίστρια των παραδοσιακών τραγουδιών της Πορτογαλίας στη Θεσσαλονίκη, για μία και μοναδική εμφάνιση στο Μέγαρο Μουσικής. Η Misia έδωσε συνέντευξη στην Γκέλυ Μαδεμλή.
Δεν μπορώ να θυμηθώ ακριβώς ποια ήταν η πρώτη φορά που άκουσα φάντος στη ζωή μου. Αυτό όμως που μπορώ να πω, είναι πως τα ερωτεύτηκα όταν άρχισα να επισκέπτομαι ταβέρνες όπου παίζονταν ζωντανά. Αν και στην αρχή δεν τα αγαπούσα ιδιαίτερα, τελικά αυτή η μουσική άγγιξε τα συναισθήματά μου και από το 1990 έχουμε μια διαρκή σχέση.
Πότε πρωτοτραγουδήθηκαν τα φάντος;
Τα φάντος έχουν μια ιδιαίτερη ιστορία. Στην αρχή τα έπαιζαν στους οίκους ανοχής όπου θα πήγαιναν οι σκληροί άντρες για να διασκεδάσουν. Αργότερα, το φάντο συνδέθηκε με τα συντηρητικά στοιχεία της δικτατορίας της Πορτογαλίας. Αυτό ήταν πραγματικά άδικο για το είδος, το να συνδεθεί στα μυαλά των ανθρώπων με το συντηρητισμό της εποχής. Μετά την επανάσταση του ’74, οποιοσδήποτε τραγουδούσε ή άκουγε φάντος, θεωρούνταν φίλος του καθεστώτος –και αντιμετωπιζόταν ως τέτοιος. ‘Ανθρωποι έμπαιναν σε στούντιο ραδιοφωνικών σταθμών και πετούσαν δίσκους με φάντος από το μπαλκόνι, κανείς δεν εκτιμούσε αυτή την μουσική. Ευτυχώς τα πράγματα άλλαξαν σήμερα και οι άνθρωποι έχουν μάθει να αγαπάνε τα φάντος χωρίς να τα συσχετίζουν με την πολιτική.
Πώς εξηγείτε το ότι τα φάντος είναι πλέον πολύ δημοφιλή και παγκοσμίως; Τι κάνει μια παραδοσιακή φόρμα επίκαιρη;
Υπάρχει σήμερα μια τάση στη μουσική βιομηχανία που ονομάζεται «world music» και έχει βοηθήσει απίστευτα τη διανομή των φάντος. Ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι ασχολούνται με τα φάντος και ολοένα και περισσότερες δισκογραφικές τους δείχνουν προσοχή. Είναι πραγματικά ένα πολύ ευχάριστο δεδομένο που τα τραγούδια ταξιδεύουν εύκολα και εκτιμούνται σε ολόκληρο τον κόσμο.
Ο κόσμος σας δίνει συχνά τον τίτλο της διαδόχου της Αμάλια Ροντρίγκεζ (σ.σ. η σημαντικότερη τραγουδίστρια των φάντος στην Πορτογαλία), αν και το ύφος σας είναι εντελώς διαφορετιικό. Πώς σε κάνει να αισθάνεσαι αυτό;
Η Αμάλια Ροντρίγκεζ δεν χρειάζεται ούτε διαδόχους ούτε κόρες. Γνωρίζω ότι πολλές φορές αναφέρομαι ως τέτοια, αλλά αυτό δεν είναι δίκαιο για εκείνη και σίγουρα δεν είναι ο στόχος μου. Η Αμάλια ήταν μια μοναδική γυναίκα και τραγουδίστρια, πολύ μπροστά από την εποχή της. Όλοι τη θαυμάζαμε και την αγαπάμε, αλλά οποιοσδήποτε θα έκανε μια σκόπιμη σύγκριση μαζί της θα έσφαλλε.
Με ποια ενορχήστρωση προτιμάτε να ακούτε τα φάντος;
Εξαρτάται από την περίσταση. Στην Ελλάδα θα έρθω με δυο πολύ ταλαντούχους μουσικούς μου, που θα παίξουν βιολί και κιθάρα.
Στα τραγούδια σας μελοποιείτε ποίηση. Είναι αυτό απαραίτητο στοιχείο του έργου σας;
Υπάρχουν μη πορτογαλικά ποιήματα που «πιάνουν» το πνεύμα των φάντος; Η ποίηση, ανεξάρτητα από την γλώσσα στην οποία είναι γραμμένη, είναι πολύ σημαντικό τμήμα της δουλειάς μου και νομίζω πως γενικώς είναι ένα δώρο στον κόσμο! Τα ποιήματα που μου αρέσει να πλαισιώνω με τα τραγούδια μου μιλούν για παγκόσμια ζητήματα, για τη ζωή, το θάνατο, την αγάπη, κοκ. Αυτά τα κεντρικά θέματα είναι παρόντα στην ποίηση παγκοσμίως, και όχι μόνο στην Πορτογαλική. Η επιλογή μου να επικεντρωθώ στην πορτογαλική ποίηση έχει να κάνει κυρίως με την πεποίθηση πως μόνο με την ποίηση θα μπορούσαν να νικηθούν τα φαντάσματα που στοίχειωναν τα φάντος μετά την επανάσταση του ‘74. Γι’ αυτό και ζήτησα από τους πιο σημαντικούς Πορτογάλους συγγραφείς και ποιητές να γράψουν στίχους για τα τραγούδια μου. Πιστεύω πως αυτό βοήθησε το φάντο να ξεπεράσει τις σκιές και να αποδεσμευτεί από τα συντηρητικά στοιχεία.
Γιατί αποφασίσατε να συστηθείτε στο ευρύ κοινό με ένα μικρό όνομα;
Πάντως το Misia δεν είναι το μικρό μου όνομα! Έχω ισπανική καταγωγή, οπότε και το όνομα και το επώνυμά μου είναι ισπανικά. Επινόησα το Misia γιατί δεν μπορούσα να σκεφτώ πώς θα μπορούσα να τραγουδώ παραδοσιακή πορτογαλική μουσική με ένα ισπανικό όνομα.
Ωστόσο στους δίσκους σας τραγουδάτε σε διάφορες γλώσσες. Τι σκοπό εξυπηρετεί αυτό;
Πιστεύω πως η μουσική είναι ένα οικουμενικό δώρο που δεν θα έπρεπε να μπαίνει σε σύνορα. Η μουσική, άρα και το φάντο, πρέπει να ανακυκλώνεται και να ταξιδεύει ήπια ανά τον κόσμο. Προσωπικά, θέλω να εξερευνήσω τους τρόπους με τους οποίους αυτό θα μπορούσε να διευκολυνθεί.
Θα μπορούσατε να ασχοληθείτε με το φάντο σε όποιο μέρος του κόσμου κι αν ζείτε;
Ναι, κάνω το ίδιο πράγμα όπου κι αν βρίσκομαι. Τα τελευταία χρόνια, για παράδειγμα, ζω στο Παρίσι. Το φάντο δεν είναι γεωγραφική περιοχή, είναι μέσα μου και το κουβαλώ όλου κι αν πάω.
Αυτή δεν είναι η πρώτη σας φορά στην Ελλάδα. Άλλαξε κάτι στη δουλειά σας στο ενδιάμεσο, από την εμφάνισή σας στο Ηρώδειο μέχρι σήμερα;
Λοιπόν, πολλά πράγματα άλλαξαν με το πέρασμα των ετών αλλά είναι καλύτερο να μην επικεντρωνόμασταν στο παρελθόν, αλλά στο παρόν…
Η εμφάνιση που θα πραγματοποιήσετε στην Ελλάδα έχει τον τίτλο «Lisboarium». Τι να περιμένουμε να δούμε;
«Lisboarium» είναι η παρουσίαση της Λισσαβώνας από μια μακρινή προοπτική. Όπως είπα και πιο πριν, ζω στο Παρίσι τα τελευταία χρόνια, μακριά από τη Λισσαβώνα, και ήταν αυτή η σχέση από απόσταση που με έκανε να δημιουργήσω το «Lisboarium». Ο σκοπός είναι να παρουσιάσω σε όλο τον κόσμο αυτήν την πόλη με την πλούσια παράδοση και κουλτούρα. Στη Θεσσαλονίκη θα περπατήσουμε όλοι -νοερά– στους δρόμους της Λισσαβώνας, θα συναντήσουμε τους ανθρώπους της και θα αποκτήσουμε μια εμπειρία της κουλτούρας της, μέσα από την απίστευτη μουσική των fados. Ελπίζω να σας δω όλους στη Θεσσαλονίκη.
Misia, Τρίτη 8/4, Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης
25ης Μαρτίου & Παραλία, Τ: 2310 895938-9,
ώρα έναρξης 21.00, 60, 50, 40, 30, 20€
«LA TRAVIATA» του Giuseppe Verdi
Ένα από τα δημοφιλέστερα έργα του λυρικού ρεπερτορίου παρουσιάζει η Όπερα Θεσσαλονίκης μέσα στον Απρίλιο και για 5 μόνο παραστάσεις στο Κινηματοθέατρο ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΕΙΟΝ.Βασισμένη στο θεατρικό έργο “H κυρία με τις καμέλιες” του Αλέξανδρου Δουμά του νεότερου, η Τραβιάτα (Η παραστρατημένη) είναι έργο ανθρώπινο και διαχρονικό, που εξακολουθεί να προκαλεί αμείωτο ενδιαφέρον και να συγκινεί βαθιά, 155 χρόνια μετά το πρώτο ανέβασμά της.
Οι παραστάσεις της Θεσσαλονίκης γίνονται σε συνεργασία με τον Ενιαίο Φορέα Πολιτισμού Δήμου Βεροίας «Χώρος Τεχνών», ο οποίος συμβάλλει στον τομέα της τεχνικής υποστήριξής τους. H ίδια αυτή παράσταση θα φιλοξενηθεί από τον «Χώρο Τεχνών Βεροίας» στην Βέροια στις 16 Απριλίου 2008.
Στη νέα της αυτή παραγωγή, η Όπερα Θεσσαλονίκης συνεργάζεται για μια ακόμη φορά με την Αντιδημαρχία Πολιτισμού και Νεολαίας, συμπράττοντας με την Συμφωνική Ορχήστρα του Δήμου Θεσσαλονίκης. Τη μουσική διεύθυνση έχει αναλάβει ο Έλληνας μαέστρος Λουκάς Καρυτινός, ενώ σε μία παράσταση θα διευθύνει ο πρωτοεμφανιζόμενος στην Ελλάδα θεσσαλονικιός διευθυντής ορχήστρας Σίμος Ιωαννίδης.
Συντελεστές:
Μουσική Διεύθυνση : Λουκάς Καρυτινός
Β’ Αρχιμουσικός: Σίμος Ιωαννίδης
Σκηνοθεσία - Σκηνογραφία: Maria – Elena Mexia
Ενδυματολογική επιμέλεια: Steve Almerighi
Φωτισμοί : Κατερίνα Μαραγκουδάκη
Χορογραφία: Κώστας Γεράρδος
Διδασκαλία Χορωδίας Θεσσαλονίκης : Αγγελική Κρίσιλα
Διανομή:
La Traviata : Fiorella Burato
Alfredo Germont : Carlos Silva
Giorgio Germont : Γιάννης Γιαννίσης
Flora Bervoix : Μαρησία Παπαλεξίου
Annina : Χαρούλα Γκλαβοπούλου
Gastone : Δημήτρης Πακσόγλου
Marchese d’ Obigny: Vasco Fracanzani
Barone Douphol: Κωνσταντίνος Ντότσικας
Dottor Grenvil: Βασίλης Κωστόπουλος
Συμφωνική Ορχήστρα Δήμου Θεσσαλονίκης
Χορωδία Θεσσαλονίκης
Παραστάσεις: 5,6,9,11 και 13 Απριλίου 2008
Κινηματοθέατρο «Αριστοτέλειον»
Ώρα έναρξης: 20:30
Προπώληση εισιτηρίων στα εκδοτήρια του Κ.Θ.Β.Ε., τηλ. 2310223785
Εισιτήρια: 30€, 40€, 45€
Φοιτητικό/μαθητικό: 20€, 25€
16 Απριλίου 2008
«Χώρο Τεχνών Βεροίας»
Ώρα έναρξης: 20:30
Προπώληση εισιτηρίων Χώρου Τεχνών Βέροιας, τηλ. 2331078106
Συνέντευξη της Μαρίας Λούκα
Μπήκε με όρεξη, σεβασμό και σιγουριά στο δύσκολο σύγχρονο ελληνικό μουσικό σκηνικό, τραγουδώντας για τέσσερα χρόνια δίπλα στον Σωκράτη Μάλαμα και καταθέτοντας την «Καλημέρα» της, τον πρώτο της προσωπικό δίσκο λίγο μετά. Η νέα γενιά της γυναικείας τραγουδοποιίας είναι εδώ και η Μαρία Λούκα την υποστηρίζει και φέτος στη συναυλιακή της συνεργασία με τον Στάμο Σέμση, που κάνει στάση στο Καφωδείο «Ελληνικό». Έδωσε συνέντευξη στον Χρήστο Μιχαλέρη.
Δεν νομίζω ότι είναι κάτι περίεργο αν σκεφτούμε ότι η γυναίκα από τη φύση της έχει να κουμαντάρει τόσα πράγματα στη ζωή και είναι και πιο πρακτικός άνθρωπος σε σχέση με την αντρική φύση. Νομίζω πως τα τελευταία χρόνια περισσότερα κορίτσια έχουν αρχίσει να γράφουν δικά τους τραγούδια σε σχέση με παλαιότερα χρόνια, όπως η Δανάη Παναγιωτοπούλου ή κάποια τραγούδια που γράφει η Ανδριάνα Μπάμπαλη κι αυτό θα συνεχίσει να γίνεται περισσότερο.
Αυτό θα ήταν ευχής έργο. Τα πράγματα πάντα έρχονται καλώς, είναι κάτι που πολύ ευχαρίστως θα δεχόμουν. Αν πρόκειται να γίνει θα το φέρει το πλήρωμα του χρόνου…
Ναι, προσπαθώ και επιβιώνω, είναι η δουλειά που κάνω, η δουλειά που με ζει. Δεν έχω παράπονο, δεν δημιουργώ πολλές ανάγκες, προσπαθώ να ζω λιτά…
Ουσιαστικά θα παρουσιάσουμε τραγούδια από την πρώτη δουλειά, το «Καλημέρα», πράγματα που μου αρέσει να τραγουδάω από Χατζιδάκι μέχρι λαϊκά και Beatles και από παραδοσιακά μέχρι ό,τι μου κατέβει στο κεφάλι. Μου αρέσει να υπάρχει ένα ευέλικτο σχήμα και πρόγραμμα, έτσι ώστε να μπορώ ανάλογα με τα vibes που παίρνω εκείνη την ώρα, να διαχειρίζομαι και το ρεπερτόριο. Κάθε βραδιά και κάθε συναυλία έχει από μόνη της τέτοια ζωή που σε πηγαίνει σε ένα άλλο πρόγραμμα, σε έναν άλλο δρόμο. Υπάρχει ένας αρχικός κορμός και από εκεί και πέρα ό,τι αγαπώ…
Αυτό γίνεται με τον καιρό: φτιάχνω ένα τραγούδι και το αφήνω να κυλήσει μέσα στο χρόνο, αν καταπιαστώ με αυτό μετά από δύο - τρεις μήνες και εξακολουθεί να μ’ αρέσει, τότε είναι έτοιμο να μπει σε ένα δίσκο. Έχει να κάνει με την συγκινησιακή φόρτιση που σου προκαλούν τα εκάστοτε τραγούδια. Ποτέ δεν γράφω ένα τραγούδι εν θερμώ, γράφω και το αφήνω, δεν το ακούω, ώσπου να κατασταλάξω μέσα μου, να μη με επηρεάσει ο ενθουσιασμός της στιγμής -και μετά το βάζω στο δίσκο… Γράφω αρκετά τραγούδια και πετάω και πάρα πολλά, και νομίζω είναι και υγιές αυτό…
Βεβαίως, αφού ούτως ή άλλως ο πρώτος μου ρόλος είναι ο τραγουδιστικός - αυτό εξασκούσα τόσα χρόνια, μετά ήρθε ο ρόλος της τραγουδοποιού. Σαφώς, λοιπόν, θα ήθελα να τραγουδήσω και το υλικό κάποιου άλλου ανθρώπου.
Δεν νομίζω ότι είναι κάτι περίεργο αν σκεφτούμε ότι η γυναίκα από τη φύση της έχει να κουμαντάρει τόσα πράγματα στη ζωή και είναι και πιο πρακτικός άνθρωπος σε σχέση με την αντρική φύση. Νομίζω πως τα τελευταία χρόνια περισσότερα κορίτσια έχουν αρχίσει να γράφουν δικά τους τραγούδια σε σχέση με παλαιότερα χρόνια, όπως η Δανάη Παναγιωτοπούλου ή κάποια τραγούδια που γράφει η Ανδριάνα Μπάμπαλη κι αυτό θα συνεχίσει να γίνεται περισσότερο.
Ποια συνεργασία σου θα θυμάσαι εντονότερα;
Η πιο χαρακτηριστική είναι με τον Σωκράτη Μάλαμα και γιατί περάσαμε περισσότερο χρονικό διάστημα μαζί - τέσσερα χρόνια κράτησε η συνεργασία μας -, αλλά και γιατί ήταν πολύ ουσιαστική, αφού πέρα από το επαγγελματικό κομμάτι που με βοήθησε να ανακαλύψω τον ρόλο μου μέσα στη μουσική και το τι θέλω να κάνω πραγματικά, με βοήθησε πολύ και ως άνθρωπο σε προσωπικό επίπεδο να οριοθετήσω τις σχέσεις μου με τους άλλους ανθρώπους, τι χρειάζομαι ως άνθρωπος για να αναπτυχθώ και αυτό να βγει και στην καλλιτεχνική μου υπόσταση. Αυτή είναι η πιο ισχυρή συνεργασία μου έως τώρα…
Αυτό θα ήταν ευχής έργο. Τα πράγματα πάντα έρχονται καλώς, είναι κάτι που πολύ ευχαρίστως θα δεχόμουν. Αν πρόκειται να γίνει θα το φέρει το πλήρωμα του χρόνου…
Είσαι ικανοποιημένη από την πρώτη σου προσωπική δουλειά; Νιώθεις πως μπήκες στις καρδιές πολλών ακρατών;
Νομίζω ότι το αποτέλεσμα ήταν το καλύτερο δυνατό αν σκεφτούμε ότι ήταν η παρθενική μου εμφάνιση στη δισκογραφία και ήμουν πάρα πολύ τυχερή γιατί είχα μια εξαιρετική ομάδα από μουσικούς που στο αντικείμενο τους είναι από τους καλύτερους, όπως ο Δημήτρης ο Μπασλάμ, ο Δημήτρης ο Μυστακίδης, ο Φώτης Σιώτας, ο Σάκης Αποστολάκης… Ήταν ό,τι καλύτερο θα μπορούσα να φανταστώ για πρώτη δουλειά. Και άλλοι άνθρωποι που πέρασαν από την ηχογράφηση όπως ο Μανόλης Πάππος, ο Λουκάς ο Μεταξάς, δούλεψαν όλοι με πάρα πολύ μεράκι. Κάθε άνθρωπος και τραγουδοποιός φεύγοντας από τη συγκεκριμένη δουλειά πάντα ανακαλύπτει στο δρόμο για την επόμενη δουλειά ότι κάποια πράγματα θα μπορούσαν να είχαν γίνει με διαφορετικό τρόπο. Είναι ένα παιχνίδι κι αυτό, όσο περνάει ο καιρός μαθαίνεις, γίνεσαι πολύ πιο συγκεκριμένος σε αυτό που θέλεις να κάνεις. Έτσι δεν έχω ανασφάλειες σε σχέση με την πρώτη δουλειά, όλα έγιναν όπως έπρεπε.
Ναι, προσπαθώ και επιβιώνω, είναι η δουλειά που κάνω, η δουλειά που με ζει. Δεν έχω παράπονο, δεν δημιουργώ πολλές ανάγκες, προσπαθώ να ζω λιτά…
Πώς σου φάνηκε, και από μέσα, η καριέρα και οι γνωριμίες με καταξιωμένους δημιουργούς που άκουγες από έξω πριν;
Η οποιαδήποτε απομυθοποίηση δεν έχει να κάνει από το αν είσαι μέσα ή έξω από τα πράγματα, έχει να κάνει με το πώς επιλέγεις να αντιλαμβάνεσαι και να προσλαμβάνεις τα πράγματα. Έχω μάθει σε σχέση με τους καλλιτέχνες, να μην μπλέκω την προσωπικότητα με το έργο τους. Σαφώς γνωρίζω ανθρώπους που έχουν προσφέρει εξαιρετικό έργο, αλλά ως προσωπικότητες δεν μου πάνε, δεν θα μπορούσα να κάνω παρέα. Δεν με επηρεάζει αυτό, εξακολουθώ να σέβομαι και να αγαπώ το έργο τους. Αυτό που έκανα εκτός δουλειάς, αυτό συνεχίζω να κάνω, να τραγουδώ και να γράφω. Προσπαθώ να κρατάω ακέραιο αυτό το χαρακτηριστικό, της αθωότητας δηλαδή, της κινητήριας δύναμης. Μόνο έτσι μπορείς να πορεύεσαι ήσυχος και νηφάλιος με αυτό που συμβαίνει. Τα πράγματα που κάνουμε είναι ένα κομμάτι μας, έχουμε και άλλες πλευρές. Είναι ωραίο να βγαίνεις απ’ έξω ως παρατηρητής και να κοιτάς τη δουλειά σου και να την αφήνεις να ρέει μαζί με το ποτάμι του χώρου και του χρόνου.
Ουσιαστικά θα παρουσιάσουμε τραγούδια από την πρώτη δουλειά, το «Καλημέρα», πράγματα που μου αρέσει να τραγουδάω από Χατζιδάκι μέχρι λαϊκά και Beatles και από παραδοσιακά μέχρι ό,τι μου κατέβει στο κεφάλι. Μου αρέσει να υπάρχει ένα ευέλικτο σχήμα και πρόγραμμα, έτσι ώστε να μπορώ ανάλογα με τα vibes που παίρνω εκείνη την ώρα, να διαχειρίζομαι και το ρεπερτόριο. Κάθε βραδιά και κάθε συναυλία έχει από μόνη της τέτοια ζωή που σε πηγαίνει σε ένα άλλο πρόγραμμα, σε έναν άλλο δρόμο. Υπάρχει ένας αρχικός κορμός και από εκεί και πέρα ό,τι αγαπώ…
Θα ήθελες να ζεις σε πιο ανθούσα εποχή για την ελληνική μουσική;
Νομίζω ότι η εποχή μου είναι αυτή ακριβώς που πρέπει να ζω, όπως και κάθε άνθρωπος, αρκεί να ξέρει να τη διαβάσει και να τη μυριστεί σωστά. Κάθε εποχή έχει τα ωραία της και πρέπει να μάθουμε να ζούμε τα μέγιστα, στο τώρα και σε αυτό που υπάρχει γύρω μας. Θα ήταν ψέμα να πω ότι θα ήθελα να ζήσω κάτι άλλο από τη στιγμή, που δεν είναι εφικτό, και αυτό που ζω είναι τόσο ωραίο…
Αυτό γίνεται με τον καιρό: φτιάχνω ένα τραγούδι και το αφήνω να κυλήσει μέσα στο χρόνο, αν καταπιαστώ με αυτό μετά από δύο - τρεις μήνες και εξακολουθεί να μ’ αρέσει, τότε είναι έτοιμο να μπει σε ένα δίσκο. Έχει να κάνει με την συγκινησιακή φόρτιση που σου προκαλούν τα εκάστοτε τραγούδια. Ποτέ δεν γράφω ένα τραγούδι εν θερμώ, γράφω και το αφήνω, δεν το ακούω, ώσπου να κατασταλάξω μέσα μου, να μη με επηρεάσει ο ενθουσιασμός της στιγμής -και μετά το βάζω στο δίσκο… Γράφω αρκετά τραγούδια και πετάω και πάρα πολλά, και νομίζω είναι και υγιές αυτό…
info:
Καφωδείο «Ελληνικό»
Ιουστινιανού 3, πίσω από το Δημαρχείο, T: 2310237016
Δευτέρα 14 Απριλίου
Συνέντευξη της Μαγδαληνής Μπεκρή
Η Μαγδαληνή Μπεκρή επιστρέφει στη σκηνή μετά από τέσσερα χρόνια απουσίας, από τότε που έκλεισαν οι Νέες Μορφές, παίζοντας τώρα το ρόλο της Ιοκάστης στο ομώνυμο έργο που έγραψε η Δήμητρα Μήττα και ανεβάζει το «Σχήμα εκτός Άξονα». η Μαγδαληνή Μπεκρή έδωσε συνέντευξη στον Σωτήρη Ζήκο.
Όχι, πρόκειται ουσιαστικά για μια αντιστροφή του μύθου, καθώς στον Σοφοκλή είναι η Ιοκάστη που αυτοκτονεί και ο Οιδίποδας αυτοτυφλώνεται ενώ εδώ είναι ο Οιδίποδας που αυτοκτονεί. Η Ιοκάστη, αν θα το λέγαμε συμβολικά, είναι η δύναμη εκείνη που δίνει στον εαυτό της το δικαίωμα να συνεχίσει –όσο δύσκολη κι αν είναι η κατάσταση εκείνη διεκδικεί το δικαίωμα της να συνεχίζει, και συνέχεια σημαίνει ζωή, όχι θάνατος.
Ναι, σε αυτό το έργο η Ιοκάστη το ξέρει από την αρχή και το κρατάει μυστικό, συνεχίζοντας τη ζωή της μαζί του… Κι αυτό ήταν κάτι με προβλημάτισε πολύ, δηλαδή: πώς είναι δυνατόν μια γυναίκα να ξέρει πώς ο άντρας που έχει παντρευτεί είναι ο γιος της και παρόλα αυτά να έχει ερωτική σχέση μαζί του, κανονική και να κάνει μαζί του παιδιά;
Εγώ αυτό που προσπαθώ είναι, όσο γίνεται περισσότερο, να είναι προσωπικός ο τρόπος που προσεγγίζω αυτή τη γυναίκα, δηλαδή -παρόλο που έκανε αυτά που καμιά γυναίκα δεν θα τολμούσε να κάνει- να είναι πιο κοντά σε μένα και όχι έξω από μένα… Ας πούμε, η σχέση μου με τον έρωτα, είναι μια ευκαιρία να την καταθέσω μέσα από αυτήν την παράσταση, γιατί πιστεύω πως έρωτας είναι κάτι πολύ αγνό, άσχετα σε ποιον απευθύνεται… Με έκανε αυτή παράσταση να γυρίσω πολλά χρόνια πίσω, και να θυμηθώ τι ήταν -σε όλη τη διάρκεια της ζωής μου- για μένα ο έρωτας… και να προσπαθήσω αυτό το πράγμα να το περάσω μέσα στο έργο. Ελπίζω να το καταφέρνω (γέλια). Αλλά, αν και είναι και λίγο επώδυνο αυτό, να σκάβεις μέσα σου για να βρίσκεις υλικό που θα το φέρεις στην παράσταση, εμένα έτσι με ενδιαφέρει να κάνω θέατρο.
Είναι ένα κανονικό θεατρικό κείμενο, διάρκειας περίπου μίας ώρας, όπου τα πρόσωπά του είναι δύο, η Ιοκάστη και ο Οιδίποδας. Η ιστορία του αρχίζει από τη στιγμή που ο Οιδίποδας μαθαίνει ότι είναι ο φονιάς του Λάιου αλλά δεν ξέρει ακόμα ότι είναι γιος της Ιοκάστη. Κι εκεί αρχίζει να αναρωτιέται πώς είναι δυνατόν η Ιοκάστη ξέροντας ότι ο σύζυγός της σκοτώθηκε, να τον ξεχνάει τόσο γρήγορα -χωρίς ούτε ένα δάκρυ- και να περνάει στην επόμενη φάση της ζωής της… Αυτό είναι που τον προβληματίζει αρχικά και στη συνέχεια του έργου μαθαίνει όλα αυτά τα τρομερά, ότι είναι σύζυγος της μητέρας του και ότι έχει κάνει μαζί της παιδιά, μια αποκάλυψη που δεν μπορεί να την αντιμετωπίσει και τον οδηγεί σε ένα είδος τρέλας, μέχρι που τελικά αυτοκτονεί.
Όχι, πρόκειται ουσιαστικά για μια αντιστροφή του μύθου, καθώς στον Σοφοκλή είναι η Ιοκάστη που αυτοκτονεί και ο Οιδίποδας αυτοτυφλώνεται ενώ εδώ είναι ο Οιδίποδας που αυτοκτονεί. Η Ιοκάστη, αν θα το λέγαμε συμβολικά, είναι η δύναμη εκείνη που δίνει στον εαυτό της το δικαίωμα να συνεχίσει –όσο δύσκολη κι αν είναι η κατάσταση εκείνη διεκδικεί το δικαίωμα της να συνεχίζει, και συνέχεια σημαίνει ζωή, όχι θάνατος.
Και λέγονται από την Ιοκάστη και πράγματα για την προηγούμενη ζωή της, πριν τον Οιδίποδα, με τον Λάιο;
Ναι. Και λέει ότι ο Λάιος ήταν ένας άνθρωπος που της στέρησε τα πάντα, καθώς την παντρεύτηκε και, εξαιτίας του γνωστού χρησμού ότι θα σκοτωθεί από το παιδί του, δεν της επέτρεψε να κάνει παιδιά, κι αυτό ήταν ένα είδος ακύρωσης της ίδιας ως γυναίκας… Κατ’ αρχάς ο Λάιος πηγαίνει συνεχώς με τις δούλες για να κάνει έρωτα και μετά όσες φορές πλησιάζει την Ιοκάστη ερωτικά, φοβούμενος μήπως την καταστήσει έγκυο, την αποφεύγει τελικά και την αφήνει ανικανοποίητη… Οπότε, από κει και πέρα, αρχίζει μια αντίστροφη μέτρηση και η Ιοκάστη δεν αποφασίζει μεν να εκδικηθεί αλλά αποφασίζει να περιμένει να φέρει η ζωή την εκδίκηση –και έτσι συμβαίνει, ο Λάιος πεθαίνει, ο Οιδίποδας λύνει το αίνιγμα της Σφίγγας και παντρεύεται τη βασίλισσα και ξαναρχίζει η ζωή της Ιοκάστης, που κάνει μαζί του παιδιά… Ο Οιδίποδας με λίγα λόγια είναι γι’ αυτήν τα πάντα: είναι ο γιος της που είχε χάσει–
Ναι, σε αυτό το έργο η Ιοκάστη το ξέρει από την αρχή και το κρατάει μυστικό, συνεχίζοντας τη ζωή της μαζί του… Κι αυτό ήταν κάτι με προβλημάτισε πολύ, δηλαδή: πώς είναι δυνατόν μια γυναίκα να ξέρει πώς ο άντρας που έχει παντρευτεί είναι ο γιος της και παρόλα αυτά να έχει ερωτική σχέση μαζί του, κανονική και να κάνει μαζί του παιδιά;
Εσύ πώς και ανέλαβες να παίξεις με τις υποχρεώσεις που έχεις, το πρωί με τα δύο παιδιά σου στο σπίτι, το απόγευμα να διδάσκεις στο σχολείο…;
Κανονικά δηλαδή, αν το σκεφτώ λογικά, δεν είχα χρόνο για να το κάνω, είχα όμως τεράστια ανάγκη να παίξω και ο σκηνοθέτης Νίκος Βουδούρης και η Αναστασία Θεοφανίδου που δούλεψε την κίνηση, οι οποίοι ήξεραν αυτή μου την ανάγκη, μου το πρότειναν και δέχτηκα… Οπότε βρέθηκε και ένα πλαίσιο συνεργασίας, όπου εγώ έκλεβα χρόνο από τον ύπνο μου κι έγιναν και οι πρόβες και ήταν μάλιστα και πολύ παραγωγικές. Εξάλλου με ενδιέφερε πολύ ο τρόπος που προσέγγισε ο Νίκος (Βουδούρης) το κείμενο, που, επειδή είναι μουσικός, το προσέγγισε μέσω των ρυθμών του κειμένου, κάτι που κι εμείς είχαμε αρχίσει να κάνουμε στις Νέες Μορφές.
Εγώ αυτό που προσπαθώ είναι, όσο γίνεται περισσότερο, να είναι προσωπικός ο τρόπος που προσεγγίζω αυτή τη γυναίκα, δηλαδή -παρόλο που έκανε αυτά που καμιά γυναίκα δεν θα τολμούσε να κάνει- να είναι πιο κοντά σε μένα και όχι έξω από μένα… Ας πούμε, η σχέση μου με τον έρωτα, είναι μια ευκαιρία να την καταθέσω μέσα από αυτήν την παράσταση, γιατί πιστεύω πως έρωτας είναι κάτι πολύ αγνό, άσχετα σε ποιον απευθύνεται… Με έκανε αυτή παράσταση να γυρίσω πολλά χρόνια πίσω, και να θυμηθώ τι ήταν -σε όλη τη διάρκεια της ζωής μου- για μένα ο έρωτας… και να προσπαθήσω αυτό το πράγμα να το περάσω μέσα στο έργο. Ελπίζω να το καταφέρνω (γέλια). Αλλά, αν και είναι και λίγο επώδυνο αυτό, να σκάβεις μέσα σου για να βρίσκεις υλικό που θα το φέρεις στην παράσταση, εμένα έτσι με ενδιαφέρει να κάνω θέατρο.
Πάντως με τον Λάζαρο Βαρτάνη, που παίζει τον Οιδίποδα και που είναι ένας πολύ νεαρός ηθοποιός, είδα τη διαφορά ηλικίας να σηματοδοτεί αφενός μια σχέση μάνας – γιου, αλλά και μια σχέση που στην εποχή μας χωράει πλέον και μια σχέση εραστών…
Αυτό είναι ένα διπλό στοιχείο που το φέρνει η παράσταση: από τη μια η διαφορά ηλικίας τους, αλλά όπου και η Ιοκάστη είναι μια νέα γυναίκα και από την άλλη, το πιο σημαντικό, ότι αυτοί οι δύο άνθρωποι είναι ερωτευμένοι, που υπάρχει πολύ έντονα στην παράσταση… Και αυτό είναι τελικά που δεν μπορεί να αντέξει ο Οιδίποδας και τον τρελαίνει, δεν είναι ότι έχει πάει με τη μητέρα του και έχει κάνει παιδιά με τη μητέρα του, αλλά ότι είναι ερωτευμένος ακόμα με αυτήν που αποκαλύπτεται πως είναι η μητέρα του… Ο έρωτας τους δεν ανήκει στο παρελθόν, είναι εδώ, στο παρόν, κι αυτό ο Οιδίποδας μετά την αποκάλυψη δεν το αντέχει… Η Ιοκάστη το αντέχει γιατί το ξέρει από την αρχή –είναι διαφορετικό.
info:
«Ιοκάστη» της Δήμητρας Μήττα από το «Σχήμα εκτός Άξονα» στο θέατρο της Ακτίς Αελίου
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
