Τετάρτη 5 Μαρτίου 2008
Έξω από την επικαιρότητα των ΜΜΕ
Δεν πάνε περισσότερα από 5 χρόνια που βρεθήκαμε καλοκαίρι στην Αλεξανδρούπολη. Μια παρέα τεσσάρων μπαϊλντισμένων αστών φθάναμε μπουχτισμένοι από τη καθημερινότητα του γραφείου με τις ατέλειωτες ώρες εργασίας, ζαλισμένοι από την ειδησεογραφία, τα σκάνδαλα, από τις διαμαρτυρίες, τους παραλογισμούς μια επικαιρότητας που θέλαμε και τότε και σήμερα να αποστασιοποιηθούμε. Να μη κάνουμε τίποτε ήταν το σύνθημα. Να αράξουμε στις ανέσεις της πισίνας του ξενοδοχείου.
Ήταν αδύνατο να περιοριστώ σε ένα χώρο, ίσως λόγω κεκτημένης ταχύτητας.Η παρέα, αρνήθηκε φανατικά να με ακολουθήσει. Βολεύτηκε στη ευχαρίστηση της αδράνειας των διακοπών. Έτσι αποφάσισα την επόμενη μέρα να επισκεφθώ το δάσος της Δαδιάς, όχι χωρίς κάποια κρυφή χαρά ομολογώ, που θα ήμουν ελεύθερος να χαράξω μόνος τη διαδρομή που θα έκανα αποφεύγοντας την καθιερωμένη και έχοντας την ευκαιρία να πάω μέσα από τα βουνά από τη πάνω πλευρά.
Με διάθεση περιπέτειας γέμισα το ρεζερβουάρ της μηχανής και ξεκίνησα στα χαμένα. Ρωτώντας τους ντόπιους κατάλαβα ότι εύκολα θα χανόμουν μια και σχεδόν όλοι δήλωναν άγνοια. «¨Ένα παλιό μονοπάτι υπάρχει....» είπαν κάποιοι ηλικιωμένοι σε ένα καφενείο. Ξεκίνησα αλλά μονοπάτι δεν έβλεπα. Η έκπληξη μου μεγάλωνε όσο διαπίστωνα ότι είχα να κάνω με κανονικό ασφαλτοστρωμένο δρόμο. Ίσως μια από τις ομορφότερες διαδρομές της Ελλάδος. Μέσα σε 3 ώρες συνάντησα μόνο ένα κυνηγετικό ημιφορτηγό, (με κοιτούσαν σαν περίεργο αξιοθέατο).
Δεν μπορώ να περιγράψω την ομορφιά που διέσχισα, τα ανεβοκατεβάσματα στα βουνά, τα ψηλόσωμα δέντρα, τα χρώματα, τα εκατοντάδες λουλούδια που συνάντησα στα ξέφωτα που εγκατέλειπα το δρόμο. Σταμάτησα στη πλαγιά ενός λόφου και αφέθηκα να κυλιέμαι άτσαλα ανακατεβαίνοντας στη γη και στον ουρανό. Μια δύναμη ακατανίκητη με τραβούσε. Είχα πέσει στη παγίδα δεν υπήρχε αμφιβολία. Στη χώρα που οι νύμφες και ο Διόνυσος ευλόγησαν, σπείρανε τα μάγια τους συνάμα. Γύρισα μόνο όταν είχε αρχίσει να σουρουπώνει. Όταν περιέγραψα σε κάποιους από τη περιοχή τη διαδρομή, ξαφνιάστηκαν, και το μόνο σχόλιο που είχαν να κάνουν ήταν πόσες ώρες παραπάνω έκανα από το αν πήγαινα από την Εθνική που περιφρόνησα.
Είχα την εντύπωση πως μόνο εμείς οι θλιβεροί κάτοικοι των μεγαλουπόλεων έχουμε αποκοπεί από τη φύση και προσαρμοστεί στους ρύπους της ατμόσφαιρας. Κατάλαβα όμως ότι τελικά όλοι σε αυτή τη χώρα μεγαλώσαμε σε μια κοινωνία που “υστερίζει” στην επαφή με τη φύση, θα χαθείς, θα χτυπήσεις, θα κινδυνέψεις, θα υποφέρεις.
Κανείς δεν αμφιβάλει ότι μπήκαμε σε έναν αναγκαστικό χορό υποχρεώσεων που θεωρεί χάσιμο χρόνου κάθε στάση, μετράει την ώρα που κάνεις σε κάθε σου βήμα. Σε θεωρεί ευτυχισμένο με μέτρο το πόσα θα κονομήσεις, πόσα θα αποχτήσεις, πόσα θα καταναλώσεις. Φανταστείτε πόσο τρελό θα ακουστεί αν πείτε αύριο στη δουλειά, «ξέρετε δεν ήρθα χθες, όχι δεν ήμουν άρρωστος αλλά είχε μια πολύ όμορφη μέρα». Ή τον οίκτο ή τις πονηρές ματιές με τον οποίο θα σας κοιτάξουν αν πείτε ότι δεν θα ρθω στη δεξίωση του κύριου Παπαρόπουλου γιατί ένιωσα ότι ήθελα να πάρω τη καλή μου, το καλό μου και να ερωτευθούμε έξω στη φύση, ανάμεσα στα δέντρα.
Δεν ζητώ να καταλάβει κανείς αυτά που δεν αναπνέει. Ξέρω ανθρώπους που ζούνε μόνο όταν ξεκινάει η μουσική στα κλαμπ, ηδονίζονται όταν παρακολουθούν μια συναυλία και χαίρονται όταν κατεβάζουν τα πρώτα σφηνάκια. Άλλους που για άρωμα έχουν το χρήμα. διασκέδαση μοναδική μια ταινία, ένα γεύμα. Αντιδρούν σαν μουλάρια αν τους πεις μια Κυριακή, πάμε μια βόλτα να χαζέψουμε τα σύννεφα ή έλα να βγούμε βράδυ περίπατο κάτω από τα άστρα. Πρόσφατα ένα χιονάκι στη πρωτεύουσα έγινε αιτία να κλείσουν 3 μέρες τα δημοτικά σχολεία και σχεδόν απογορεύτηκε στα παιδιά το χιόνι αν δεν έχουν εξοπλισμό σκιέρ. Από ποιον να περιμένεις μετά να αγαπήσει το χιόνι, τα βουνά, τα βράχια που επιμένουν να εμποδίζουν τους αμαθείς να τα κατανοήσουν;
Διάβασα πρόσφατα από έναν ακαδημαϊκό καθηγητή ότι «τα τελευταία 40 χρόνια καταστρέψαμε όσο όζον έγινε σε ενάμιση δισεκατομμύρια χρόνια» Δεν νομίζω ότι διδάσκεται η αγάπη για το περιβάλλον, ούτε ότι η κινδυνολογία δημιουργεί οπαδούς. Παπαγαλίζουμε τους κινδύνους από τις περιβαλλοντολογικές καταστροφές. Ποιος αγωνίζεσαι όμως για κάτι που δεν αγαπά, κάτι που δεν θα του λείψει; Είναι σχεδόν αδύνατον να γίνουν κατανοητοί οι κινδυνοι σε κάποιον που δεν έχει ζήσει τη φύση. Μόνο όταν συναντήσεις την ομορφιά δεν μπορείς να της απιστήσεις.
Ήταν αδύνατο να περιοριστώ σε ένα χώρο, ίσως λόγω κεκτημένης ταχύτητας.Η παρέα, αρνήθηκε φανατικά να με ακολουθήσει. Βολεύτηκε στη ευχαρίστηση της αδράνειας των διακοπών. Έτσι αποφάσισα την επόμενη μέρα να επισκεφθώ το δάσος της Δαδιάς, όχι χωρίς κάποια κρυφή χαρά ομολογώ, που θα ήμουν ελεύθερος να χαράξω μόνος τη διαδρομή που θα έκανα αποφεύγοντας την καθιερωμένη και έχοντας την ευκαιρία να πάω μέσα από τα βουνά από τη πάνω πλευρά.
Με διάθεση περιπέτειας γέμισα το ρεζερβουάρ της μηχανής και ξεκίνησα στα χαμένα. Ρωτώντας τους ντόπιους κατάλαβα ότι εύκολα θα χανόμουν μια και σχεδόν όλοι δήλωναν άγνοια. «¨Ένα παλιό μονοπάτι υπάρχει....» είπαν κάποιοι ηλικιωμένοι σε ένα καφενείο. Ξεκίνησα αλλά μονοπάτι δεν έβλεπα. Η έκπληξη μου μεγάλωνε όσο διαπίστωνα ότι είχα να κάνω με κανονικό ασφαλτοστρωμένο δρόμο. Ίσως μια από τις ομορφότερες διαδρομές της Ελλάδος. Μέσα σε 3 ώρες συνάντησα μόνο ένα κυνηγετικό ημιφορτηγό, (με κοιτούσαν σαν περίεργο αξιοθέατο).
Δεν μπορώ να περιγράψω την ομορφιά που διέσχισα, τα ανεβοκατεβάσματα στα βουνά, τα ψηλόσωμα δέντρα, τα χρώματα, τα εκατοντάδες λουλούδια που συνάντησα στα ξέφωτα που εγκατέλειπα το δρόμο. Σταμάτησα στη πλαγιά ενός λόφου και αφέθηκα να κυλιέμαι άτσαλα ανακατεβαίνοντας στη γη και στον ουρανό. Μια δύναμη ακατανίκητη με τραβούσε. Είχα πέσει στη παγίδα δεν υπήρχε αμφιβολία. Στη χώρα που οι νύμφες και ο Διόνυσος ευλόγησαν, σπείρανε τα μάγια τους συνάμα. Γύρισα μόνο όταν είχε αρχίσει να σουρουπώνει. Όταν περιέγραψα σε κάποιους από τη περιοχή τη διαδρομή, ξαφνιάστηκαν, και το μόνο σχόλιο που είχαν να κάνουν ήταν πόσες ώρες παραπάνω έκανα από το αν πήγαινα από την Εθνική που περιφρόνησα.
Είχα την εντύπωση πως μόνο εμείς οι θλιβεροί κάτοικοι των μεγαλουπόλεων έχουμε αποκοπεί από τη φύση και προσαρμοστεί στους ρύπους της ατμόσφαιρας. Κατάλαβα όμως ότι τελικά όλοι σε αυτή τη χώρα μεγαλώσαμε σε μια κοινωνία που “υστερίζει” στην επαφή με τη φύση, θα χαθείς, θα χτυπήσεις, θα κινδυνέψεις, θα υποφέρεις.
Κανείς δεν αμφιβάλει ότι μπήκαμε σε έναν αναγκαστικό χορό υποχρεώσεων που θεωρεί χάσιμο χρόνου κάθε στάση, μετράει την ώρα που κάνεις σε κάθε σου βήμα. Σε θεωρεί ευτυχισμένο με μέτρο το πόσα θα κονομήσεις, πόσα θα αποχτήσεις, πόσα θα καταναλώσεις. Φανταστείτε πόσο τρελό θα ακουστεί αν πείτε αύριο στη δουλειά, «ξέρετε δεν ήρθα χθες, όχι δεν ήμουν άρρωστος αλλά είχε μια πολύ όμορφη μέρα». Ή τον οίκτο ή τις πονηρές ματιές με τον οποίο θα σας κοιτάξουν αν πείτε ότι δεν θα ρθω στη δεξίωση του κύριου Παπαρόπουλου γιατί ένιωσα ότι ήθελα να πάρω τη καλή μου, το καλό μου και να ερωτευθούμε έξω στη φύση, ανάμεσα στα δέντρα.
Δεν ζητώ να καταλάβει κανείς αυτά που δεν αναπνέει. Ξέρω ανθρώπους που ζούνε μόνο όταν ξεκινάει η μουσική στα κλαμπ, ηδονίζονται όταν παρακολουθούν μια συναυλία και χαίρονται όταν κατεβάζουν τα πρώτα σφηνάκια. Άλλους που για άρωμα έχουν το χρήμα. διασκέδαση μοναδική μια ταινία, ένα γεύμα. Αντιδρούν σαν μουλάρια αν τους πεις μια Κυριακή, πάμε μια βόλτα να χαζέψουμε τα σύννεφα ή έλα να βγούμε βράδυ περίπατο κάτω από τα άστρα. Πρόσφατα ένα χιονάκι στη πρωτεύουσα έγινε αιτία να κλείσουν 3 μέρες τα δημοτικά σχολεία και σχεδόν απογορεύτηκε στα παιδιά το χιόνι αν δεν έχουν εξοπλισμό σκιέρ. Από ποιον να περιμένεις μετά να αγαπήσει το χιόνι, τα βουνά, τα βράχια που επιμένουν να εμποδίζουν τους αμαθείς να τα κατανοήσουν;
Διάβασα πρόσφατα από έναν ακαδημαϊκό καθηγητή ότι «τα τελευταία 40 χρόνια καταστρέψαμε όσο όζον έγινε σε ενάμιση δισεκατομμύρια χρόνια» Δεν νομίζω ότι διδάσκεται η αγάπη για το περιβάλλον, ούτε ότι η κινδυνολογία δημιουργεί οπαδούς. Παπαγαλίζουμε τους κινδύνους από τις περιβαλλοντολογικές καταστροφές. Ποιος αγωνίζεσαι όμως για κάτι που δεν αγαπά, κάτι που δεν θα του λείψει; Είναι σχεδόν αδύνατον να γίνουν κατανοητοί οι κινδυνοι σε κάποιον που δεν έχει ζήσει τη φύση. Μόνο όταν συναντήσεις την ομορφιά δεν μπορείς να της απιστήσεις.
5.03.08.12.50
Για το βαθύτερο (μη) νόημα του Καρνάβαλου, κάποτε και τώρα…
Ε λοιπόν, αν θες να ξέρεις, καρναβάλι σημαίνει: Ο κόσμος γυρισμένος ανάποδα. Η αταξία και η χλεύη της τάξης να θριαμβεύουν. Όλοι να φοράνε τις μάσκες τους, να γίνονται ρόλοι. Ο Βασιλιάς ένας παλιάτσος γυμνός, καβάλα σ’ ένα ψωραλέο γάιδαρο. Και να στέφεται νέος Βασιλιάς ένας ζητιάνος και μετά να εκθρονίζεται κι αυτός μέσα στα χάχανα. Οι καλόγεροι και οι άλλοι ευσεβείς ιερωμένοι να κυνηγούν ξαναμμένοι με ανασηκωμένα τα ράσα τους τα κορίτσια. Η καμπούρα γριά, η Μπάμπω, με το παραμορφωμένο πρόσωπο, να περιφέρει το νεογέννητο μωρό της σε ένα καλάθι. Οι αισχρολογίες και τα πειράγματα να είναι παντού επιτρεπτά, χωρίς να μπορείς να ξεφύγεις από αυτά πουθενά. Τεράστιοι παλλόμενοι φαλλοί να υψώνονται σαν λάβαρα ψηλά, σε διεκδικητικές πορείες και λιτανείες στους δρόμους της πόλης. Οι μάσκες του θανάτου, μέχρι χθες τρομερές, τις μέρες αυτές να είναι μόνο για γέλια. Λάγνες επιθυμίες να σέρνονται σαν φίδια πολύχρωμα στα σοκάκια και να τρυπώνουν κάτω από τις φορεσιές. Το απαγορευμένο να γίνεται για λίγο θεσμός. Ο θάνατος γελοίος και προσωρινός. Ο Διόνυσος, ο ανέστιος θεός, να επιστρέφει στην πόλη από μακριά, από τα βάθη του χρόνου, μεταμφιεσμένος σαν ανδρόγυνος ξένος-εξωτικός μαζί με τον θίασο των αφιονισμένων γυναικών του και να έρχεται εδώ για να μας τρελάνει. Γυναίκες, άντρες, παιδιά, να αφήνουμε τις δουλειές μας, τις οικογένειές μας, τα σπίτια μας και να παίρνουμε τα λαγκάδια και τα βουνά, να το ρίχνουμε στο τραγούδι και το χορό μεθυσμένοι, κάνοντας ό,τι μας κατεβαίνει. Να αναβιώνουμε τα όργια του κρασιού στη Μικρά Ασία, τα όργια της μπίρας στη Θράκη και στη Φρυγία. Με κοστούμια η τσίτσιδοι, με περούκες, καπέλα, μουτσούνες, τσουτσούνες, μαγκούρες, σπαθιά, μαγικά ραβδιά. Κάνοντας χυδαίες γκριμάτσες ο ένας στον άλλον και παντομίμες. Για να αντικρύσουμε έτσι το είδωλό μας, την Ανάποδή μας μεριά. Και να αναρωτηθούμε: Ποιος είσαι; Ποια είσαι;
Έλα ντε! Αν σου αφαιρέσουν το ρόλο που παίζεις καθημερινά στην κανονική σου ζωή: το όνομα και το επώνυμο που γράφει η ταυτότητά σου, την εθνικότητα και το θρήσκευμά σου, το επάγγελμα σου, τους τίτλους σπουδών σου, το ΑΦΜ σου, τις κάρτες και τους κωδικούς σου, τα ρούχα που συνήθως φοράς, τα κλειδιά σου, το αυτοκίνητο σου, το ακίνητο σου, τα παιδιά, τα σκυλιά, τα γατιά σου, τις εκπομπές που βλέπεις στην τιβί, το κόμμα που ψηφίζεις, την ομάδα που υποστηρίζεις, τον θεό που (λες ότι) πιστεύεις… Αν στα αφαιρέσουν όλα αυτά, ποιος είσαι; Ποια είσαι;
Για πες: Είμαι πλούσιος, είμαι μεσαίου εισοδήματος, είμαι φτωχός… Είμαι νέος, είμαι μεσήλικας, είμαι γέρος, είμαι τόσο τοις εκατό νεκρός και τόσο τοις εκατό ζωντανός… Είμαι αδύνατος, είμαι χοντρός, είμαι στα κιλά μου, δεν είμαι (τελευταία) στα καλά μου… Είμαι καταναλωτής, είμαι πωλητής, είμαι δημόσιος υπάλληλος, είμαι ελεύθερος επαγγελματίας, είμαι φορολογούμενος, είμαι τηλεθεατής, είμαι ψηφοφόρος… Είμαι κάτοχος κινητής και ακίνητης περιουσίας, είμαι άκληρος, είμαι εισοδηματίας, είμαι σκληρά εργαζόμενος, είμαι στο ταμείο ανεργίας, είμαι λίγο πριν τη σύνταξη… Είμαι χριστιανός ορθόδοξος, είμαι μουσουλμάνος, είμαι άθεος, είμαι απόγονος ένδοξων προγόνων… Είμαι μέλος, συνδρομητής, εθελοντής… Είμαι γνωστός και επώνυμος, αδρά αμειβόμενος, είμαι ανώνυμος και απλώς μισθωτός, είμαι βολεμένος -μήνας-μπαίνει-μήνας-βγαίνει, είμαι κάτοχος ι. χ. αυτοκινήτου, είμαι κι ο πρώτος στον τομέα μου, είμαι ένας μισθοσυντήρητος, τίποτα σπουδαίο τελικά, είμαι η τελευταία τρύπα του ζουρνά… Είμαι ωστόσο το target group σου, είμαι πελάτης σου, είμαι μέρος του κοινού σου… Ε και; «Καληνύχτα μαλάκα, η ζωή έχει πλάκα!»
Ό,τι κι αν κάνεις, όσους τίτλους και επαγγελματική εμπειρία κι αν αποκτήσεις, όσα περιουσιακά στοιχεία και κοινωνική καταξίωση κι αν καβατζάρεις, μια μέρα θα πεθάνεις. Διασκεδάζοντας μέχρι θανάτου, δεν τη γλιτώνεις, απλώς τεντώνεις το σχοινί που σου αναλογεί. Να λοιπόν το βαθύτερο (μη) νόημα της καρναβαλίστικης ανατροπής των πραγμάτων. Ή, τουλάχιστον, αυτό θα έπρεπε να είναι. Ενώ συνηθίσαμε να θεωρούμε ως πολιτική συμμετοχή τη δυνατότητα που μας δίνεται να επιλέγουμε κάθε τέσσερα χρόνια (μετά τη λήξη προεκλογικών πανηγύρεων, όλο μόστρα, «σερπαντίνες» και «κομφετί») ανάμεσα στο Δημαγωγό (μας) και τον Συκοφάντη (του). Αν με εννοείς…
Εσύ φέτος τι θα ντυθείς;
Έλα ντε! Αν σου αφαιρέσουν το ρόλο που παίζεις καθημερινά στην κανονική σου ζωή: το όνομα και το επώνυμο που γράφει η ταυτότητά σου, την εθνικότητα και το θρήσκευμά σου, το επάγγελμα σου, τους τίτλους σπουδών σου, το ΑΦΜ σου, τις κάρτες και τους κωδικούς σου, τα ρούχα που συνήθως φοράς, τα κλειδιά σου, το αυτοκίνητο σου, το ακίνητο σου, τα παιδιά, τα σκυλιά, τα γατιά σου, τις εκπομπές που βλέπεις στην τιβί, το κόμμα που ψηφίζεις, την ομάδα που υποστηρίζεις, τον θεό που (λες ότι) πιστεύεις… Αν στα αφαιρέσουν όλα αυτά, ποιος είσαι; Ποια είσαι;
Για πες: Είμαι πλούσιος, είμαι μεσαίου εισοδήματος, είμαι φτωχός… Είμαι νέος, είμαι μεσήλικας, είμαι γέρος, είμαι τόσο τοις εκατό νεκρός και τόσο τοις εκατό ζωντανός… Είμαι αδύνατος, είμαι χοντρός, είμαι στα κιλά μου, δεν είμαι (τελευταία) στα καλά μου… Είμαι καταναλωτής, είμαι πωλητής, είμαι δημόσιος υπάλληλος, είμαι ελεύθερος επαγγελματίας, είμαι φορολογούμενος, είμαι τηλεθεατής, είμαι ψηφοφόρος… Είμαι κάτοχος κινητής και ακίνητης περιουσίας, είμαι άκληρος, είμαι εισοδηματίας, είμαι σκληρά εργαζόμενος, είμαι στο ταμείο ανεργίας, είμαι λίγο πριν τη σύνταξη… Είμαι χριστιανός ορθόδοξος, είμαι μουσουλμάνος, είμαι άθεος, είμαι απόγονος ένδοξων προγόνων… Είμαι μέλος, συνδρομητής, εθελοντής… Είμαι γνωστός και επώνυμος, αδρά αμειβόμενος, είμαι ανώνυμος και απλώς μισθωτός, είμαι βολεμένος -μήνας-μπαίνει-μήνας-βγαίνει, είμαι κάτοχος ι. χ. αυτοκινήτου, είμαι κι ο πρώτος στον τομέα μου, είμαι ένας μισθοσυντήρητος, τίποτα σπουδαίο τελικά, είμαι η τελευταία τρύπα του ζουρνά… Είμαι ωστόσο το target group σου, είμαι πελάτης σου, είμαι μέρος του κοινού σου… Ε και; «Καληνύχτα μαλάκα, η ζωή έχει πλάκα!»
Ό,τι κι αν κάνεις, όσους τίτλους και επαγγελματική εμπειρία κι αν αποκτήσεις, όσα περιουσιακά στοιχεία και κοινωνική καταξίωση κι αν καβατζάρεις, μια μέρα θα πεθάνεις. Διασκεδάζοντας μέχρι θανάτου, δεν τη γλιτώνεις, απλώς τεντώνεις το σχοινί που σου αναλογεί. Να λοιπόν το βαθύτερο (μη) νόημα της καρναβαλίστικης ανατροπής των πραγμάτων. Ή, τουλάχιστον, αυτό θα έπρεπε να είναι. Ενώ συνηθίσαμε να θεωρούμε ως πολιτική συμμετοχή τη δυνατότητα που μας δίνεται να επιλέγουμε κάθε τέσσερα χρόνια (μετά τη λήξη προεκλογικών πανηγύρεων, όλο μόστρα, «σερπαντίνες» και «κομφετί») ανάμεσα στο Δημαγωγό (μας) και τον Συκοφάντη (του). Αν με εννοείς…
Εσύ φέτος τι θα ντυθείς;
Η μουσική είναι γένους θηλυκού.
Πονηρό θηλυκό, κατεργάρα γυναίκα. Της γυναίκας η καρδιά είναι μια άβυσσος. Πότε τα κούλουμα και πότε η νηστεία... Θα ευαισθητοποιηθείτε για το human trafficking ή πάλι θα πετάτε χαρταετό;
Mια εικόνα χίλιες λέξεις
…μια δεκαετία, χιλιάδες εικόνες του 21ου αιώνα. Το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης «Εικόνες του 21ου Αιώνα» γιορτάζει τα 10 του χρόνια και έχει στις παράλληλες εκδηλώσεις του, δύο ξεχωριστές συναυλίες. Την Τρίτη 11/3 στο Ολύμπιον η δύναμη της στιχουργικής και της έκφρασης του Γιάννη Αγγελάκα, συναντά για μια ακόμη φορά το τσέλο του Νίκου Βελιώτη και τις ανορθόδοξες τεχνικές του. Τις σκοτεινές και συναισθηματικές «Ανάσες των Λύκων» και τον τελευταίο δίσκο τους με τίτλο «Πότε θα φτάσουμε εδώ», διαδέχονται οι ηλιόλουστες μελωδίες των Σουηδών Concretes, την Τετάρτη 12/3, στην Αποθήκη Γ’, σε ένα πάρτι επηρεασμένο από τα γυναικεία pop group της δεκαετίας του ’60, αλλά και τους Camera Obscura και τους Jesus and Mary Chain.
info: «10ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσ/νίκης»:
11/3, Γ. Αγγελάκας & Ν. Βελιώτης, Ολύμπιον, 23.00
12/3, Concretes, Αποθήκη Γ’, 22.00
Ξεκλείδωσέ την
Πρωτότυπο ακτιβιστικό δρώμενο κατά της σωματεμπορίας από τη Διεθνή Αμνηστία και τα μέλη της νεανικής ομάδας δράσης της Θεσσαλονίκης, το Σάββατο 8/3, 12.00 στο ύψος της Τσιμισκή με Πλ. Αριστοτέλους. Μια ακτιβίστρια θα βρίσκεται κλεισμένη σε ένα δωμάτιο - κλουβί, συμβολίζοντας τη γυναίκα που έχει διακινηθεί και εξωθηθεί στην πορνεία. Στόχος της ενέργειας να συγκεντρωθούν 1.000 υπογραφές από τους περαστικούς που συμφωνούν να βελτιωθεί ο ελληνικός νόμος για το human trafficking. Ας σταθούμε με περισσότερη ευαισθησία, την ημέρα μάλιστα της γυναίκας (8/3), στην κυκλοφορία του κορμιού και δη του γυναικείου. Αλλιώς η κοπέλα η συγκεκριμένη αλλά και πολλές άλλες θα παραμείνουν στο κλουβί.
info: Aκτιβιστικό δρώμενο κατά της σωματεμπορίας, Τσιμισκή με Πλ. Αριστοτέλους, 8/3
Παίζει στην Ελλάδα
Από την προσπάθεια των Αφρικανών σκλάβων να αμυνθούν ενάντια στους Πορτογάλους αφέντες προέκυψε ο χορός, η πολεμική τέχνη capoeira. Έγινε τρόπος ζωής, άθλησης και σημερινό χόμπι για τους ελεύθερους πολιορκημένους. H Spirto Productions και η σκηνοθέτις Μαριάννα Αστρακά, αφού ταξίδεψαν σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και Κομοτηνή και μίλησαν με Βραζιλιάνους και Ευρωπαίους δασκάλους που διδάσκουν capoeira, κατέγραψαν τις εμπειρίες που μοιράστηκαν μαζί τους στο ντοκιμαντέρ «Capoeira-Playing in Greece». Την Τετάρτη 12/3 στις 22.00 στο bar Δον Κιχώτης, ακούμε τη μουσική, βλέπουμε το παιχνίδι, νιώθουμε την ενέργεια.
info: «Capoeira-Playing in Greece», Δον Κιχώτης, 12/3 στις 22.00
Γένους θηλυκού
Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας η συγγραφέας και δημοσιογράφος Μανίνα Ζουμπουλάκη θα δώσει διάλεξη με θέμα: «Η γυναίκα σήμερα: Εργασία ή χαρά;» την Παρασκευή 7/3 στις 20.00, στην Κεντρική Δημοτική Βιβλιοθήκη, ενώ την Τρίτη 11/3 θα πραγματοποιηθεί επετειακή συναυλία με τίτλο «Η μουσική είναι γένους θηλυκού» με τη Συμφωνική Ορχήστρα του Δήμου Θεσσαλονίκης στην αίθουσα Τελετών του Α.Π.Θ. Στη διάρκεια της εκδήλωσης θα τιμηθούν για τη συνεισφορά τους γυναίκες της πόλης μας και «φίλες του πολιτισμού».
info: Συναυλία «Η μουσική είναι γένους θηλυκού», Αίθουσα Τελετών του Α.Π.Θ, 11/3
Στάχτη και μπούρμπερη
Σε προηγούμενο Τσαντίρι είδαμε ζωντανά την πρόβα της Λαϊκής Ορχήστρας του Μίκη Θεοδωράκη ενόψει των 3 συναυλιών που θα δώσει σε Πύργο (5/3), Καλαμάτα (6/3) και Θεσσαλονίκη (12/3), συνεχίζοντας να δίνει το παρόν της στους πυρόπληκτους. «Για να γυρίσει ο ήλιος, θέλει δουλειά πολλή». Γι’ αυτό το λόγο, πλήθος αγαπημένων ερμηνευτών (Β. Λέκκας, Μ. Λίντα, Δούκισσα, Ν. Μακρόπουλος, Θ. Αδαμαντίδης, Σ. Βόσσου, κ.ά.) ενώνουν τις φωνές τους στη μεγάλη λαϊκή συναυλία του Παλαί ντε Σπορ. Η Ορχήστρα, ο συνδιοργανωτής Λάκης Λαζόπουλος και ο διευθυντής του Απόδημου Ελληνισμού, Γιάννης Τζουανόπουλος, θα διαθέσουν όλα τα έσοδα στους πυρόπληκτους.
info: Συναυλία για τους πυρόπληκτους, Αλεξάνδρειο Μέλαθρον, 12/3
Πες το μου ξανά
«Γύρνα σε μένα» του φώναζε η Θεσσαλονίκη κι απαντούσε «Θα βγαίνω και θα πίνω και λόγο δε θα δίνω, καλά θα περνάω, μόνος μου θα γυρνάω». Όμως ο Πάνος Κιάμος, ούτε πίνει ούτε είναι μόνος. Και στο σπίτι όταν γυρνάει τον περιμένει το νεογέννητο παιδί του, και στην Πύλη Αξιού τον περιμένει η Ειρήνη Μερκούρη που τον παροτρύνει να ανέβει στη σκηνή με το δικό της «Τρέξε». Οι εμφανίσεις τους στην πόλη «τρέχουν» από τις 28/2, ενώ μόλις από την Πέμπτη 6/3, ο Νίκος Βέρτης, τραγουδάει «Μόνο για σένα» στο Ρόδον που θυμίζει αποικία του Posidoniou καθώς οι φωτιστές, οι ηχολήπτες, ακόμα και τα γκαρσόνια ακολούθησαν το «Αστέρι» του στη συμπρωτεύουσα. Όμως εσένα «Δεν σε νοιάζει» ποιος θα κάνει τα κουμάντα για το τραπέζι, γιατί «Πολύ απότομα βραδιάζει» τέτοια εποχή ανοιξιάτικη…
info:
Πύλη Αξιού: Πάνος Κιάμος & Ειρήνη Μερκούρη,
Ρόδον: Νίκος Βέρτης
Aμόλα καλούμπα
Ποιος Δήμος θα μοιράσει τους περισσότερους χαρταετούς; Θα καταφέρει φέτος ο Νομάρχης Ζορό να σηκώσει το χαρταετό με τη μεγαλύτερη ουρά; Θα βράσει το αίμα το 4ήμερο (7-10/3) στην Κρύα Βρύση, στο καρναβάλι που ενδέχεται να μην έχει φέτος -που κλείνει τα 20 χρόνια του- βραζιλιάνες, αλλά μαζορέτες; Eφοδιαστείτε με γερό ξύλο για το σκελετό, σπάγκο, παλιά χαρτιά για την ουρά, και πάμε για τα Κούλουμα, στο Ωραιόκαστρο, το Σέιχ Σου, τη Θέρμη. Παραδοσιακά συγκροτήματα στο Δήμο Άγιου Παύλου, το συγκρότημα «Παραδοσιακοί Δρόμοι» στο Φράγμα της Θέρμης, ο Θύμιος Γκογκίδης σε μακεδονικούς και θρακιώτικους ήχους στη Νεάπολη, τα «Χάλκινα της Γουμένισσας» στο Δήμο Ωραιοκάστρου αλλά και το πλούσιο καλλιτεχνικό πρόγραμμα στο πρώην στρατόπεδο Μακεδ/χου Κόδρα, παρέα με το Ιδιόμελο. «Κυνήγι θησαυρού», πειρατές της θάλασσας και συναυλία των Locomondo στο Δήμο Θερμαϊκού. Λαϊκό γλέντι υπό τους ήχους του συγκροτήματος «Τα Κεχριμπάρια», στο Δημοτικό Αθλητικό Κέντρο Πολίχνης, ένα Καρναβάλι ζωντανό, 3ήμερο, γεμάτο πάθος, στον κοντινό Σοχό. Μη «σοχαδιάζεστε» για μαγείρεμα την Καθαρά Δευτέρα. Η λαγάνα, ο χαλβάς και τα άλλα σαρακοστιανά εδέσματα, όπως κι η ρετσίνα κι ο χαρταετός, είναι προσφορά των Δημάρχων. Καλές «σηκωμάρες» κι ακόμα καλύτερες νηστείες.
info: Εκδηλώσεις Δήμων για την Καθαρά Δευτέρα
Σε σπαστά εγγλέζικα (Broken English)
Προπώληση υπάρχει και για τη συναυλία της μούσας των Rolling Stones, του Bob Dylan,του Nick Cave, στο Βελλίδειο την Παρασκευή 14/3. Η «Sister Morphine» Marianne Faithfull και οι μουσικοί που την πλαισιώνουν στην «Songs of Innocence and experience» περιοδεία της θα προσεγγίσουν με έναν ολοκαίνουργιο τρόπο το ρεπερτόριό της, εστιάζοντας στο συναίσθημα και τη δυναμική ισχύ της φωνής της. Την ίδια μέρα κάνουν πρεμιέρα στην Αποθήκη του Μύλου η Ελένη Τσαλιγοπούλου, η Ανδριάννα Μπάμπαλη και η Γιώτα Νέγκα. «Της Γυναίκας η Καρδιά» μάς εκπλήσσει ευχάριστα, τόσο στα λαϊκά όσο και στα πιο pop κομμάτια. «Γυναίκες με τα ούλα τους» και στο Δημοτικό Θέατρο Καλαμαριάς «Μελίνα Μερκούρη» από τις 20/2 έως τις 16/3. Μια σύγχρονη προσέγγιση του «πώς να γίνετε πρωθυπουργός σε μιάμιση ώρα» από το Θέατρο Τέχνης Ακτίς Αελίου.
info:
Marianne Faithfull, Βελλίδειο, 14/3
Ελ. Tσαλιγοπούλου, Αν. Μπάμπαλη, Γ. Νέγκα - Αποθήκη Μύλου 14/3
Mια εικόνα χίλιες λέξεις…μια δεκαετία, χιλιάδες εικόνες του 21ου αιώνα. Το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης «Εικόνες του 21ου Αιώνα» γιορτάζει τα 10 του χρόνια και έχει στις παράλληλες εκδηλώσεις του, δύο ξεχωριστές συναυλίες. Την Τρίτη 11/3 στο Ολύμπιον η δύναμη της στιχουργικής και της έκφρασης του Γιάννη Αγγελάκα, συναντά για μια ακόμη φορά το τσέλο του Νίκου Βελιώτη και τις ανορθόδοξες τεχνικές του. Τις σκοτεινές και συναισθηματικές «Ανάσες των Λύκων» και τον τελευταίο δίσκο τους με τίτλο «Πότε θα φτάσουμε εδώ», διαδέχονται οι ηλιόλουστες μελωδίες των Σουηδών Concretes, την Τετάρτη 12/3, στην Αποθήκη Γ’, σε ένα πάρτι επηρεασμένο από τα γυναικεία pop group της δεκαετίας του ’60, αλλά και τους Camera Obscura και τους Jesus and Mary Chain.
info: «10ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσ/νίκης»:
11/3, Γ. Αγγελάκας & Ν. Βελιώτης, Ολύμπιον, 23.00
12/3, Concretes, Αποθήκη Γ’, 22.00
Ξεκλείδωσέ την
Πρωτότυπο ακτιβιστικό δρώμενο κατά της σωματεμπορίας από τη Διεθνή Αμνηστία και τα μέλη της νεανικής ομάδας δράσης της Θεσσαλονίκης, το Σάββατο 8/3, 12.00 στο ύψος της Τσιμισκή με Πλ. Αριστοτέλους. Μια ακτιβίστρια θα βρίσκεται κλεισμένη σε ένα δωμάτιο - κλουβί, συμβολίζοντας τη γυναίκα που έχει διακινηθεί και εξωθηθεί στην πορνεία. Στόχος της ενέργειας να συγκεντρωθούν 1.000 υπογραφές από τους περαστικούς που συμφωνούν να βελτιωθεί ο ελληνικός νόμος για το human trafficking. Ας σταθούμε με περισσότερη ευαισθησία, την ημέρα μάλιστα της γυναίκας (8/3), στην κυκλοφορία του κορμιού και δη του γυναικείου. Αλλιώς η κοπέλα η συγκεκριμένη αλλά και πολλές άλλες θα παραμείνουν στο κλουβί.
info: Aκτιβιστικό δρώμενο κατά της σωματεμπορίας, Τσιμισκή με Πλ. Αριστοτέλους, 8/3
Παίζει στην Ελλάδα
Από την προσπάθεια των Αφρικανών σκλάβων να αμυνθούν ενάντια στους Πορτογάλους αφέντες προέκυψε ο χορός, η πολεμική τέχνη capoeira. Έγινε τρόπος ζωής, άθλησης και σημερινό χόμπι για τους ελεύθερους πολιορκημένους. H Spirto Productions και η σκηνοθέτις Μαριάννα Αστρακά, αφού ταξίδεψαν σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και Κομοτηνή και μίλησαν με Βραζιλιάνους και Ευρωπαίους δασκάλους που διδάσκουν capoeira, κατέγραψαν τις εμπειρίες που μοιράστηκαν μαζί τους στο ντοκιμαντέρ «Capoeira-Playing in Greece». Την Τετάρτη 12/3 στις 22.00 στο bar Δον Κιχώτης, ακούμε τη μουσική, βλέπουμε το παιχνίδι, νιώθουμε την ενέργεια.
info: «Capoeira-Playing in Greece», Δον Κιχώτης, 12/3 στις 22.00
Γένους θηλυκού
Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας η συγγραφέας και δημοσιογράφος Μανίνα Ζουμπουλάκη θα δώσει διάλεξη με θέμα: «Η γυναίκα σήμερα: Εργασία ή χαρά;» την Παρασκευή 7/3 στις 20.00, στην Κεντρική Δημοτική Βιβλιοθήκη, ενώ την Τρίτη 11/3 θα πραγματοποιηθεί επετειακή συναυλία με τίτλο «Η μουσική είναι γένους θηλυκού» με τη Συμφωνική Ορχήστρα του Δήμου Θεσσαλονίκης στην αίθουσα Τελετών του Α.Π.Θ. Στη διάρκεια της εκδήλωσης θα τιμηθούν για τη συνεισφορά τους γυναίκες της πόλης μας και «φίλες του πολιτισμού».
info: Συναυλία «Η μουσική είναι γένους θηλυκού», Αίθουσα Τελετών του Α.Π.Θ, 11/3
Στάχτη και μπούρμπερη
Σε προηγούμενο Τσαντίρι είδαμε ζωντανά την πρόβα της Λαϊκής Ορχήστρας του Μίκη Θεοδωράκη ενόψει των 3 συναυλιών που θα δώσει σε Πύργο (5/3), Καλαμάτα (6/3) και Θεσσαλονίκη (12/3), συνεχίζοντας να δίνει το παρόν της στους πυρόπληκτους. «Για να γυρίσει ο ήλιος, θέλει δουλειά πολλή». Γι’ αυτό το λόγο, πλήθος αγαπημένων ερμηνευτών (Β. Λέκκας, Μ. Λίντα, Δούκισσα, Ν. Μακρόπουλος, Θ. Αδαμαντίδης, Σ. Βόσσου, κ.ά.) ενώνουν τις φωνές τους στη μεγάλη λαϊκή συναυλία του Παλαί ντε Σπορ. Η Ορχήστρα, ο συνδιοργανωτής Λάκης Λαζόπουλος και ο διευθυντής του Απόδημου Ελληνισμού, Γιάννης Τζουανόπουλος, θα διαθέσουν όλα τα έσοδα στους πυρόπληκτους.
info: Συναυλία για τους πυρόπληκτους, Αλεξάνδρειο Μέλαθρον, 12/3
Πες το μου ξανά
«Γύρνα σε μένα» του φώναζε η Θεσσαλονίκη κι απαντούσε «Θα βγαίνω και θα πίνω και λόγο δε θα δίνω, καλά θα περνάω, μόνος μου θα γυρνάω». Όμως ο Πάνος Κιάμος, ούτε πίνει ούτε είναι μόνος. Και στο σπίτι όταν γυρνάει τον περιμένει το νεογέννητο παιδί του, και στην Πύλη Αξιού τον περιμένει η Ειρήνη Μερκούρη που τον παροτρύνει να ανέβει στη σκηνή με το δικό της «Τρέξε». Οι εμφανίσεις τους στην πόλη «τρέχουν» από τις 28/2, ενώ μόλις από την Πέμπτη 6/3, ο Νίκος Βέρτης, τραγουδάει «Μόνο για σένα» στο Ρόδον που θυμίζει αποικία του Posidoniou καθώς οι φωτιστές, οι ηχολήπτες, ακόμα και τα γκαρσόνια ακολούθησαν το «Αστέρι» του στη συμπρωτεύουσα. Όμως εσένα «Δεν σε νοιάζει» ποιος θα κάνει τα κουμάντα για το τραπέζι, γιατί «Πολύ απότομα βραδιάζει» τέτοια εποχή ανοιξιάτικη…
info:
Πύλη Αξιού: Πάνος Κιάμος & Ειρήνη Μερκούρη,
Ρόδον: Νίκος Βέρτης
Aμόλα καλούμπα
Ποιος Δήμος θα μοιράσει τους περισσότερους χαρταετούς; Θα καταφέρει φέτος ο Νομάρχης Ζορό να σηκώσει το χαρταετό με τη μεγαλύτερη ουρά; Θα βράσει το αίμα το 4ήμερο (7-10/3) στην Κρύα Βρύση, στο καρναβάλι που ενδέχεται να μην έχει φέτος -που κλείνει τα 20 χρόνια του- βραζιλιάνες, αλλά μαζορέτες; Eφοδιαστείτε με γερό ξύλο για το σκελετό, σπάγκο, παλιά χαρτιά για την ουρά, και πάμε για τα Κούλουμα, στο Ωραιόκαστρο, το Σέιχ Σου, τη Θέρμη. Παραδοσιακά συγκροτήματα στο Δήμο Άγιου Παύλου, το συγκρότημα «Παραδοσιακοί Δρόμοι» στο Φράγμα της Θέρμης, ο Θύμιος Γκογκίδης σε μακεδονικούς και θρακιώτικους ήχους στη Νεάπολη, τα «Χάλκινα της Γουμένισσας» στο Δήμο Ωραιοκάστρου αλλά και το πλούσιο καλλιτεχνικό πρόγραμμα στο πρώην στρατόπεδο Μακεδ/χου Κόδρα, παρέα με το Ιδιόμελο. «Κυνήγι θησαυρού», πειρατές της θάλασσας και συναυλία των Locomondo στο Δήμο Θερμαϊκού. Λαϊκό γλέντι υπό τους ήχους του συγκροτήματος «Τα Κεχριμπάρια», στο Δημοτικό Αθλητικό Κέντρο Πολίχνης, ένα Καρναβάλι ζωντανό, 3ήμερο, γεμάτο πάθος, στον κοντινό Σοχό. Μη «σοχαδιάζεστε» για μαγείρεμα την Καθαρά Δευτέρα. Η λαγάνα, ο χαλβάς και τα άλλα σαρακοστιανά εδέσματα, όπως κι η ρετσίνα κι ο χαρταετός, είναι προσφορά των Δημάρχων. Καλές «σηκωμάρες» κι ακόμα καλύτερες νηστείες.
info: Εκδηλώσεις Δήμων για την Καθαρά Δευτέρα
Σε σπαστά εγγλέζικα (Broken English)
Προπώληση υπάρχει και για τη συναυλία της μούσας των Rolling Stones, του Bob Dylan,του Nick Cave, στο Βελλίδειο την Παρασκευή 14/3. Η «Sister Morphine» Marianne Faithfull και οι μουσικοί που την πλαισιώνουν στην «Songs of Innocence and experience» περιοδεία της θα προσεγγίσουν με έναν ολοκαίνουργιο τρόπο το ρεπερτόριό της, εστιάζοντας στο συναίσθημα και τη δυναμική ισχύ της φωνής της. Την ίδια μέρα κάνουν πρεμιέρα στην Αποθήκη του Μύλου η Ελένη Τσαλιγοπούλου, η Ανδριάννα Μπάμπαλη και η Γιώτα Νέγκα. «Της Γυναίκας η Καρδιά» μάς εκπλήσσει ευχάριστα, τόσο στα λαϊκά όσο και στα πιο pop κομμάτια. «Γυναίκες με τα ούλα τους» και στο Δημοτικό Θέατρο Καλαμαριάς «Μελίνα Μερκούρη» από τις 20/2 έως τις 16/3. Μια σύγχρονη προσέγγιση του «πώς να γίνετε πρωθυπουργός σε μιάμιση ώρα» από το Θέατρο Τέχνης Ακτίς Αελίου.
info:
Marianne Faithfull, Βελλίδειο, 14/3
Ελ. Tσαλιγοπούλου, Αν. Μπάμπαλη, Γ. Νέγκα - Αποθήκη Μύλου 14/3
Ξανθίππη Σκαρπιά-Χόιπελ
Για το Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης και την έκθεση σε όλους τους χώρους με τίτλο «Ο Τόπος» που παρουσιάζει σε ενότητες περίπου το ένα τέταρτο από τα 1600 έργα που αριθμεί σήμερα η συλλογή του, μας μιλά η πρόεδρός τουΠότε και με ποιο σκοπό ιδρύθηκε το Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης; To Μουσείο ιδρύθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1970, ως αποτέλεσμα μιας συνολικής συνείδησης και προσπάθειας που κατέβαλε μια μικρή ομάδα ανθρώπων με την υποστήριξη του Αλέξανδρου Ιόλα και ήταν πράγματι μια αισιόδοξη ιδέα. Η ομάδα αυτή συγκέντρωσε ένα σύνολο έργων σύγχρονων δημιουργών, Ελλήνων και ξένων, με την πρόθεση να καλύψει ένα ουσιαστικό κενό που άφηναν οι υπόλοιποι καλλιτεχνικοί θεσμοί στην Ελλάδα.
Ποιο ήταν αυτό το κενό; Η έλλειψη ενός μουσείου μοντέρνας και σύγχρονης τέχνης στην Ελλάδα με διεθνείς προοπτικές και προδιαγραφές ήταν αισθητή. Η καλλιτεχνική δημιουργία όπως εμφανιζόταν στη συλλογή και τους προβληματισμούς της Πινακοθήκης τα χρόνια εκείνα ήταν ελληνοκεντρική κι αποκομμένη από κάθε ευρωπαϊκή διάσταση. Η σχέση με τα καινούρια ρεύματα της τέχνης και τους καλλιτέχνες της διασποράς αποτελούσε ταμπού, σε μια εποχή όπου η ευρωπαϊκή και διεθνής διάσταση της ευρύτερης εικαστικής σκηνής στην Ελλάδα είχε ουσιαστικά αποκατασταθεί επαγγελματικά και ιδεολογικά. Οι καλλιτέχνες της διασποράς είχαν αρχίσει να επιστρέφουν ή τουλάχιστον να παίζουν ξανά ένα βασικό ρόλο στην καλλιτεχνική ζωή της Ελλάδας, κι οι νεότεροι καλλιτέχνες να εξασφαλίζουν όλο και περισσότερους δεσμούς με την διεθνή εικαστική κι ευρωπαϊκή πραγματικότητα. Μ’ αυτό λοιπόν τον τρόπο, το Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης στάθηκε η πρώτη συλλογική ανανεωτική προσπάθεια και συμβολή στην αναθεώρηση της πολιτισμικής και καλλιτεχνικής σύγχρονης ιστορίας.
Το Μ.Μ.Σ.Τ. πλέον διαθέτει και μια δική του έδρα στην Αθήνα. Τι σημαίνει αυτό; Μέσα στις πολλές δωρεές που συνδημιούργησαν το ΜΜΣΤ, η δωρεά έργων και του μουσείου της «Άλεξ Μυλωνά», που βρίσκεται στην Αθήνα, Πλατεία Αγ. Ασωμάτων 5 (Θησείο), σηματοδοτεί μια ιδιαίτερα σημαντική περίοδο. Η θαρραλέα και καταλυτική απόφαση της δωρεάς αυτής, από μια καλλιτέχνιδα που συγκαταλέγεται στις κορυφές του εικαστικού πνεύματος, δικαιώνει την δυναμική εθελοντική μας πολιτιστική κίνηση και ταυτόχρονα την ενθαρρύνει.
Η συλλογή του Μουσείου αριθμεί μεγάλο αριθμό έργων τέχνης. Πώς συγκεντρώθηκε αυτή η «προίκα»; Ο Αλέξανδρος Ιόλας δώρισε μια σειρά από έργα που επικεντρώνουν σε πρώτο πλάνο στις σχέσεις της γενιάς του εξήντα με τη Γαλλία (Τίνγκελι, Ντε Σαν Φαλ, Μαρσιάλ Ρέυς, Ζαν Πιερ Ρενώ κ.ά.) και την Ιταλία (Πασκάλι, Ματιάτσι). Στη δωρεά του Ιόλα προστέθηκαν κι άλλες δωρεές από καλλιτέχνες και φιλότεχνους. Μέσα από αυτή την προοπτική οι Έλληνες καλλιτέχνες (Τάκης, Ζογγολόπουλος, Παύλος, Τσόκλης, Ακριθάκης, Μπουτέας, Αληθεινός, Τζίβελος, Λαζόγκας, Φιλόλαος κ.ά.) θα βρουν τη θέση τους και ο ρόλος που έπαιξαν διεθνώς θα καταγραφεί για πρώτη φορά συστηματικά και θα γίνει αντιληπτός. Το Μουσείο σε συνεργασία με τους καλλιτέχνες τους ίδιους και πολλούς φιλότεχνους, θα εμπλουτίσουν τις δωρεές αυτές και θα δημιουργήσουν ενδιαφέροντα κι αντιπροσωπευτικά σύνολα από έργα σύγχρονης φωτογραφίας και χαρακτικής, καθώς και νεότερες τάσεις. Η προσπάθεια μιας συστηματικής καταγραφής της σύγχρονης τέχνης και των νεωτερικών τάσεων θα ενθαρρύνει δωρεές εξαιρετικών συνόλων όπως του Αχιλλέα Απέργη, που θα δωρίσει ο γιος του. Από τα μέσα της δεκαετίας 1990 μέχρι την εγκαινίαση του νέου κτηρίου το 2001, νέες δωρεές ανοίγουν καινούριες προοπτικές, συγκεντρώνοντας σημαντικά δείγματα της καλλιτεχνικής ζωής της Θεσσαλονίκης και του δυναμικού ρόλου που έχει παίξει στη σύγχρονη τέχνη όλου του εικοστού αιώνα. Στις προσπάθειες αυτές, ο σημαντικός τεχνοκριτικός Αλέξανδρος Ξύδης θα δωρίσει την προσωπική του συλλογή, διευρύνοντας τον ορίζοντα όπου άλλοτε συναντώνται κι άλλοτε διαχωρίζονται ο μοντερνισμός και η ελληνικότητα. Από τη στιγμή αυτή η συλλογή του Μουσείου έρχεται αντιμέτωπη με πολλές σημαντικές στιγμές της σύγχρονης τέχνης, τόσο στην Ελλάδα όσο και διεθνώς.
Αυτόν τον καιρό παρουσιάζεται στο Μουσείο η έκθεση «Τόπος». Η έκθεση «Τόπος» εγκαινιάζεται στη Θεσσαλονίκη στις 5 Μαρτίου. Μετά την επιτυχία της ευρείας παρουσίασης των συλλογών στην Αθήνα, που πραγματοποιήθηκε σε συνεργασία με το Μουσείο Μπενάκη, την Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών και το Ζάππειο Μέγαρο, τα έργα του
ΜΜΣΤ επιστρέφουν στη βάση τους. Να αναφέρουμε ότι η έκθεση γίνεται σε επιμέλεια του ιστορικού τέχνης και καλλιτεχνικού διευθυντή του ΜΜΣΤ, Ντένη Ζαχαρόπουλου, με τη δωρεά του Ιδρύματος «Σταύρος Νιάρχος».
Τι ακριβώς περιλαμβάνει; Περίπου το ένα τέταρτο από τα 1600 έργα που αριθμεί σήμερα η συλλογή του Μουσείου παρουσιάζονται σε μια σειρά από «ενότητες-τόπους» σε όλο τον εκθεσιακό χώρο του μουσείου. Η επιλογή των έργων περιλαμβάνει Έλληνες και ξένους καλλιτέχνες, καθώς και περισσότερα από εκατό καινούρια αποκτήματα, μεταξύ των οποίων πολλά έργα νέων καλλιτεχνών. Η έκθεση ενοποιεί τις διαφορετικές δωρεές του μουσείου, παρουσιάζοντας τη συλλογή ως ενιαία πραγματικότητα και έρχεται αντιμέτωπη με την ιστορία και τις αντιφάσεις της από τη μεταπολεμική περίοδο μέχρι σήμερα. Οι «ενότητες-τόποι» που οργανώνουν τη συλλογή του μουσείου σήμερα δίνουν έμφαση σε ορισμένα ευρεία σύνολα εξεχόντων ζωγράφων και γλυπτών, στο διάλογο ανάμεσα στις τάσεις και τις ιδιαιτερότητες, στα πρότυπα και τις αποκλίσεις. Η σχέση εντοπιότητας και παγκοσμιότητας μπαίνει κάθε φορά ως μια συνεχής αγωνία και ένα ανοιχτό ερώτημα, που συνάδουν με τη θέση της Θεσσαλονίκης και της Ελλάδας μέσα στην ιστορική και κοινωνική πραγματικότητα της Ευρώπης. Η έκθεση «Τόπος», λοιπόν, θέτει ως κεντρικό μοχλό της τέχνης και της κοινωνίας τη διαφορετικότητα και προτείνει ένα μουσείο σταυροδρόμι.
Ποια νομίζετε ότι είναι η σχέση της πόλης της Θεσσαλονίκης με τη σύγχρονη τέχνη; Τα τελευταία 15 χρόνια οι πολίτες έχουν εξοικειωθεί με την σύγχρονη τέχνη και μπορούν να την χαίρονται, έστω κι αν μερικά έργα τους φαίνονται δυσνόητα.
info:
Έκθεση «Τόπος» στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, Εγνατία 154 (Εντός ΔΕΘ)
Τ: 2310 240002
Γιώργος Ζήκας
Στα 25 χρόνια του σχεδόν στη δισκογραφία έδωσε πολλές μεγάλες επιτυχίες οι οποίες πολλές φορές ανέδειξαν καταξιωμένους τραγουδιστές. Στο νέο του δίσκο «Είτε έχεις είτε δεν έχεις» ο Γιώργος Ζήκας γίνεται και τραγουδοποιός κάνοντας ένα όνειρό του πραγματικότητα και βγαίνει σε συναυλίες με την «Αγαθή συμμορία» του
Πόσο κοντά σε αυτό που είχες στο μυαλό σου προσέγγισε το τελικό αποτέλεσμα του νέου σου δίσκου «Είτε έχεις, είτε δεν έχεις»; Αν υποθέσουμε ότι στους προηγούμενους δίσκους μου έπιανα ένα 40 με 50% από αυτό που είχα στο μυαλό μου, εδώ νομίζω ότι έχω πιάσει το 80%. Ο λόγος είναι ότι αυτή η δουλειά ήταν στα μέτρα μου, ήταν ένας δίσκος που είχε μαζεμένα τραγούδια εδώ και είκοσι χρόνια, διαλεγμένα για το ύφος και το στιλάκι το δικό μου που δύσκολα θα μπορούσε να πει ένας τραγουδιστής, ήθελαν περισσότερο έναν ερμηνευτή. Επειδή ήμουν μέσα στο κλίμα των τραγουδιών ένιωσα ότι αυτά τα τραγούδια ήταν το όχημα να περάσω σε μια άλλη φάση, να ολοκληρωθώ κι εγώ όπως συμβαίνει τώρα, από ένα συνθέτη και στιχουργό σε έναν τραγουδοποιό. Έχω καταφέρει σε αυτόν το δίσκο να βγάλω ένα στιλ προσωπικό, μουσικό και υφολογικό, γιατί περιέχει τραγούδια που το ερωτικό τους στοιχείο το έχουν κρυμμένο βαθύτερα και φανερώνουν περισσότερο το κοινωνικό αίσθημα που ζούμε αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα και αυτό μας αφορά όλους.
Γιατί άργησε αυτή η φάση; Γιατί δεν ήμουν έτοιμος για αυτό. Δεν είναι εύκολο να πάρεις το μικρόφωνο και να τραγουδήσεις. Μην κοιτάς το σήμερα που βγαίνουν στις τηλεοράσεις όλοι με ένα μικρόφωνο, το να τραγουδήσεις είναι μια πολύ σοβαρή υπόθεση. Παιδευόμουν πολλά χρόνια για να φτάσω σε αυτό το σημείο και τώρα ένιωσα πως μπορώ να το κάνω και είμαι ευχαριστημένος από τον εαυτό μου, όχι μόνο από τη συνθετική, στιχουργική και ενορχηστρωτική πλευρά που δουλέψαμε με τον Γιάννη τον Μήτση, αλλά κι από την ερμηνευτική που με ενδιέφερε περισσότερο.
Τι θα σου άρεσε να φέρνει πρώτα στο νου του ο κόσμος όταν ακούει Γιώργο Ζήκα; Αυτό που στ’ αλήθεια έχουν τα τραγούδια μου, την αυθεντικότητα ενός ανθρώπου που έξω από όλα τα τερτίπια της δισκογραφίας στην οποία είμαι 23 χρόνια μέσα, έχει καταφέρει να έχει αφήσει τον εαυτό του απ’ έξω.
Γιατί έχεις τηρήσει μια στάση αποστασιοποίησης όλα αυτά τα χρόνια; Γιατί εγώ πριν φτάσω να κάνω τραγούδια έκανα πολλά άλλα πράγματα πριν. Ασχολήθηκα με τη μόδα, με τις επιχειρήσεις, τα πρώτα μαγαζιά, τα πρώτα μπαράκια στη Θεσσαλονίκη, όπως την «Ανατολή» και το «Φλου», με το κόσμημα και μετά ασχολήθηκα με το τραγούδι. Μπήκα ώριμος στο τραγούδι, δεν μπήκα ως ένας πεινασμένος άνθρωπος για να δοξαστεί ή να φανερωθεί. Ήδη ήμουν καταξιωμένος από τις προηγούμενές μου δουλειές. Μπήκα με μεράκι σε αυτήν τη δουλειά και ο λόγος που την κάνω ακόμα είναι υπαρξιακός, με την έννοια ότι μετά από τόσες δουλειές βρήκα κάτι επιτέλους που μπορώ να το κάνω μόνος μου, χωρίς να έχω κανέναν πάνω από το κεφάλι μου. Τώρα που τραγουδάω και μόνος μου είναι μεγάλο βήμα. Αυτός είναι και ένας λόγος που με προστάτεψε από τα φαινόμενα της εποχής, τις τηλεοράσεις, τη δημοσιότητα και το πολύ μπλα μπλα…
«…Μακριά από το σύστημα και τις τηλεμαϊμούδες, καλύτερα με λύκους και άγριες αρκούδες…». Η λύση, νομίζεις, είναι η φυγή για όλους; Αναζητώντας την προσωπική σου γαλήνη πώς και πόσο σε ενδιαφέρουν οι άλλοι; Είναι λύση, αλλά όχι ως άγρια φυγή που ανατρέπει τα πάντα. Τα τραγούδια μου είναι τραγούδια μιας ήρεμης, σιωπηλής φυγής, δεν σηκώνει τον τόνο να πει «Φεύγω». Φεύγει κάποιος ήσυχα χωρίς να αφήσει ίχνη πίσω του. Αλλάζει ζωή αυτός που αλλάζει τη ζωή του. Να φύγουμε και να πάμε κάπου που να είναι καλύτερα, με αυτήν την έννοια παροτρύνω τους ανθρώπους για μια νέα φυγή. «Να χαθούμε και να εξαφανιστούμε» όπως λέει και ο Σαββόπουλος στο δίσκο για να ζήσουμε έναν έρωτα. Ζούμε μια ζωή πολύ σκληρή στις μεγαλουπόλεις, την βιώνουμε όλοι κι ας μην το παραδεχόμαστε όλοι, και γι’ αυτό «καλύτερα με λύκους και άγριες αρκούδες», κάτι που στ’ αλήθεια θέλει ο καθένας μέσα του, να αναπνεύσει αέρα καθαρό. Τα τραγούδια μου έχουν σχέση με τον κόσμο, δεν είναι απολύτως προσωπικά, δεν αναφέρομαι στον ψυχικό μου κόσμο. Μιλάω για πράγματα που θέλω να τσιμπήσει ο κόσμος κάτι από αυτά, για τη ζωή του. Μια σκέψη είναι πολύ σοβαρό πράγμα…
Πότε φουσκώνουν με αέρα τα εσωτερικά πανιά σου; Τα πανιά είναι πάντα ανοικτά, μπαίνει καλοκαίρι και πάμε νότια….
Σε ποια εποχή θα ήθελες να ανήκεις αν όχι στη σημερινή; Δεν έχω κανένα πρόβλημα, παρ’ όλες τις δυσκολίες. Δεν αλλάζει τίποτε στη ζωή των ανθρώπων εδώ και αιώνες, μόνο το φόντο αλλάζει. Ο καθένας προσπαθεί να συναντηθεί με την προσωπική του ευτυχία και μακάρι αυτή να μπορεί να τη δώσει και στους άλλους και να γίνεται μέθεξη χαράς. Να είμαστε θετικοί και όχι καταναλωτικοί, να αγαπάμε τους ανθρώπους και να μάθουμε στα λίγα και στα απλά. Έχουμε υποθηκεύσει το μέλλον μας στα δάνεια και η ζωή μας πάει στράφι…
Τι θα σκαρώσει η «Αγαθή συμμορία» στο «Πλατώ»; Με αφορμή αυτόν το δίσκο μου δίνεται η ευκαιρία να πάρω τα τραγούδια μου επάνω μου, να μαζέψω τα αγαπημένα μου τραγούδια, είτε αυτά που έγιναν γνωστά είτε αυτά που θα ήθελα εγώ να γίνουν, μαζί και με τα καινούρια μου τραγούδια. Θέλω να πάρω τις αντιδράσεις του κόσμου, να καταλάβω τι έχω κάνει με αυτήν την δουλειά. Αυτός είναι και ο λόγος που παίζουμε στο «Πλατώ» με την «Αγαθή συμμορία» με τραγουδιστές την Άννα Κονανούδη και τον Βασίλη τον Γκάντζο, με τον οποίο είμαστε παλιοί συνεργάτες, καθώς και με διάφορους φιλοξενούμενους.
Η Θεσσαλονίκη πώς σου φαίνεται; Βρίσκεται σε ένα μεταβατικό στάδιο. Τα τελευταία 20 χρόνια έχει υποστεί μια καθίζηση πνευματική και κοινωνική, έχει αλλάξει όλος ο τρόπος της ζωής της, έχει πάψει να είναι μια χαρούμενη πόλη. Αισιοδοξώ γιατί οι πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις που διαμορφώνονται στα Βαλκάνια προμηνύουν ένα αισιόδοξο μέλλον…
info:
Πλατώ, Γ. Αγγέλου 14, Τ: 2310 321389, Από Πέμπτη 14 Μαρτίου, Ώρα έναρξης: 23.30
Πόσο κοντά σε αυτό που είχες στο μυαλό σου προσέγγισε το τελικό αποτέλεσμα του νέου σου δίσκου «Είτε έχεις, είτε δεν έχεις»; Αν υποθέσουμε ότι στους προηγούμενους δίσκους μου έπιανα ένα 40 με 50% από αυτό που είχα στο μυαλό μου, εδώ νομίζω ότι έχω πιάσει το 80%. Ο λόγος είναι ότι αυτή η δουλειά ήταν στα μέτρα μου, ήταν ένας δίσκος που είχε μαζεμένα τραγούδια εδώ και είκοσι χρόνια, διαλεγμένα για το ύφος και το στιλάκι το δικό μου που δύσκολα θα μπορούσε να πει ένας τραγουδιστής, ήθελαν περισσότερο έναν ερμηνευτή. Επειδή ήμουν μέσα στο κλίμα των τραγουδιών ένιωσα ότι αυτά τα τραγούδια ήταν το όχημα να περάσω σε μια άλλη φάση, να ολοκληρωθώ κι εγώ όπως συμβαίνει τώρα, από ένα συνθέτη και στιχουργό σε έναν τραγουδοποιό. Έχω καταφέρει σε αυτόν το δίσκο να βγάλω ένα στιλ προσωπικό, μουσικό και υφολογικό, γιατί περιέχει τραγούδια που το ερωτικό τους στοιχείο το έχουν κρυμμένο βαθύτερα και φανερώνουν περισσότερο το κοινωνικό αίσθημα που ζούμε αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα και αυτό μας αφορά όλους.Γιατί άργησε αυτή η φάση; Γιατί δεν ήμουν έτοιμος για αυτό. Δεν είναι εύκολο να πάρεις το μικρόφωνο και να τραγουδήσεις. Μην κοιτάς το σήμερα που βγαίνουν στις τηλεοράσεις όλοι με ένα μικρόφωνο, το να τραγουδήσεις είναι μια πολύ σοβαρή υπόθεση. Παιδευόμουν πολλά χρόνια για να φτάσω σε αυτό το σημείο και τώρα ένιωσα πως μπορώ να το κάνω και είμαι ευχαριστημένος από τον εαυτό μου, όχι μόνο από τη συνθετική, στιχουργική και ενορχηστρωτική πλευρά που δουλέψαμε με τον Γιάννη τον Μήτση, αλλά κι από την ερμηνευτική που με ενδιέφερε περισσότερο.
Τι θα σου άρεσε να φέρνει πρώτα στο νου του ο κόσμος όταν ακούει Γιώργο Ζήκα; Αυτό που στ’ αλήθεια έχουν τα τραγούδια μου, την αυθεντικότητα ενός ανθρώπου που έξω από όλα τα τερτίπια της δισκογραφίας στην οποία είμαι 23 χρόνια μέσα, έχει καταφέρει να έχει αφήσει τον εαυτό του απ’ έξω.
Γιατί έχεις τηρήσει μια στάση αποστασιοποίησης όλα αυτά τα χρόνια; Γιατί εγώ πριν φτάσω να κάνω τραγούδια έκανα πολλά άλλα πράγματα πριν. Ασχολήθηκα με τη μόδα, με τις επιχειρήσεις, τα πρώτα μαγαζιά, τα πρώτα μπαράκια στη Θεσσαλονίκη, όπως την «Ανατολή» και το «Φλου», με το κόσμημα και μετά ασχολήθηκα με το τραγούδι. Μπήκα ώριμος στο τραγούδι, δεν μπήκα ως ένας πεινασμένος άνθρωπος για να δοξαστεί ή να φανερωθεί. Ήδη ήμουν καταξιωμένος από τις προηγούμενές μου δουλειές. Μπήκα με μεράκι σε αυτήν τη δουλειά και ο λόγος που την κάνω ακόμα είναι υπαρξιακός, με την έννοια ότι μετά από τόσες δουλειές βρήκα κάτι επιτέλους που μπορώ να το κάνω μόνος μου, χωρίς να έχω κανέναν πάνω από το κεφάλι μου. Τώρα που τραγουδάω και μόνος μου είναι μεγάλο βήμα. Αυτός είναι και ένας λόγος που με προστάτεψε από τα φαινόμενα της εποχής, τις τηλεοράσεις, τη δημοσιότητα και το πολύ μπλα μπλα…
«…Μακριά από το σύστημα και τις τηλεμαϊμούδες, καλύτερα με λύκους και άγριες αρκούδες…». Η λύση, νομίζεις, είναι η φυγή για όλους; Αναζητώντας την προσωπική σου γαλήνη πώς και πόσο σε ενδιαφέρουν οι άλλοι; Είναι λύση, αλλά όχι ως άγρια φυγή που ανατρέπει τα πάντα. Τα τραγούδια μου είναι τραγούδια μιας ήρεμης, σιωπηλής φυγής, δεν σηκώνει τον τόνο να πει «Φεύγω». Φεύγει κάποιος ήσυχα χωρίς να αφήσει ίχνη πίσω του. Αλλάζει ζωή αυτός που αλλάζει τη ζωή του. Να φύγουμε και να πάμε κάπου που να είναι καλύτερα, με αυτήν την έννοια παροτρύνω τους ανθρώπους για μια νέα φυγή. «Να χαθούμε και να εξαφανιστούμε» όπως λέει και ο Σαββόπουλος στο δίσκο για να ζήσουμε έναν έρωτα. Ζούμε μια ζωή πολύ σκληρή στις μεγαλουπόλεις, την βιώνουμε όλοι κι ας μην το παραδεχόμαστε όλοι, και γι’ αυτό «καλύτερα με λύκους και άγριες αρκούδες», κάτι που στ’ αλήθεια θέλει ο καθένας μέσα του, να αναπνεύσει αέρα καθαρό. Τα τραγούδια μου έχουν σχέση με τον κόσμο, δεν είναι απολύτως προσωπικά, δεν αναφέρομαι στον ψυχικό μου κόσμο. Μιλάω για πράγματα που θέλω να τσιμπήσει ο κόσμος κάτι από αυτά, για τη ζωή του. Μια σκέψη είναι πολύ σοβαρό πράγμα…
Πότε φουσκώνουν με αέρα τα εσωτερικά πανιά σου; Τα πανιά είναι πάντα ανοικτά, μπαίνει καλοκαίρι και πάμε νότια….
Σε ποια εποχή θα ήθελες να ανήκεις αν όχι στη σημερινή; Δεν έχω κανένα πρόβλημα, παρ’ όλες τις δυσκολίες. Δεν αλλάζει τίποτε στη ζωή των ανθρώπων εδώ και αιώνες, μόνο το φόντο αλλάζει. Ο καθένας προσπαθεί να συναντηθεί με την προσωπική του ευτυχία και μακάρι αυτή να μπορεί να τη δώσει και στους άλλους και να γίνεται μέθεξη χαράς. Να είμαστε θετικοί και όχι καταναλωτικοί, να αγαπάμε τους ανθρώπους και να μάθουμε στα λίγα και στα απλά. Έχουμε υποθηκεύσει το μέλλον μας στα δάνεια και η ζωή μας πάει στράφι…
Τι θα σκαρώσει η «Αγαθή συμμορία» στο «Πλατώ»; Με αφορμή αυτόν το δίσκο μου δίνεται η ευκαιρία να πάρω τα τραγούδια μου επάνω μου, να μαζέψω τα αγαπημένα μου τραγούδια, είτε αυτά που έγιναν γνωστά είτε αυτά που θα ήθελα εγώ να γίνουν, μαζί και με τα καινούρια μου τραγούδια. Θέλω να πάρω τις αντιδράσεις του κόσμου, να καταλάβω τι έχω κάνει με αυτήν την δουλειά. Αυτός είναι και ο λόγος που παίζουμε στο «Πλατώ» με την «Αγαθή συμμορία» με τραγουδιστές την Άννα Κονανούδη και τον Βασίλη τον Γκάντζο, με τον οποίο είμαστε παλιοί συνεργάτες, καθώς και με διάφορους φιλοξενούμενους.
Η Θεσσαλονίκη πώς σου φαίνεται; Βρίσκεται σε ένα μεταβατικό στάδιο. Τα τελευταία 20 χρόνια έχει υποστεί μια καθίζηση πνευματική και κοινωνική, έχει αλλάξει όλος ο τρόπος της ζωής της, έχει πάψει να είναι μια χαρούμενη πόλη. Αισιοδοξώ γιατί οι πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις που διαμορφώνονται στα Βαλκάνια προμηνύουν ένα αισιόδοξο μέλλον…
info:
Πλατώ, Γ. Αγγέλου 14, Τ: 2310 321389, Από Πέμπτη 14 Μαρτίου, Ώρα έναρξης: 23.30
Βίκυ Σταυροπούλου
Παίζει στο «Σ’ Αγαπώ, σε λατρεύω, χωρίζουμε!» μια μουσική κωμωδία με κύριο θεματικό άξονα το πιο διαχρονικό θέμα που απασχολεί το ανθρώπινο είδος: τη σχέση των δύο φύλων και τον κοινωνικό περίγυρο που την ορίζει κάθε φορά...
Στην παράσταση ερμηνεύετε διαφορετικούς μεταξύ τους ρόλους. Ο καθένας από αυτούς έχει τη δική του στάση απέναντι στον έρωτα. Ποια από αυτές δεν σας εκφράζει στην προσωπική σας ζωή; Θα ήθελα να κάνω αυτό που νιώθω, όποιο τίμημα και αν έχει αυτό, κι ας το πληρώσω. Γιατί εάν δεν το πληρώσεις δεν μαθαίνεις κιόλας, άρα δεν προχωράς. Άρα θα ήθελα να λειτουργώ με άξονα τα συναισθήματά μου, τα πραγματικά μου «θέλω», χωρίς να «μασάω» από τις αντιδράσεις του κοινωνικού περίγυρου γιατί «πρέπει» να κάνω κάποια πράγματα και χωρίς η ίδια να βάζω «πρέπει» στους γύρω μου.
Σε ποιον από τους ρόλους αναφέρεστε; Παίζω γύρω στους έξι ρόλους. Κάνω μια μητέρα, για παράδειγμα, η οποία περιμένει από τα παιδιά της να της ανακοινώσουν τον αρραβώνα τους, ενώ αυτά την επισκέφτονται για να της ανακοινώσουν το χωρισμό τους. Αυτή η μάνα φρικάρει. Σκέψου ότι λέει στον γιο της: «Παντρέψου, κι ας είναι και με τον Παντελή τον αρχιτέκτονα που μένει απέναντι» (γέλια). Αυτή είναι μια γυναίκα η οποία θέλει να επιβάλλει στο παιδί της τη δική της επιλογή και γνώμη. Ε, αυτό είναι αρτηριοσκληρωτικό. Το θεωρώ απαράδεκτο για την πραγματική ζωή. Μια μητέρα πρέπει να υποστηρίζει τις επιλογές του παιδιού της όποιες κι αν είναι αυτές.
Ο έρωτας θυμίζει περισσότερο κωμωδία ή τραγωδία; Ξεκινάει με μια τρομερή κωμωδία, μετά γίνεται ένα υπέροχο μελό και συνήθως όταν τελειώνει καταλήγει σε τραγωδία.
Εξαρτάται όμως και από το πώς αντιμετωπίζεις τις καταστάσεις… Έχεις δίκιο. Προσωπικά είμαι ένας άνθρωπος που λατρεύει τον έρωτα. Μου αρέσει πολύ ως συναίσθημα παρά το γεγονός ότι το θεωρώ πολύ δόλιο, είναι όμως και πολύ αναζωογονητικό. Νιώθεις άλλος άνθρωπος όταν ερωτεύεσαι. Θα σου εκμυστηρευτώ ότι αυτό που μου αρέσει περισσότερο στη διάρκεια μιας σχέσης είναι το φλερτ. Η αρχή: μέχρι να ανακαλύψεις τον άλλον, όλο αυτό το ταξίδι και η διαδρομή να τον βρεις, να του κάνεις τις ναζιές, να δεις με τι μπορεί να σε εκπλήξει. Όλο αυτό με γοητεύει αφάνταστα.
Τι σκοτώνει τον έρωτα; Η πλήξη και το πέρασμα του χρόνου. Ο έρωτας και βιολογικά έχει αποδειχθεί, μετά από σχετικές έρευνες, ότι δεν έχει μεγάλη διάρκεια. Δύο, τρία maximum χρόνια. Μετά θεωρώ ότι μεταλλάσσεται. Μεταλλάσσεται ίσως μερικές φορές σε κάτι πιο ουσιαστικό και βαθύ. Αλλά παύει να είναι έρωτας. Για μένα ο έρωτας βγαίνει από την έλλειψη του άλλου, από την ανάγκη να τον κατακτήσεις.
info: «Σ’ Αγαπώ, σε λατρεύω, χωρίζουμε!» σε σκηνοθεσία Χρήστου Χατζηπαναγιώτη, στο θέατρο Εγνατία
Στην παράσταση ερμηνεύετε διαφορετικούς μεταξύ τους ρόλους. Ο καθένας από αυτούς έχει τη δική του στάση απέναντι στον έρωτα. Ποια από αυτές δεν σας εκφράζει στην προσωπική σας ζωή; Θα ήθελα να κάνω αυτό που νιώθω, όποιο τίμημα και αν έχει αυτό, κι ας το πληρώσω. Γιατί εάν δεν το πληρώσεις δεν μαθαίνεις κιόλας, άρα δεν προχωράς. Άρα θα ήθελα να λειτουργώ με άξονα τα συναισθήματά μου, τα πραγματικά μου «θέλω», χωρίς να «μασάω» από τις αντιδράσεις του κοινωνικού περίγυρου γιατί «πρέπει» να κάνω κάποια πράγματα και χωρίς η ίδια να βάζω «πρέπει» στους γύρω μου.Σε ποιον από τους ρόλους αναφέρεστε; Παίζω γύρω στους έξι ρόλους. Κάνω μια μητέρα, για παράδειγμα, η οποία περιμένει από τα παιδιά της να της ανακοινώσουν τον αρραβώνα τους, ενώ αυτά την επισκέφτονται για να της ανακοινώσουν το χωρισμό τους. Αυτή η μάνα φρικάρει. Σκέψου ότι λέει στον γιο της: «Παντρέψου, κι ας είναι και με τον Παντελή τον αρχιτέκτονα που μένει απέναντι» (γέλια). Αυτή είναι μια γυναίκα η οποία θέλει να επιβάλλει στο παιδί της τη δική της επιλογή και γνώμη. Ε, αυτό είναι αρτηριοσκληρωτικό. Το θεωρώ απαράδεκτο για την πραγματική ζωή. Μια μητέρα πρέπει να υποστηρίζει τις επιλογές του παιδιού της όποιες κι αν είναι αυτές.
Ο έρωτας θυμίζει περισσότερο κωμωδία ή τραγωδία; Ξεκινάει με μια τρομερή κωμωδία, μετά γίνεται ένα υπέροχο μελό και συνήθως όταν τελειώνει καταλήγει σε τραγωδία.
Εξαρτάται όμως και από το πώς αντιμετωπίζεις τις καταστάσεις… Έχεις δίκιο. Προσωπικά είμαι ένας άνθρωπος που λατρεύει τον έρωτα. Μου αρέσει πολύ ως συναίσθημα παρά το γεγονός ότι το θεωρώ πολύ δόλιο, είναι όμως και πολύ αναζωογονητικό. Νιώθεις άλλος άνθρωπος όταν ερωτεύεσαι. Θα σου εκμυστηρευτώ ότι αυτό που μου αρέσει περισσότερο στη διάρκεια μιας σχέσης είναι το φλερτ. Η αρχή: μέχρι να ανακαλύψεις τον άλλον, όλο αυτό το ταξίδι και η διαδρομή να τον βρεις, να του κάνεις τις ναζιές, να δεις με τι μπορεί να σε εκπλήξει. Όλο αυτό με γοητεύει αφάνταστα.
Τι σκοτώνει τον έρωτα; Η πλήξη και το πέρασμα του χρόνου. Ο έρωτας και βιολογικά έχει αποδειχθεί, μετά από σχετικές έρευνες, ότι δεν έχει μεγάλη διάρκεια. Δύο, τρία maximum χρόνια. Μετά θεωρώ ότι μεταλλάσσεται. Μεταλλάσσεται ίσως μερικές φορές σε κάτι πιο ουσιαστικό και βαθύ. Αλλά παύει να είναι έρωτας. Για μένα ο έρωτας βγαίνει από την έλλειψη του άλλου, από την ανάγκη να τον κατακτήσεις.
info: «Σ’ Αγαπώ, σε λατρεύω, χωρίζουμε!» σε σκηνοθεσία Χρήστου Χατζηπαναγιώτη, στο θέατρο Εγνατία
10ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης «Εικόνες του 21ου αιώνα»
Το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης σβήνει φέτος τα κεράκια των 10 χρονών και πάνω που άρχισε να μεγαλώνει, άρχισε να δημιουργεί και τις πρώτες έριδες!
Με επιστολή διαμαρτυρίας 36 Έλληνες σκηνοθέτες στρέφονται εναντίον του καλλιτεχνικού διευθυντή του φεστιβάλ, κ. Δημήτρη Εϊπίδη, τον οποίο κατηγορούν πως απέκλεισε ταινίες, ακυρώνοντας ακόμη και τις γνωματεύσεις της διορισμένης από αυτόν γνωμοδοτικής επιτροπής, την οποία αποτελούν η Εύα Στεφανή, ο Δημήτρης Χαρίτος και ο Απόστολος Κρυωνάς. Το μεγάλο πρόβλημα, όπως φαίνεται, προκύπτει από ένα απαράδεκτο σημείο το οποίο περιλαμβάνεται στο νόμο Βενιζέλου και σύμφωνα με το οποίο, ταινίες οι οποίες δεν συμμετέχουν στο φεστιβάλ δεν μπορούν να διεκδικήσουν τα κρατικά βραβεία ποιότητας. Οι 36 σκηνοθέτες που υπογράφουν την επιστολή διαμαρτυρίας με τίτλο «Οι απαγορευμένες ταινίες… Τοπίο στην ομίχλη των προγραφών ενός διευθυντή» ζητούν την κατάργηση του νόμου αλλά και την αλλαγή του κανονισμού του Φεστιβάλ, ώστε «η ομόφωνη απόφαση της γνωμοδοτικής επιτροπής να δεσμεύει τον καλλιτεχνικό διευθυντή για το τμήμα στο οποίο θα προβληθεί η ταινία, αλλά και για τη συμμετοχή της στα βραβεία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Κριτικών Κινηματογράφου (FIPRESCI)». Επιπλέον, όπως υποστηρίζει ο παραγωγός κ. Θάνος Λαμπρόπουλος, «τα τελευταία χρόνια οι Έλληνες ντοκιμαντερίστες βιώνουμε μια αλλοίωση της κατεύθυνσης του φεστιβάλ από το δημιουργικό ντοκιμαντέρ προς το δημοσιογραφικό ρεπορτάζ». Μάλιστα η επιστολή των 36 καταλήγει: «Ο ίδιος ο διευθυντής σε συνέντευξή του στην επίσημη ημερίδα του φεστιβάλ υποστηρίζει ότι ο στίβος του ντοκιμαντέρ έχει μεταφερθεί πλέον στη μικρή οθόνη. Γιατί τότε επιμένει να οργανώνει ένα κινηματογραφικό φεστιβάλ;». Ο κ. Εϊπίδης, κατά τη διάρκεια της συνέντευξης Τύπου της περασμένης Τρίτης, υπεραμύνθηκε των επιλογών του, μιλώντας για διαφύλαξη των ποιοτικών στάνταρ του φεστιβάλ, ενώ δεν δίστασε να κατηγορήσει τους 36 σκηνοθέτες πως αποτελούν ομάδα συμφερόντων που έχει δημιουργήσει φεστιβάλ ντοκιμαντέρ στη Χαλκίδα και διεκδικεί χρήματα. Κατέληξε λέγοντας: «Είμαι 40 χρόνια στο φεστιβάλ του Μόντρεαλ, ένας από τους ιδρυτές του, 17 χρόνια στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και 4 χρόνια στο Φεστιβάλ του Ρέικιαβικ. Είμαι ανίκανoς;».
Κι όμως, το πάρτι θα γίνει
Τελικά, το πάρτι γενεθλίων δεν πρόκειται να αναβληθεί και έτσι το φεστιβάλ θα γίνει και μάλιστα αναμένεται να τα πάει περίφημα. Όπως είπε ο κ. Εϊπίδης: «Πριν από 10 χρόνια ξεκινήσαμε με 70 ταινίες, που είδαν 8.000 θεατές σε 2 αίθουσες. Πέρυσι οι θεατές έφτασαν του 36.500, ενώ φέτος φιλοδοξούμε να ξεπεράσουμε αυτόν τον αριθμό, με 153 ταινίες από 40 χώρες (από τις οποίες οι 47 είναι ελληνικές) που θα προβάλλονται σε 6 αίθουσες». Η έναρξη γίνεται την Παρασκευή 7 Μαρτίου, με την προβολή της ταινίας της Λυδίας Καρρά, «Μια ζωή μια εποχή - Μιχάλης Κακογιάννης», ένα ντοκιμαντέρ για το μεγάλο μας σκηνοθέτη, ο οποίος με την ευκαιρία της προβολής θα τιμηθεί από το φεστιβάλ.
Με αφορμή τη συμπλήρωση, φέτος, 70 χρόνων από τη Νύχτα των Σπασμένων Κρυστάλλων (10 Νοεμβρίου 1938), όταν οι ναζιστές ξεκίνησαν μαζικό πογκρόμ εναντίον των εβραίων, εντάχτηκε στο πρόγραμμα το θεματικό αφιέρωμα «Τα πρόσωπα του φασισμού». Μέσα από τις 14 ταινίες του ανιχνεύονται οι σύγχρονες εκφάνσεις του φασισμού, που -θεωρητικά- ηττήθηκε με το τέλος του Β’ Παγκοσμίου, αλλά ουδέποτε έπαψε να είναι παρών από τότε μέχρι σήμερα.
Εκτός όμως, από τον τρόμο του φασισμού, υπάρχει και ο σύγχρονος τρόμος της καταστροφής του περιβάλλοντος, που εκφράζεται με τις 15 ταινίες του αφιερώματος «Προσεγγίζοντας τη φύση». Αυτό που κάποτε έμοιαζε με σενάριο επιστημονικής φαντασίας, σήμερα βρίσκεται εδώ, οι κλιματικές αλλαγές έχουν υπερβεί τα όρια του ανησυχητικού και η καταστροφή συνεχίζεται με ρυθμό ταχύτερο από εκείνον με τον οποίο το οικοσύστημα επουλώνει τις πληγές του. Και τα δύο θεματικά αφιερώματα συνοδεύονται από αντίστοιχες ημερίδες.
Το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, δίνει ιδιαίτερη βαρύτητα στην ελληνική παραγωγή. Έτσι, δίνεται η ευκαιρία σε ντοκιμαντέρ που έχουν ολοκληρωθεί 18 μήνες πριν από την έναρξη του φεστιβάλ, να προβληθούν στο Επίσημο Πρόγραμμα, ή στα τμήματα «Πανόραμα» και «Ελληνική Τηλεόραση».
Ταινίες, πολλές ταινίες
Δύο παραπάνω τμήματα προστέθηκαν από πέρυσι στα ήδη υπάρχοντα, δηλαδή στις «Όψεις του κόσμου» (18 ταινίες), την «Καταγραφή της μνήμης» (5 ταινίες), τα «Πορτρέτα- Ανθρώπινες διαδρομές» (14 ταινίες), τις «Μικρές αφηγήσεις» (21 ταινίες), τη «Μουσική» (7 ταινίες) και την «Κοινωνία και περιβάλλον» που φέτος περιλαμβάνει τη θεματική ενότητα «Προσεγγίζοντας τη φύση». Το τμήμα «Βλέμμα στην Ασία» ανοίγει ένα παράθυρο στον πολύμορφο κόσμο του ντοκιμαντέρ της μεγαλύτερης ηπείρου του κόσμου μέσα από 8 ταινίες.
Με σκοπό να ρίξει φως στην καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, εντάσσεται και φέτος -για 2η χρονιά- στο πρόγραμμα- το τμήμα «Ανθρώπινα Δικαιώματα». Η Διεθνής Αμνηστία θα απονείμει βραβείο στην καλύτερη από τις 13 ταινίες του προγράμματος.
Στα αφιερώματα περιλαμβάνεται το έργο των κινηματογραφιστών Τζο Μπέρλιντζερ και Μπρους Σινόφσκι. Οι δύο αμερικανοί δημιουργοί εκπροσωπούν τον άμεσο κινηματογράφο, που βασίζεται στην ενδελεχή παρατήρηση και τροφοδοτείται από το απρόοπτο. Οι σκηνοθέτες, με την ευκαιρία της ρετροσπεκτίβας στο έργο τους, θα μιλήσουν με το κοινό στο πλαίσιο διάλεξης που θα δώσουν. Θα γνωρίσουμε επίσης το έργο του Άρτο Χάλονεν, ενός από τους σημαντικότερους Φιλανδούς σκηνοθέτες της νέας γενιάς, που συνδυάζει το κινηματογραφικό έργο με την ανθρωπιστική δράση, Θα βρίσκεται στην πόλη για να συνομιλήσει με το κοινό του.
Με μία επιλογή 10 ταινιών της περιόδου 2005-2007, το αφιέρωμα στο Σωτήρη Δανέζη, δημιουργό της επιτυχημένης τηλεοπτικής σειράς ντοκιμαντέρ «Εμπόλεμη Ζώνη», θα μας θυμίσει πως «οι εμπόλεμες ζώνες είναι πολύ περισσότερες από τους πολέμους που υπάρχουν στον κόσμο». Ο Δανέζης θα συμμετάσχει και σε εργαστήριο με τίτλο «Επικίνδυνες αποστολές/ “Guerilla” Filmmaking», όπου θα παρουσιάσει πώς φέρνει σε επιτυχία επικίνδυνες αποστολές. Το αφιέρωμα πλαισιώνεται και από μια έκθεση φωτογραφίας του Δανέζη με τίτλο «Ένα δευτερόλεπτο σιωπής». Τιμώμενη χώρα στο τμήμα «Spotlight» θα είναι ο Καναδάς, που έχει ιδιαίτερη δυναμική στην παραγωγή ντοκιμαντέρ. Συνολικά θα προβληθούν 8 καναδικές ταινίες σε διαφορετικά τμήματα του φεστιβάλ.
Το πρόγραμμα του Φεστιβάλ πλαισιώνεται από masterclass, ημερίδες, εκθέσεις και συναυλίες, ενώ σημαντική θέση έχει η αγορά ντοκιμαντέρ, η οποία απευθύνεται σε επαγγελματίες του είδους.
info: Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης - «Εικόνες του 21ου αιώνα», 7-16 /3
Με επιστολή διαμαρτυρίας 36 Έλληνες σκηνοθέτες στρέφονται εναντίον του καλλιτεχνικού διευθυντή του φεστιβάλ, κ. Δημήτρη Εϊπίδη, τον οποίο κατηγορούν πως απέκλεισε ταινίες, ακυρώνοντας ακόμη και τις γνωματεύσεις της διορισμένης από αυτόν γνωμοδοτικής επιτροπής, την οποία αποτελούν η Εύα Στεφανή, ο Δημήτρης Χαρίτος και ο Απόστολος Κρυωνάς. Το μεγάλο πρόβλημα, όπως φαίνεται, προκύπτει από ένα απαράδεκτο σημείο το οποίο περιλαμβάνεται στο νόμο Βενιζέλου και σύμφωνα με το οποίο, ταινίες οι οποίες δεν συμμετέχουν στο φεστιβάλ δεν μπορούν να διεκδικήσουν τα κρατικά βραβεία ποιότητας. Οι 36 σκηνοθέτες που υπογράφουν την επιστολή διαμαρτυρίας με τίτλο «Οι απαγορευμένες ταινίες… Τοπίο στην ομίχλη των προγραφών ενός διευθυντή» ζητούν την κατάργηση του νόμου αλλά και την αλλαγή του κανονισμού του Φεστιβάλ, ώστε «η ομόφωνη απόφαση της γνωμοδοτικής επιτροπής να δεσμεύει τον καλλιτεχνικό διευθυντή για το τμήμα στο οποίο θα προβληθεί η ταινία, αλλά και για τη συμμετοχή της στα βραβεία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Κριτικών Κινηματογράφου (FIPRESCI)». Επιπλέον, όπως υποστηρίζει ο παραγωγός κ. Θάνος Λαμπρόπουλος, «τα τελευταία χρόνια οι Έλληνες ντοκιμαντερίστες βιώνουμε μια αλλοίωση της κατεύθυνσης του φεστιβάλ από το δημιουργικό ντοκιμαντέρ προς το δημοσιογραφικό ρεπορτάζ». Μάλιστα η επιστολή των 36 καταλήγει: «Ο ίδιος ο διευθυντής σε συνέντευξή του στην επίσημη ημερίδα του φεστιβάλ υποστηρίζει ότι ο στίβος του ντοκιμαντέρ έχει μεταφερθεί πλέον στη μικρή οθόνη. Γιατί τότε επιμένει να οργανώνει ένα κινηματογραφικό φεστιβάλ;». Ο κ. Εϊπίδης, κατά τη διάρκεια της συνέντευξης Τύπου της περασμένης Τρίτης, υπεραμύνθηκε των επιλογών του, μιλώντας για διαφύλαξη των ποιοτικών στάνταρ του φεστιβάλ, ενώ δεν δίστασε να κατηγορήσει τους 36 σκηνοθέτες πως αποτελούν ομάδα συμφερόντων που έχει δημιουργήσει φεστιβάλ ντοκιμαντέρ στη Χαλκίδα και διεκδικεί χρήματα. Κατέληξε λέγοντας: «Είμαι 40 χρόνια στο φεστιβάλ του Μόντρεαλ, ένας από τους ιδρυτές του, 17 χρόνια στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και 4 χρόνια στο Φεστιβάλ του Ρέικιαβικ. Είμαι ανίκανoς;».Κι όμως, το πάρτι θα γίνει
Τελικά, το πάρτι γενεθλίων δεν πρόκειται να αναβληθεί και έτσι το φεστιβάλ θα γίνει και μάλιστα αναμένεται να τα πάει περίφημα. Όπως είπε ο κ. Εϊπίδης: «Πριν από 10 χρόνια ξεκινήσαμε με 70 ταινίες, που είδαν 8.000 θεατές σε 2 αίθουσες. Πέρυσι οι θεατές έφτασαν του 36.500, ενώ φέτος φιλοδοξούμε να ξεπεράσουμε αυτόν τον αριθμό, με 153 ταινίες από 40 χώρες (από τις οποίες οι 47 είναι ελληνικές) που θα προβάλλονται σε 6 αίθουσες». Η έναρξη γίνεται την Παρασκευή 7 Μαρτίου, με την προβολή της ταινίας της Λυδίας Καρρά, «Μια ζωή μια εποχή - Μιχάλης Κακογιάννης», ένα ντοκιμαντέρ για το μεγάλο μας σκηνοθέτη, ο οποίος με την ευκαιρία της προβολής θα τιμηθεί από το φεστιβάλ.
Με αφορμή τη συμπλήρωση, φέτος, 70 χρόνων από τη Νύχτα των Σπασμένων Κρυστάλλων (10 Νοεμβρίου 1938), όταν οι ναζιστές ξεκίνησαν μαζικό πογκρόμ εναντίον των εβραίων, εντάχτηκε στο πρόγραμμα το θεματικό αφιέρωμα «Τα πρόσωπα του φασισμού». Μέσα από τις 14 ταινίες του ανιχνεύονται οι σύγχρονες εκφάνσεις του φασισμού, που -θεωρητικά- ηττήθηκε με το τέλος του Β’ Παγκοσμίου, αλλά ουδέποτε έπαψε να είναι παρών από τότε μέχρι σήμερα.
Εκτός όμως, από τον τρόμο του φασισμού, υπάρχει και ο σύγχρονος τρόμος της καταστροφής του περιβάλλοντος, που εκφράζεται με τις 15 ταινίες του αφιερώματος «Προσεγγίζοντας τη φύση». Αυτό που κάποτε έμοιαζε με σενάριο επιστημονικής φαντασίας, σήμερα βρίσκεται εδώ, οι κλιματικές αλλαγές έχουν υπερβεί τα όρια του ανησυχητικού και η καταστροφή συνεχίζεται με ρυθμό ταχύτερο από εκείνον με τον οποίο το οικοσύστημα επουλώνει τις πληγές του. Και τα δύο θεματικά αφιερώματα συνοδεύονται από αντίστοιχες ημερίδες.
Το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, δίνει ιδιαίτερη βαρύτητα στην ελληνική παραγωγή. Έτσι, δίνεται η ευκαιρία σε ντοκιμαντέρ που έχουν ολοκληρωθεί 18 μήνες πριν από την έναρξη του φεστιβάλ, να προβληθούν στο Επίσημο Πρόγραμμα, ή στα τμήματα «Πανόραμα» και «Ελληνική Τηλεόραση».
Ταινίες, πολλές ταινίες
Δύο παραπάνω τμήματα προστέθηκαν από πέρυσι στα ήδη υπάρχοντα, δηλαδή στις «Όψεις του κόσμου» (18 ταινίες), την «Καταγραφή της μνήμης» (5 ταινίες), τα «Πορτρέτα- Ανθρώπινες διαδρομές» (14 ταινίες), τις «Μικρές αφηγήσεις» (21 ταινίες), τη «Μουσική» (7 ταινίες) και την «Κοινωνία και περιβάλλον» που φέτος περιλαμβάνει τη θεματική ενότητα «Προσεγγίζοντας τη φύση». Το τμήμα «Βλέμμα στην Ασία» ανοίγει ένα παράθυρο στον πολύμορφο κόσμο του ντοκιμαντέρ της μεγαλύτερης ηπείρου του κόσμου μέσα από 8 ταινίες.
Με σκοπό να ρίξει φως στην καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, εντάσσεται και φέτος -για 2η χρονιά- στο πρόγραμμα- το τμήμα «Ανθρώπινα Δικαιώματα». Η Διεθνής Αμνηστία θα απονείμει βραβείο στην καλύτερη από τις 13 ταινίες του προγράμματος.
Στα αφιερώματα περιλαμβάνεται το έργο των κινηματογραφιστών Τζο Μπέρλιντζερ και Μπρους Σινόφσκι. Οι δύο αμερικανοί δημιουργοί εκπροσωπούν τον άμεσο κινηματογράφο, που βασίζεται στην ενδελεχή παρατήρηση και τροφοδοτείται από το απρόοπτο. Οι σκηνοθέτες, με την ευκαιρία της ρετροσπεκτίβας στο έργο τους, θα μιλήσουν με το κοινό στο πλαίσιο διάλεξης που θα δώσουν. Θα γνωρίσουμε επίσης το έργο του Άρτο Χάλονεν, ενός από τους σημαντικότερους Φιλανδούς σκηνοθέτες της νέας γενιάς, που συνδυάζει το κινηματογραφικό έργο με την ανθρωπιστική δράση, Θα βρίσκεται στην πόλη για να συνομιλήσει με το κοινό του.
Με μία επιλογή 10 ταινιών της περιόδου 2005-2007, το αφιέρωμα στο Σωτήρη Δανέζη, δημιουργό της επιτυχημένης τηλεοπτικής σειράς ντοκιμαντέρ «Εμπόλεμη Ζώνη», θα μας θυμίσει πως «οι εμπόλεμες ζώνες είναι πολύ περισσότερες από τους πολέμους που υπάρχουν στον κόσμο». Ο Δανέζης θα συμμετάσχει και σε εργαστήριο με τίτλο «Επικίνδυνες αποστολές/ “Guerilla” Filmmaking», όπου θα παρουσιάσει πώς φέρνει σε επιτυχία επικίνδυνες αποστολές. Το αφιέρωμα πλαισιώνεται και από μια έκθεση φωτογραφίας του Δανέζη με τίτλο «Ένα δευτερόλεπτο σιωπής». Τιμώμενη χώρα στο τμήμα «Spotlight» θα είναι ο Καναδάς, που έχει ιδιαίτερη δυναμική στην παραγωγή ντοκιμαντέρ. Συνολικά θα προβληθούν 8 καναδικές ταινίες σε διαφορετικά τμήματα του φεστιβάλ.
Το πρόγραμμα του Φεστιβάλ πλαισιώνεται από masterclass, ημερίδες, εκθέσεις και συναυλίες, ενώ σημαντική θέση έχει η αγορά ντοκιμαντέρ, η οποία απευθύνεται σε επαγγελματίες του είδους.
info: Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης - «Εικόνες του 21ου αιώνα», 7-16 /3
Το βράδυ της Τσικνοπέμπτης βγήκα και πήγα σε ένα μασκέ πάρτι.
Εκεί είχε διαγωνισμό για τον καλύτερο μασκαρά. Μπορείτε να βρείτε ποιος ντύθηκε τι, ποια θέση πήρε και τι χρώμα περούκας φορούσε;
• Κλόουν ήταν ντυμένος αυτός που πήρε την τρίτη θέση
• Μoβ περούκα φορούσε ο Θοδωρής
• Τη δεύτερη θέση πήρε το άτομο με την κόκκινη περούκα
• Ο Πάνος ντύθηκε γοργόνα
• Το άτομο που ντύθηκε μάγισσα φορούσε πράσινη περούκα
• Ο Δημήτρης πήρε την πέμπτη θέση
• Το άτομο με την μπλε περούκα πήρε υψηλότερη θέση από το άτομο που ντύθηκε παπάς, το οποίο με τη σειρά του πήρε καλύτερη θέση από τον Χάρη
Στείλτε τις λύσεις με fax (2310 288270) ή με e-mail (ki@citymedia.gr) και κερδίστε πλούσια δώρα! Δεκτές γίνονται οι απαντήσεις που αποστέλλονται σε 2 εβδομάδες από την κυκλοφορία του τεύχους. Για το σημερινό γρίφο απαντήστε έως την Πέμπτη 20/3
• Κλόουν ήταν ντυμένος αυτός που πήρε την τρίτη θέση
• Μoβ περούκα φορούσε ο Θοδωρής
• Τη δεύτερη θέση πήρε το άτομο με την κόκκινη περούκα
• Ο Πάνος ντύθηκε γοργόνα
• Το άτομο που ντύθηκε μάγισσα φορούσε πράσινη περούκα
• Ο Δημήτρης πήρε την πέμπτη θέση
• Το άτομο με την μπλε περούκα πήρε υψηλότερη θέση από το άτομο που ντύθηκε παπάς, το οποίο με τη σειρά του πήρε καλύτερη θέση από τον Χάρη
Στείλτε τις λύσεις με fax (2310 288270) ή με e-mail (ki@citymedia.gr) και κερδίστε πλούσια δώρα! Δεκτές γίνονται οι απαντήσεις που αποστέλλονται σε 2 εβδομάδες από την κυκλοφορία του τεύχους. Για το σημερινό γρίφο απαντήστε έως την Πέμπτη 20/3
Ζώδια 7 - 13 Μαρτίου
ΚΡΙΟΣ
Η διάθεσή σας είναι πολύ ανεβασμένη αυτή την εβδομάδα και θέλετε να μεταδώσετε σε όλους την καλή σας διάθεση. Οι αδέσμευτοι δώστε ιδιαίτερη προσοχή στα ερωτικά καλέσματα που δέχεστε ενώ οι δεσμευμένοι προσέξτε όσο περισσότερο μπορείτε το ταίρι σας γιατί σας χρειάζεται.
ΤΑΥΡΟΣ
Όποιο πρόβλημα εμφανιστεί στη ζωή σας, μοιραστείτε το με τους φίλους σας. Φροντίστε να μην κρατήσετε παθητικό ρόλο και βρεθείτε σε μειονεκτική θέση. Ρομαντικές στιγμές στα μέσα της εβδομάδας, σας γεμίζουν ευτυχία. Ίσως χρειαστεί να πάρετε μια σημαντική απόφαση στα επαγγελματικά σας
ΔΙΔΥΜΟΙ
Επικοινωνήστε με πρόσωπα που έχετε χάσει το τελευταίο διάστημα. Θα σας κάνει πολύ καλό αυτή η κίνηση. Συζητήστε με το πρόσωπο που σας ενδιαφέρει τι ακριβώς σας απασχολεί. Μια παρεξήγηση στα επαγγελματικά σας φέρνει σε δύσκολη θέση αλλά ταυτόχρονα σας κάνει να δραστηριοποιηθείτε έντονα.
ΚΑΡΚΙΝΟΣ
Ότι κι αν σας προκύψει, μείνετε ψύχραιμοι και δείτε τα πάντα υπό το πρίσμα της λογικής. Θέλετε να πειραματιστείτε με τα αισθηματικά σας, αλλά φροντίστε να μην πληγώσετε το ταίρι σας. Μια καινούργια γνωριμία σας ανοίγει καινούργιους δρόμους στον επαγγελματικό σας τομέα.
ΛΕΩΝ
Τις πρώτες μέρες της εβδομάδας θα χρειαστεί μεγάλη προσπάθεια για να μείνετε πιστοί στα χρονοδιαγράμματα που έχετε ορίσει. Οι αδέσμευτοι δεν αφήνετε καμία ευκαιρία για διασκέδαση να πάει χαμένη. Μην αφήσετε να σας εκμεταλλευτούν στον επαγγελματικό τομέα για άλλη μια φορά.
ΠΑΡΘΕΝΟΣ
Μην βιαστείτε να κριτικάρετε κάποιους αν δεν ακολουθούν τους ρυθμούς σας, κυρίως στον επαγγελματικό σας τομέα. Μην διστάσετε να υλοποιήσετε τις ιδέες σας στα μέσα της εβδομάδας. Η ανανέωση θα σας κάνει καλό. Δείξτε στο ταίρι σας ότι ακριβώς αισθάνεστε γι’ αυτό χωρίς κανένα δισταγμό.
ΖΥΓΟΣ
Φαίνεται ότι έχετε αποφασίσει να επισημοποιήσετε τη σχέση σας και αυτό σας γεμίζει χαρά και ευθύνες ταυτόχρονα. Στον εργασιακό σας χώροι οι σχέσεις με τους συναδέλφους σας δεν είναι και οι καλύτερες και μάλλον χρειάζεται μεγαλύτερη προσπάθεια εκ μέρους σας για να βελτιώσετε τα πράγματα.
ΣΚΟΡΠΙΟΣ
Η υγεία σας θα σας ταλαιπωρήσει αυτό το διάστημα, χωρίς όμως να χρειάζεται να ανησυχείτε. Οι αδέσμευτοι ευνοείστε πολύ με πολλές νέες γνωριμίες, ενώ οι δεσμευμένοι αντιμετωπίζετε κάποια προβλήματα που μπορεί να κρατήσουν για μεγάλο χρονικό διάστημα αν δεν βρείτε άμεσα λύσεις
ΤΟΞΟΤΗΣ
Μάλλον ήρθε η ώρα να διευρύνετε τους ορίζοντές σας. Μην διστάσετε να εκφράσετε όλα αυτά που νιώθετε και θα δείτε ότι θα νιώσετε εξαιρετικά. Οι αδέσμευτοι, αν αφεθείτε στις περιποιήσεις του προσώπου που σας έχει προσεγγίσει, θα ανακτήσετε γρήγορα την χαμένη αυτοπεποίθησή σας
ΑΙΓΟΚΕΡΩΣ
Χρειάζεστε χρόνο μακριά από τον φόρτο εργασίας σας για να βρεθείτε κοντά στα αγαπημένα σας πρόσωπα. Οι μέρες ευνοούν μικρές αποδράσεις, γι’ αυτό εκμεταλλευτείτε τις. Η αισθηματική σας ζωής σας καλύπτει πλήρως, γι’ αυτό μην αφήνετε μικροπράγματα να σας χαλάνε τη διάθεση.
ΥΔΡΟΧΟΟΣ
Μην γίνεστε αντικοινωνικοί. Συμβιβαστείτε με τους ανθρώπους που έχετε γύρω σας και δεχθείτε τις ιδιαιτερότητές τους. Δώστε ευκαιρίες σε αυτούς που προσπαθούν να σας προσεγγίσουν. Το παρελθόν σας έχει να σας διδάξει πολλά σχετικά με τις δυνατότητες σας στον επαγγελματικό τομέα.
ΙΧΘΕΙΣ
Υπάρχουν πρόσωπα που σας ζηλεύουν και θα προσπαθήσουν να σας κάνουν κακό. Το καλό είναι ότι θα τα καταλάβετε σύντομα. Οι αδέσμευτοι μην διστάσετε να κάνετε το πρώτο βήμα αν σας ενδιαφέρει πραγματικά ένα άτομο. Στον επαγγελματικό τομέα αποκτάτε πλήρη ελευθερία κινήσεων
Η διάθεσή σας είναι πολύ ανεβασμένη αυτή την εβδομάδα και θέλετε να μεταδώσετε σε όλους την καλή σας διάθεση. Οι αδέσμευτοι δώστε ιδιαίτερη προσοχή στα ερωτικά καλέσματα που δέχεστε ενώ οι δεσμευμένοι προσέξτε όσο περισσότερο μπορείτε το ταίρι σας γιατί σας χρειάζεται.
ΤΑΥΡΟΣ
Όποιο πρόβλημα εμφανιστεί στη ζωή σας, μοιραστείτε το με τους φίλους σας. Φροντίστε να μην κρατήσετε παθητικό ρόλο και βρεθείτε σε μειονεκτική θέση. Ρομαντικές στιγμές στα μέσα της εβδομάδας, σας γεμίζουν ευτυχία. Ίσως χρειαστεί να πάρετε μια σημαντική απόφαση στα επαγγελματικά σας
ΔΙΔΥΜΟΙ
Επικοινωνήστε με πρόσωπα που έχετε χάσει το τελευταίο διάστημα. Θα σας κάνει πολύ καλό αυτή η κίνηση. Συζητήστε με το πρόσωπο που σας ενδιαφέρει τι ακριβώς σας απασχολεί. Μια παρεξήγηση στα επαγγελματικά σας φέρνει σε δύσκολη θέση αλλά ταυτόχρονα σας κάνει να δραστηριοποιηθείτε έντονα.
ΚΑΡΚΙΝΟΣ
Ότι κι αν σας προκύψει, μείνετε ψύχραιμοι και δείτε τα πάντα υπό το πρίσμα της λογικής. Θέλετε να πειραματιστείτε με τα αισθηματικά σας, αλλά φροντίστε να μην πληγώσετε το ταίρι σας. Μια καινούργια γνωριμία σας ανοίγει καινούργιους δρόμους στον επαγγελματικό σας τομέα.
ΛΕΩΝ
Τις πρώτες μέρες της εβδομάδας θα χρειαστεί μεγάλη προσπάθεια για να μείνετε πιστοί στα χρονοδιαγράμματα που έχετε ορίσει. Οι αδέσμευτοι δεν αφήνετε καμία ευκαιρία για διασκέδαση να πάει χαμένη. Μην αφήσετε να σας εκμεταλλευτούν στον επαγγελματικό τομέα για άλλη μια φορά.
ΠΑΡΘΕΝΟΣ
Μην βιαστείτε να κριτικάρετε κάποιους αν δεν ακολουθούν τους ρυθμούς σας, κυρίως στον επαγγελματικό σας τομέα. Μην διστάσετε να υλοποιήσετε τις ιδέες σας στα μέσα της εβδομάδας. Η ανανέωση θα σας κάνει καλό. Δείξτε στο ταίρι σας ότι ακριβώς αισθάνεστε γι’ αυτό χωρίς κανένα δισταγμό.
ΖΥΓΟΣ
Φαίνεται ότι έχετε αποφασίσει να επισημοποιήσετε τη σχέση σας και αυτό σας γεμίζει χαρά και ευθύνες ταυτόχρονα. Στον εργασιακό σας χώροι οι σχέσεις με τους συναδέλφους σας δεν είναι και οι καλύτερες και μάλλον χρειάζεται μεγαλύτερη προσπάθεια εκ μέρους σας για να βελτιώσετε τα πράγματα.
ΣΚΟΡΠΙΟΣ
Η υγεία σας θα σας ταλαιπωρήσει αυτό το διάστημα, χωρίς όμως να χρειάζεται να ανησυχείτε. Οι αδέσμευτοι ευνοείστε πολύ με πολλές νέες γνωριμίες, ενώ οι δεσμευμένοι αντιμετωπίζετε κάποια προβλήματα που μπορεί να κρατήσουν για μεγάλο χρονικό διάστημα αν δεν βρείτε άμεσα λύσεις
ΤΟΞΟΤΗΣ
Μάλλον ήρθε η ώρα να διευρύνετε τους ορίζοντές σας. Μην διστάσετε να εκφράσετε όλα αυτά που νιώθετε και θα δείτε ότι θα νιώσετε εξαιρετικά. Οι αδέσμευτοι, αν αφεθείτε στις περιποιήσεις του προσώπου που σας έχει προσεγγίσει, θα ανακτήσετε γρήγορα την χαμένη αυτοπεποίθησή σας
ΑΙΓΟΚΕΡΩΣ
Χρειάζεστε χρόνο μακριά από τον φόρτο εργασίας σας για να βρεθείτε κοντά στα αγαπημένα σας πρόσωπα. Οι μέρες ευνοούν μικρές αποδράσεις, γι’ αυτό εκμεταλλευτείτε τις. Η αισθηματική σας ζωής σας καλύπτει πλήρως, γι’ αυτό μην αφήνετε μικροπράγματα να σας χαλάνε τη διάθεση.
ΥΔΡΟΧΟΟΣ
Μην γίνεστε αντικοινωνικοί. Συμβιβαστείτε με τους ανθρώπους που έχετε γύρω σας και δεχθείτε τις ιδιαιτερότητές τους. Δώστε ευκαιρίες σε αυτούς που προσπαθούν να σας προσεγγίσουν. Το παρελθόν σας έχει να σας διδάξει πολλά σχετικά με τις δυνατότητες σας στον επαγγελματικό τομέα.
ΙΧΘΕΙΣ
Υπάρχουν πρόσωπα που σας ζηλεύουν και θα προσπαθήσουν να σας κάνουν κακό. Το καλό είναι ότι θα τα καταλάβετε σύντομα. Οι αδέσμευτοι μην διστάσετε να κάνετε το πρώτο βήμα αν σας ενδιαφέρει πραγματικά ένα άτομο. Στον επαγγελματικό τομέα αποκτάτε πλήρη ελευθερία κινήσεων
Τετάρτη 27 Φεβρουαρίου 2008
Πόσο απέχει ο δημοσιογράφος από το έργο του; *
* ρητορικό ερώτημα
Siemens, Κόσσοβο, Κούγιας, Ζαχόπουλος, Μακεδονία, Μάκης, Θέμος, Λαζόπουλος blog, εκβιασμοί, καρναβάλια. Αυτή είναι η επικαιρότητα.... Εκατοντάδες άρθρα, εκπομπές, γνώμες, απόψεις, σχόλια. Λόγια, λόγια, λόγια.... Σε κάνουν να αναρωτιέσαι. Πόσα από αυτά είναι κούφια, πόσα λέγονται για να λέγονται, τι κρύβεται από πίσω, πόσο νούμερο μπορεί να γίνεις αγωνιώντας για τα νούμερα ακροαματικότητας, τηλεθέασης, αναγνωσιμότητας. Πόσο πικρόχολος μπορεί να γίνει κάποιος, πόσο αλήτης είναι ο άλλος. Γιατί εξευτελίζεται ο τρίτος, τι δουλειά έχει αυτός ο κακιασμένος. Ποιοι ξέρουν τι λένε, από πού τα παίρνουν, ποιοι εννοούν εν τέλει αυτά που λένε. Τελικά τα βράδια όλοι κοιμούνται ήσυχοι και οι πρωταγωνιστές και οι θεατές. Το έργο επιτελέστηκε και από τους μεν και από τους δε.
Πριν από 15 μέρες μοιράσαμε 40.000 λευκά τεύχη. (Θα προτρέπαμε και άλλα περιοδικά να το επαναλάβουν). Ήδη πήραμε πίσω τα πρώτα τεύχη συμπληρωμένα. Σχεδόν όλοι στο περιοδικό πανηγυρίσαμε που υπήρξε τέτοια ανταπόκριση. Μεγαλύτερα κείμενα παραλάβαμε και με mail. Και τώρα αναρωτιέμαι.... τι γράφουν για αυτή την απόπειρα. Δίλλημα!
¨Κανονικά¨ ένα περιοδικό σιελώνει τους αναγνώστες, τους ανεβάζει στα ουράνια και αν είναι Αθηναικό editorial, η θορυβώδη παθολογία του, συγκινημένη ως κορασίδα που μόλις τη διακόρευσαν σκύβει σεμνά τη κεφαλή να υποκλιθεί. Πάντα ¨εκπλήσσεται¨, ποτέ δεν παραλείπει να ¨συγκινείται¨. Επιδεικνύει ταυτόχρονα μια παράφορη ανάγκη να εξυψώσει το κοινό, όπως όλοι οι δημαγωγοί.
Και οι δικοί μας αναγνώστες; «Τι ψυχή θα παραδόσεις αν δεν τους κανακέψεις;» λέει ο δαίμων μου. Για αυτό θα πω και τον καλό μου λόγο. Με μια ματιά μπορείς να διαπιστώσεις ότι υπάρχουν ανάμεσα σε αυτούς που μας διαβάζουν ενδιαφέρουσες φωνές, κάποιες και πιο άρτιες από αυτές που ξεφυλλίζουμε στα περιοδικά, καλύτερες από τις δικές μας, πιο ουσιαστικές από τις κοινοτυπίες που κυκλοφορούν σε μερικές εφημερίδες, με χιούμορ, δεικτικές, αλλά και πολλές κουραστικές, μονότονες και φλύαρες. (Κοινωνία παιδί σου είμαι και σου μοιάζω). Καταλήγεις στο αβίαστο συμπέρασμα ότι τυχαία κάποιοι βρέθηκαν στην μια μεριά και οι άλλοι στην απέναντι. Μια γνωριμία, μια σχολή, επιμονή, πολύ υπομονή, ψώνισμα, ευγλωττία, λίγη ή πολλή γλοιώδη αναρρίχηση. Στην αναζήτηση ενός λόγου πιο ουσιαστικού, αυτοί οι ρόλοι θα έπρεπε να εναλλάσσονται. Διότι: πρακτικά είναι αδύνατο να εκτελείς διατεταγμένη υπηρεσία πάντα το πολύ σε 650 λέξεις. Και κάθε εβδομάδα συγκεκριμένη μέρα και ώρα να πρέπει οπωσδήποτε κάτι να πεις άσχετα με τις προσωπικές σου διακυμάνσεις. Κολλάς τις μαύρες αράχνες του είδους koinotopous - kenologοus.
Λατρεύω τo γραπτό λόγο. Διεγείρει τη φαντασία, εξημερώνει τα ένστικτα, προκαλεί τα συναισθήματα, υποκαθιστά τα πάθη που υπολειπόμαστε. Πολλοί θέλουμε να γράφουμε. Σχεδόν το 99,9% από εμάς όμως ¨εκσπερματώνει¨ μόνο όταν αποκτά αναγνώστες. Μια απάντηση στο ¨γιατί γράφουμε¨. Το λόγο που χιλιάδες στριμώχνονται να αποκτήσουν φωνή. Που τρελαίνονται με την ιδέα να εκδοθούν, να δημοσιεύσουν ένα κείμενο τους, μια ποιητική συλλογή, ένα δοκίμιο.
Να επανέλθω στους αναγνώστες. Εξευγενισμένες φωνές, έξυπνος λόγος, αλλά και σχεδόν μηδαμινές κραυγές απόγνωσης. Περίμενα κάτι πιο ανατρεπτικό, περισσότερο άναρχο. Το πάθος μοιάζει να είναι απύρετο. Είναι τρομερό. Εξευγενιζόμαστε, κατέληξε μεταφορικά να σημαίνει εκφυλιζόμαστε. Έλειψαν τα άγρια, πικρόχολα, κακιασμένα, πεινασμένα κείμενα. Το ξέσκισμα. Αντίθετα φαίνεται να κυριαρχεί ο όμορφος λόγος. Όλοι μα όλοι, υποχωρούν στη λαγνεία του ¨να αρέσω, να ξεχωρίσω¨, της επιβράβευσης, εν τέλει ακόμη και πίσω από την ανωνυμία. «H συμπεριφορά μας προκύπτει από την εμπλοκή του ερωτισμού μας» (σελ 34, Κωστή Παπαγιώργη, Ιμερος και Κλινοπάλη). Και όμως είμαστε στη καρναβαλική περίοδο που πίσω από τις μάσκες αφήνονται ελεύθερες οι φερομόνες να δράσουν.
Ευτυχώς ανάμεσα σε όλα υπήρξαν και κάποιες λέξεις που κατακερμάτισαν την ψευδοηθική κάποιων πραγμάτων. Σε καμιά δεκαριά μέρες υπολογίζουμε ότι θα έχουν επιστρέψει στα χέρια μας τα περισσότερα λευκά τεύχη. Με τη πρώτη ευκαιρία, κάπου καλοκαίρι θα τυπώσουμε ένα τεύχος λεύκωμα, με απόψεις, σκέψεις και κείμενα που παραλάβαμε. Θα βασίζεται στην πρωτοτυπία του όλου εγχειρήματος. Έχει το ενδιαφέρον του.
Στην τελική, παραμένει βασανιστικά το ίδιο ερώτημα: Πόσο απέχει η πραγματική ζωή που κρύβεται πίσω από τις μάσκες, από τη γραπτή της έκφραση... «Όση απόσταση έχει ο καλλιτέχνης από το έργο του» λέει ο δαιμονάκος μου. «Ίση με αυτή που απέχει ο δημοσιογράφος από το δικό του». Πασιφανέστατα, είναι στις κακές του...
27.02.08.13.59
Siemens, Κόσσοβο, Κούγιας, Ζαχόπουλος, Μακεδονία, Μάκης, Θέμος, Λαζόπουλος blog, εκβιασμοί, καρναβάλια. Αυτή είναι η επικαιρότητα.... Εκατοντάδες άρθρα, εκπομπές, γνώμες, απόψεις, σχόλια. Λόγια, λόγια, λόγια.... Σε κάνουν να αναρωτιέσαι. Πόσα από αυτά είναι κούφια, πόσα λέγονται για να λέγονται, τι κρύβεται από πίσω, πόσο νούμερο μπορεί να γίνεις αγωνιώντας για τα νούμερα ακροαματικότητας, τηλεθέασης, αναγνωσιμότητας. Πόσο πικρόχολος μπορεί να γίνει κάποιος, πόσο αλήτης είναι ο άλλος. Γιατί εξευτελίζεται ο τρίτος, τι δουλειά έχει αυτός ο κακιασμένος. Ποιοι ξέρουν τι λένε, από πού τα παίρνουν, ποιοι εννοούν εν τέλει αυτά που λένε. Τελικά τα βράδια όλοι κοιμούνται ήσυχοι και οι πρωταγωνιστές και οι θεατές. Το έργο επιτελέστηκε και από τους μεν και από τους δε.
Πριν από 15 μέρες μοιράσαμε 40.000 λευκά τεύχη. (Θα προτρέπαμε και άλλα περιοδικά να το επαναλάβουν). Ήδη πήραμε πίσω τα πρώτα τεύχη συμπληρωμένα. Σχεδόν όλοι στο περιοδικό πανηγυρίσαμε που υπήρξε τέτοια ανταπόκριση. Μεγαλύτερα κείμενα παραλάβαμε και με mail. Και τώρα αναρωτιέμαι.... τι γράφουν για αυτή την απόπειρα. Δίλλημα!
¨Κανονικά¨ ένα περιοδικό σιελώνει τους αναγνώστες, τους ανεβάζει στα ουράνια και αν είναι Αθηναικό editorial, η θορυβώδη παθολογία του, συγκινημένη ως κορασίδα που μόλις τη διακόρευσαν σκύβει σεμνά τη κεφαλή να υποκλιθεί. Πάντα ¨εκπλήσσεται¨, ποτέ δεν παραλείπει να ¨συγκινείται¨. Επιδεικνύει ταυτόχρονα μια παράφορη ανάγκη να εξυψώσει το κοινό, όπως όλοι οι δημαγωγοί.
Και οι δικοί μας αναγνώστες; «Τι ψυχή θα παραδόσεις αν δεν τους κανακέψεις;» λέει ο δαίμων μου. Για αυτό θα πω και τον καλό μου λόγο. Με μια ματιά μπορείς να διαπιστώσεις ότι υπάρχουν ανάμεσα σε αυτούς που μας διαβάζουν ενδιαφέρουσες φωνές, κάποιες και πιο άρτιες από αυτές που ξεφυλλίζουμε στα περιοδικά, καλύτερες από τις δικές μας, πιο ουσιαστικές από τις κοινοτυπίες που κυκλοφορούν σε μερικές εφημερίδες, με χιούμορ, δεικτικές, αλλά και πολλές κουραστικές, μονότονες και φλύαρες. (Κοινωνία παιδί σου είμαι και σου μοιάζω). Καταλήγεις στο αβίαστο συμπέρασμα ότι τυχαία κάποιοι βρέθηκαν στην μια μεριά και οι άλλοι στην απέναντι. Μια γνωριμία, μια σχολή, επιμονή, πολύ υπομονή, ψώνισμα, ευγλωττία, λίγη ή πολλή γλοιώδη αναρρίχηση. Στην αναζήτηση ενός λόγου πιο ουσιαστικού, αυτοί οι ρόλοι θα έπρεπε να εναλλάσσονται. Διότι: πρακτικά είναι αδύνατο να εκτελείς διατεταγμένη υπηρεσία πάντα το πολύ σε 650 λέξεις. Και κάθε εβδομάδα συγκεκριμένη μέρα και ώρα να πρέπει οπωσδήποτε κάτι να πεις άσχετα με τις προσωπικές σου διακυμάνσεις. Κολλάς τις μαύρες αράχνες του είδους koinotopous - kenologοus.
Λατρεύω τo γραπτό λόγο. Διεγείρει τη φαντασία, εξημερώνει τα ένστικτα, προκαλεί τα συναισθήματα, υποκαθιστά τα πάθη που υπολειπόμαστε. Πολλοί θέλουμε να γράφουμε. Σχεδόν το 99,9% από εμάς όμως ¨εκσπερματώνει¨ μόνο όταν αποκτά αναγνώστες. Μια απάντηση στο ¨γιατί γράφουμε¨. Το λόγο που χιλιάδες στριμώχνονται να αποκτήσουν φωνή. Που τρελαίνονται με την ιδέα να εκδοθούν, να δημοσιεύσουν ένα κείμενο τους, μια ποιητική συλλογή, ένα δοκίμιο.
Να επανέλθω στους αναγνώστες. Εξευγενισμένες φωνές, έξυπνος λόγος, αλλά και σχεδόν μηδαμινές κραυγές απόγνωσης. Περίμενα κάτι πιο ανατρεπτικό, περισσότερο άναρχο. Το πάθος μοιάζει να είναι απύρετο. Είναι τρομερό. Εξευγενιζόμαστε, κατέληξε μεταφορικά να σημαίνει εκφυλιζόμαστε. Έλειψαν τα άγρια, πικρόχολα, κακιασμένα, πεινασμένα κείμενα. Το ξέσκισμα. Αντίθετα φαίνεται να κυριαρχεί ο όμορφος λόγος. Όλοι μα όλοι, υποχωρούν στη λαγνεία του ¨να αρέσω, να ξεχωρίσω¨, της επιβράβευσης, εν τέλει ακόμη και πίσω από την ανωνυμία. «H συμπεριφορά μας προκύπτει από την εμπλοκή του ερωτισμού μας» (σελ 34, Κωστή Παπαγιώργη, Ιμερος και Κλινοπάλη). Και όμως είμαστε στη καρναβαλική περίοδο που πίσω από τις μάσκες αφήνονται ελεύθερες οι φερομόνες να δράσουν.
Ευτυχώς ανάμεσα σε όλα υπήρξαν και κάποιες λέξεις που κατακερμάτισαν την ψευδοηθική κάποιων πραγμάτων. Σε καμιά δεκαριά μέρες υπολογίζουμε ότι θα έχουν επιστρέψει στα χέρια μας τα περισσότερα λευκά τεύχη. Με τη πρώτη ευκαιρία, κάπου καλοκαίρι θα τυπώσουμε ένα τεύχος λεύκωμα, με απόψεις, σκέψεις και κείμενα που παραλάβαμε. Θα βασίζεται στην πρωτοτυπία του όλου εγχειρήματος. Έχει το ενδιαφέρον του.
Στην τελική, παραμένει βασανιστικά το ίδιο ερώτημα: Πόσο απέχει η πραγματική ζωή που κρύβεται πίσω από τις μάσκες, από τη γραπτή της έκφραση... «Όση απόσταση έχει ο καλλιτέχνης από το έργο του» λέει ο δαιμονάκος μου. «Ίση με αυτή που απέχει ο δημοσιογράφος από το δικό του». Πασιφανέστατα, είναι στις κακές του...
27.02.08.13.59
Το «Λεωφορείο ο πόθος» σε μια ξενέρωτη εποχή
Όταν έμαθα ότι το ΚΘΒΕ ανεβάζει το «Λεωφορείο ο πόθος» του Τενεσί Ουίλιαμς με την Πέμη Ζούνη στο ρόλο της Μπλανς Ντυμπουά, αναρωτήθηκα: «Πού κολλάει τώρα αυτό το έργο στη δική μας ξενέρωτη εποχή;»
Όταν εξέφρασα φωναχτά αυτή τη σκέψη μου μπροστά σε έναν φίλο, αυτός με ρώτησε: «Τι θέλεις να πεις;» Του ανέφερα τότε την ταινία του 1951 με τον Μάρλον Μπράντο και την Βίβιαν Λι (που την επέλεξε το Χόλιγουντ γιατί ήταν διάσημη από το ρόλο της Σκάρλετ στο «Όσα παίρνει ο άνεμος» αντί για την Τζέσικα Τάντι που έπαιζε την Μπλανς δύο συνεχόμενα χρόνια επί σκηνής απέναντι στον νεαρό Μπράντο). Η οποία Βίβιαν Λι, παρότι χωρίς ιδιαίτερο ταλέντο, του τόνισα, ήταν σαν να ερμήνευε το ρόλο της ζωής της, αφού και η ίδια αργότερα κατέρρευσε και κλείστηκε σε νευρολογική κλινική όπως η Μπλανς Ντυμπουά... άσε δε που λέγανε ότι όταν έπαιζε την Μπλανς στο θέατρο
-πριν την ταινία- στο Λονδίνο, σε σκηνοθεσία του συζύγου της Λόρενς Ολίβιε, τριγυρνούσε τις νύχτες σε κακόφημα μέρη και είχε διάφορους εραστές, ανάμεσά τους και δύο ταξιτζήδες. Και τι να πούμε για τον Μάρλον Μπράντο που ήταν ο πρώτος που έπαιξε τον Στάνλεϊ Κοβάλσκι το 1947 και του οποίου ο ζωώδης μαγνητισμός που εξέπεμπε στις εναλλαγές εκρήξεων οργής, χυδαίας έπαρσης και ερωτικής τρυφερότητας, ήταν απλώς τα «φυσικά του προσόντα» που ξεγύμνωνε για να εμπλουτίσει τον χαρακτήρα του Κοβάλσκι! Μιλάμε δηλαδή, κατέληξα, για μια εποχή, στο θέατρο ή στον κινηματογράφο, που δύσκολα μπορούσες να πεις ποιοι ήταν πιο «ηρωικοί», ποιοι ήταν πιο Μπλανς και πιο Κοβάλσκι: οι χαρακτήρες ενός έργου ή κάποιοι ηθοποιοί που τους ερμήνευαν;
Ο φίλος έξυσε την κούτρα του και με ρώτησε: «Καλά, πέρα από τους βασικούς χαρακτήρες ενός έργου, δεν παίζει ρόλο και το θέμα του; Ποιο είναι λοιπόν το θέμα αυτού του έργου;» Το σκέφτηκα λίγο και μετά του είπα: «Δεν ξέρω… Είναι ο Στάνλεϊ απέναντι στην Στέλλα, τα ετερώνυμα που έλκονται, ο έρωτας ή ο πόθος αν θες, που ενώνει δύο ανθρώπους που ίσως αλλιώς, ως χαρακτήρες να μην άντεχαν ο ένας τον άλλον πάνω από μερικά φεγγάρια … Είναι η Μπλανς απέναντι στην Στέλλα, η αδελφική αγάπη που ενώνει και κάνει την Στέλλα να ανέχεται την παρείσακτη παρουσία της Μπλανς στο σπίτι της ακόμα και όταν κλονίζεται η συζυγική της σχέση… Και είναι βέβαια ο Στάνλεϊ απέναντι στην Μπλανς, δύο άνθρωποι που ποτέ δεν θα μπορούσαν να συνυπάρξουν αν δεν το έφερνε έτσι η ανάγκη, με τα… γνωστά αποτελέσματα». -«Ε τότε, ίσως το θέμα του έργου να είναι ο πόθος, ο ρόλος που παίζει ο πόθος στις σχέσεις των ανθρώπων, όπως το λέει μεταφορικά και ο τίτλος» είπε ο φίλος. «Μπορεί…» μουρμούρισα και μετά του είπα πιο φωναχτά: «Πάντως, για να ξέρεις, ο αρχικός τίτλος ήταν “Βραδιά πόκερ” και η δηλωμένη πρόθεση του Τενεσί Ουίλιαμς ήταν η Μπλανς Ντυμπουά να εκπροσωπεί με τον ξεπεσμό της την παρακμή της αριστοκρατίας του αμερικανικού Νότου… Αλλά όταν είδε να παίζεται το έργο και τον Μάρλον Μπράντο να κλέβει την παράσταση από την Τζέσικα Τάντι, μετατοπίζοντας το δραματουργικό βάρος προς την πλευρά του Κοβάλσκι αλλά και αποδραματοποιώντας υπονομευτικά, μερικές φορές και ακόμα γελοιοποιώντας την κατάσταση της Μπλανς, τότε έχασε και ο ίδιος το αρχικό του θέμα μπροστά απ’ τα μάτια του». -«Σωστό!» αναφώνησε ο φίλος μου με ενθουσιασμό, «Γιατί το έργο δεν ανήκε πια σε αυτόν αλλά σε αυτούς που το ενσάρκωναν με πάθος -και στο κοινό τους». Σηκώθηκε όρθιος και υποκλίθηκε θεατρινίστικα, σαν ευγενής. «Μπορώ να αποχωρήσω τώρα ή με χρειάζεσαι κι άλλο σαν αντηχείο για να λες τα δικά σου;» με ρώτησε περιπαιχτικά. Του έκανα ένα νεύμα (αυτοκρατορικό) ότι είναι ελεύθερος για απόψε από μένα.
Μετά πήγα και είδα την παράσταση. Και ήταν πολύ καλή παράσταση, μονταρισμένη κινηματογραφικά, πολυ-επίπεδη σκηνικά (σαν να βλέπαμε σκηνές παράλληλης δράσης), ατμοσφαιρική στις ερωτικές της σκηνές και το κυριότερο, κατάφερνε να μετακινεί τη συμπάθεια του θεατή από το ένα πρόσωπο στο άλλο… Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν ζούμε σε ξενέρωτη εποχή. Απλώς η Τέχνη, κάποιες φορές, καταφέρνει και της ξεφεύγει. Αν και όχι (για) πολύ… νομίζω.
Όταν εξέφρασα φωναχτά αυτή τη σκέψη μου μπροστά σε έναν φίλο, αυτός με ρώτησε: «Τι θέλεις να πεις;» Του ανέφερα τότε την ταινία του 1951 με τον Μάρλον Μπράντο και την Βίβιαν Λι (που την επέλεξε το Χόλιγουντ γιατί ήταν διάσημη από το ρόλο της Σκάρλετ στο «Όσα παίρνει ο άνεμος» αντί για την Τζέσικα Τάντι που έπαιζε την Μπλανς δύο συνεχόμενα χρόνια επί σκηνής απέναντι στον νεαρό Μπράντο). Η οποία Βίβιαν Λι, παρότι χωρίς ιδιαίτερο ταλέντο, του τόνισα, ήταν σαν να ερμήνευε το ρόλο της ζωής της, αφού και η ίδια αργότερα κατέρρευσε και κλείστηκε σε νευρολογική κλινική όπως η Μπλανς Ντυμπουά... άσε δε που λέγανε ότι όταν έπαιζε την Μπλανς στο θέατρο
-πριν την ταινία- στο Λονδίνο, σε σκηνοθεσία του συζύγου της Λόρενς Ολίβιε, τριγυρνούσε τις νύχτες σε κακόφημα μέρη και είχε διάφορους εραστές, ανάμεσά τους και δύο ταξιτζήδες. Και τι να πούμε για τον Μάρλον Μπράντο που ήταν ο πρώτος που έπαιξε τον Στάνλεϊ Κοβάλσκι το 1947 και του οποίου ο ζωώδης μαγνητισμός που εξέπεμπε στις εναλλαγές εκρήξεων οργής, χυδαίας έπαρσης και ερωτικής τρυφερότητας, ήταν απλώς τα «φυσικά του προσόντα» που ξεγύμνωνε για να εμπλουτίσει τον χαρακτήρα του Κοβάλσκι! Μιλάμε δηλαδή, κατέληξα, για μια εποχή, στο θέατρο ή στον κινηματογράφο, που δύσκολα μπορούσες να πεις ποιοι ήταν πιο «ηρωικοί», ποιοι ήταν πιο Μπλανς και πιο Κοβάλσκι: οι χαρακτήρες ενός έργου ή κάποιοι ηθοποιοί που τους ερμήνευαν;
Ο φίλος έξυσε την κούτρα του και με ρώτησε: «Καλά, πέρα από τους βασικούς χαρακτήρες ενός έργου, δεν παίζει ρόλο και το θέμα του; Ποιο είναι λοιπόν το θέμα αυτού του έργου;» Το σκέφτηκα λίγο και μετά του είπα: «Δεν ξέρω… Είναι ο Στάνλεϊ απέναντι στην Στέλλα, τα ετερώνυμα που έλκονται, ο έρωτας ή ο πόθος αν θες, που ενώνει δύο ανθρώπους που ίσως αλλιώς, ως χαρακτήρες να μην άντεχαν ο ένας τον άλλον πάνω από μερικά φεγγάρια … Είναι η Μπλανς απέναντι στην Στέλλα, η αδελφική αγάπη που ενώνει και κάνει την Στέλλα να ανέχεται την παρείσακτη παρουσία της Μπλανς στο σπίτι της ακόμα και όταν κλονίζεται η συζυγική της σχέση… Και είναι βέβαια ο Στάνλεϊ απέναντι στην Μπλανς, δύο άνθρωποι που ποτέ δεν θα μπορούσαν να συνυπάρξουν αν δεν το έφερνε έτσι η ανάγκη, με τα… γνωστά αποτελέσματα». -«Ε τότε, ίσως το θέμα του έργου να είναι ο πόθος, ο ρόλος που παίζει ο πόθος στις σχέσεις των ανθρώπων, όπως το λέει μεταφορικά και ο τίτλος» είπε ο φίλος. «Μπορεί…» μουρμούρισα και μετά του είπα πιο φωναχτά: «Πάντως, για να ξέρεις, ο αρχικός τίτλος ήταν “Βραδιά πόκερ” και η δηλωμένη πρόθεση του Τενεσί Ουίλιαμς ήταν η Μπλανς Ντυμπουά να εκπροσωπεί με τον ξεπεσμό της την παρακμή της αριστοκρατίας του αμερικανικού Νότου… Αλλά όταν είδε να παίζεται το έργο και τον Μάρλον Μπράντο να κλέβει την παράσταση από την Τζέσικα Τάντι, μετατοπίζοντας το δραματουργικό βάρος προς την πλευρά του Κοβάλσκι αλλά και αποδραματοποιώντας υπονομευτικά, μερικές φορές και ακόμα γελοιοποιώντας την κατάσταση της Μπλανς, τότε έχασε και ο ίδιος το αρχικό του θέμα μπροστά απ’ τα μάτια του». -«Σωστό!» αναφώνησε ο φίλος μου με ενθουσιασμό, «Γιατί το έργο δεν ανήκε πια σε αυτόν αλλά σε αυτούς που το ενσάρκωναν με πάθος -και στο κοινό τους». Σηκώθηκε όρθιος και υποκλίθηκε θεατρινίστικα, σαν ευγενής. «Μπορώ να αποχωρήσω τώρα ή με χρειάζεσαι κι άλλο σαν αντηχείο για να λες τα δικά σου;» με ρώτησε περιπαιχτικά. Του έκανα ένα νεύμα (αυτοκρατορικό) ότι είναι ελεύθερος για απόψε από μένα.
Μετά πήγα και είδα την παράσταση. Και ήταν πολύ καλή παράσταση, μονταρισμένη κινηματογραφικά, πολυ-επίπεδη σκηνικά (σαν να βλέπαμε σκηνές παράλληλης δράσης), ατμοσφαιρική στις ερωτικές της σκηνές και το κυριότερο, κατάφερνε να μετακινεί τη συμπάθεια του θεατή από το ένα πρόσωπο στο άλλο… Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν ζούμε σε ξενέρωτη εποχή. Απλώς η Τέχνη, κάποιες φορές, καταφέρνει και της ξεφεύγει. Αν και όχι (για) πολύ… νομίζω.
Αναστασία Ρέβη
Η μέρα που ανηφόρισα στο Studio Vis Motrix για να δω την παράστασή της «Velvet Scratch» ήταν η πρώτη μέρα που βγήκαν οι φράουλες. Καθώς έφευγα, έπεφτε το πρώτο χιόνι. Πόσο ταιριαστά ήταν αυτά με το αγγελικό και μαύρο σύμπαν που φτιάχνει μια Ελληνίδα σκηνοθέτις στο Λονδίνο και «ζωντάνεψε» τον κόσμο των νεκρών και των απόκληρων και στην Ελλάδα
Την τελευταία ταινία του Τιμ Μπάρτον την είδες; Ασφαλώς. Με το που βγήκε.
Το ρωτώ αυτό γιατί όσοι έχουν παρακολουθήσει τη δουλειά σου στην Ευρώπη προβαίνουν συχνά στον παραλληλισμό με το έργο του. Ποιες είναι οι επιρροές σου; Μεγάλη μου τιμή να με συγκρίνουν με τον Μπάρτον -για μένα είναι ένας ιδιοφυής σκηνοθέτης. Κατά τ’ άλλα, ο Έντγκαρ Άλαν Πόε είναι ένας συγγραφέας που ανακάλυψα πολύ μικρή και γοητεύτηκα αμέσως. Αγαπώ πολύ τα gothic φιλμ, μου αρέσουν πολύ και παραμύθια όπως το «Χάνσελ και Γκρέτελ», μ’ αρέσουν πολύ όλοι οι μοναχικοί ήρωες.
Η παράδοση του «gothic» που περιγράφεις ξεκίνησε από τη λογοτεχνία και έγινε και πολύ δημοφιλής στο σινεμά. Με το θέατρο όμως τι γίνεται; Αισθάνεσαι πως υπάρχουν περιορισμοί στο μέσο; Δεν αισθάνομαι κανέναν περιορισμό, δεν αισθάνομαι ποτέ και κανέναν περιορισμό. Tο θέατρο για μένα είναι ο απόλυτος χορός της απόλυτης ελευθερίας.
Τι κοινό έχουν όλοι οι χαρακτήρες που έχεις φτιάξει κατά καιρούς; Είναι «outcasts», είναι απόκληροι, περιθωριακοί, είναι από μια βελουδένια πόλη που έχει θλιμμένα παιδιά, ή μάλλον μοναχικά παιδιά με θλιμμένα χαμόγελα. Δεν έχουν… moralities, ηθικές αρ-χές, δεν ζουν καθώς πρέπει, δεν φιλτράρουν τα συναισθήματά τους, διακρίνονται από μια απίστευτη αθωότητα, με όλη τη σκληρότητα που μπορεί να κουβαλάει η αθωότητα… αυτά!
Δεν ξέρω αν ήταν σκόπιμο, αλλά η παράσταση που είδαμε εδώ εμπλέκει πολλές αισθήσεις. Πέρα από την όραση και την ακοή, μπορείς να μυρίσεις, ίσως και να αγγίξεις τα σκηνικά. Αυτό ακριβώς είναι και το point. Είναι μια παράσταση αισθήσεων. Έχει να κάνει με μυρωδιές, έχει να κάνει με αγγίγματα, έχει να κάνει με πολλές φρικιαστικές ιστορίες, αλλά σε ένα περιβάλλον αρκετά ποιητικό. Τα σκηνικά είναι δική μου ιδέα αλλά τα φτιάχνουμε πάντα όλοι μαζί, έχουν τη λογική πως πρέπει να εξυπηρετούν ανάγκες περιοδείας, να μπορούν να μπουν σε κούτες, σε αεροπλάνα, σε πλοία…
Επίσης, στις παραστάσεις σου ακούγονται πολλές γλώσσες. Ποιος είναι ο ρόλος της γλώσσας στη δουλειά σου; Στις παραστάσεις που δίνονται τώρα στην Ελλάδα, η βασική αφήγηση γίνεται στα ελληνικά γιατί πρέπει να μιλάμε και να εξηγούμε. Σε όλες τις υπόλοιπες χώρες, ακούγεται στα αγγλικά. Έγινε μόνο μια εξαίρεση τώρα. Οι πολλαπλές γλώσσες όμως είναι ένα στοιχείο με το οποίο μου αρέσει να πειραματίζομαι διαρκώς. Με ενδιαφέρει αυτή η κοινωνία η οποία ξεπερνάει το κομμάτι το λεκτικό. Αυτό το κομμάτι είναι βέβαια πολύ βασικό, αλλά είναι ένας μόνο τρόπος. Το συνονθύλευμα γλωσσών με ενδιαφέρει πολύ και «μουσικά», η ε-μπλοκή ελληνικών, αγγλικών, ισπανικών, εβραϊκών, συν την ηλεκτρική κιθάρα, συν τις ανάσες των ανθρώπων, τους ήχους από το μέταλλο, νομίζω είναι ένα άλλο επίπεδο γλωσσολογικό.
Εσύ σε ποια γλώσσα συλλαμβάνεις την ιδέα και το κείμενο; Στα ελληνικά ή στα αγγλικά; Είμαι δεκατρία χρόνια στο Λονδίνο. Φυσικά, η ελληνική είναι η μητρική μου γλώσσα, αλλά μετά από τόσο χρόνια που δουλεύω εκεί, μου είναι πιο εύκολο να λειτουργώ στα αγγλικά όταν φτιάχνω δουλειά devised theatre (σ.σ. το θέατρο της επινόησης).
Στο Λονδίνο πώς βρέθηκες; Πιο πριν ζούσα εδώ, στη Θεσσαλονίκη. Τελείω-σα τη Φιλοσοφική Σχολή -την Αγγλική Φιλολογία- τελείωσα και το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδας κι έφυγα για να συνεχίσω σπουδές και να γνωρίσω γενικότερα πεδία έκφρασης, θα έλεγα. Έχω ταξιδέψει πολύ… ναι, πολύ! Είχα την τύχη να κάνω θέατρο και στο Δουβλίνο και στο Εδιμβούργο και στο Βελιγράδι, αλλά είναι ωραίο να δοκιμάζεις την τύχη σου σε διαφορετικό κοινό και να βλέπεις τις αντιδράσεις. Γενικά το άνοιγμα μου αρέσει πολύ.
Δουλεύοντας έξω, έχεις καμία εικόνα του ελληνικού θεάτρου από τις σύντομες επισκέψεις σου; Όχι. Έρχομαι μόνο ως επισκέπτης, χαίρομαι πολύ όταν έρχομαι, και μετά φεύγω. Για παράδειγμα, οι τελευταίες παραστάσεις οργανώθηκαν γιατί είχα κάποια πρόταση στην Αθήνα, είχα μια επαφή με το Vis Motrix εδώ, μετά μου είπαν για ένα χώρο στα Ιωάννινα… Κάπως έτσι. Δεν θα ήταν προτεραιότητά μου δηλαδή αν δεν υπήρχε και μια διάθεση από την Ελλάδα.
Η ομάδα σας λέγεται Theatre Lab Company. Πώς δημιουργήθηκε; Ξεκίνησε ως μια ομάδα ελληνικού ύφους και μετά έγινε διεθνούς χαρακτήρα. Δουλεύω με καλλιτέχνες από όλο τον κόσμο, πιστεύω πάρα πολύ στην επιλογή κουλτούρας, γλώσσας, διαφορετικότητας. Στο ένα της κομμάτι η ομάδα προμοτάρει το σύγχρονο ελληνικό θέατρο, στο άλλο της κομμάτι devised, αυτοσχεδιασμό δηλαδή, μέσα από ιδέες που γεννιούνται από το ζύμωμα των ανθρώπων. Μ’ αρέσει πάρα πολύ αυτό το είδος, είναι απίστευτα δύσκολο, έχει πάρα πολλή δουλειά αλλά έχει παααάρα πολλά περιθώρια για δημιουργία. Γενικά, εγώ στην πορεία μου ενδιαφέρομαι να κάνω ένα διαφορετικό θέατρο. Γιατί το θέατρο σαν θέατρο το βαριέμαι!
Αλήθεια; Πολύ! Πιστεύω πως είναι το πιο βαρετό πράγμα στον κόσμο, το να μπεις στη διαδικασία να πας σε μια παράσταση. Αν αυτή η παράσταση δεν έχει γοητεία, δεν έχει τρέλα, δεν έχει αυτό που εμένα τουλάχιστον μου τραβά το ενδιαφέρον, κοιμάμαι! Το βλέπω συχνότατα το φαινόμενο, παντού και διεθνώς. Ως σκηνοθέτις, ως καλλιτέχνις, ως δημιουργός, με ενδιαφέρει να κάνω ένα πράγμα διαφορετικό, που θα ακουμπήσει το θεατή, σαν ένα γήπεδο που θα του ξυπνήσει τις αισθήσεις, θα τον ιντριγκάρει, θα τον ταράξει, θα τον ενοχλήσει. Απεχθάνομαι τις πολύωρες παραστάσεις, θέλω οι παραστάσεις μου να έχουν συγκεκριμένο χρόνο. Το να κάνεις μεγάλες παραστάσεις είναι μια χαρά που παθαίνει κανείς με τον εαυτό του και είναι εύκολο να την πάθει. Η μεγαλύτερη σε διάρκεια παράσταση που έχω ανεβάσει ήταν μία ώρα και είκοσι λεπτά, κι αυτό γιατί πιστεύω πως ό,τι έχει να πει ένας δημιουργός το λέει -σαφώς και επί της ουσίας- με συντομία. Να μην μακρηγορούμε, γιατί η ζωή είναι πάρα πολύ ωραία, κι έχει πάρα πολύ fun!
Από τα κλασικά έργα έχετε κάποιο αγαπημένο; Ο «Βυσσινόκηπος». Και πολλά άλλα. Τα κλασικά κείμενα τα λατρεύω, αλλά αν τα κάνω θα τα κάνω με έναν τρόπο που θα είναι για μένα συναρπαστικός!
Την τελευταία ταινία του Τιμ Μπάρτον την είδες; Ασφαλώς. Με το που βγήκε.
Το ρωτώ αυτό γιατί όσοι έχουν παρακολουθήσει τη δουλειά σου στην Ευρώπη προβαίνουν συχνά στον παραλληλισμό με το έργο του. Ποιες είναι οι επιρροές σου; Μεγάλη μου τιμή να με συγκρίνουν με τον Μπάρτον -για μένα είναι ένας ιδιοφυής σκηνοθέτης. Κατά τ’ άλλα, ο Έντγκαρ Άλαν Πόε είναι ένας συγγραφέας που ανακάλυψα πολύ μικρή και γοητεύτηκα αμέσως. Αγαπώ πολύ τα gothic φιλμ, μου αρέσουν πολύ και παραμύθια όπως το «Χάνσελ και Γκρέτελ», μ’ αρέσουν πολύ όλοι οι μοναχικοί ήρωες.
Η παράδοση του «gothic» που περιγράφεις ξεκίνησε από τη λογοτεχνία και έγινε και πολύ δημοφιλής στο σινεμά. Με το θέατρο όμως τι γίνεται; Αισθάνεσαι πως υπάρχουν περιορισμοί στο μέσο; Δεν αισθάνομαι κανέναν περιορισμό, δεν αισθάνομαι ποτέ και κανέναν περιορισμό. Tο θέατρο για μένα είναι ο απόλυτος χορός της απόλυτης ελευθερίας.
Τι κοινό έχουν όλοι οι χαρακτήρες που έχεις φτιάξει κατά καιρούς; Είναι «outcasts», είναι απόκληροι, περιθωριακοί, είναι από μια βελουδένια πόλη που έχει θλιμμένα παιδιά, ή μάλλον μοναχικά παιδιά με θλιμμένα χαμόγελα. Δεν έχουν… moralities, ηθικές αρ-χές, δεν ζουν καθώς πρέπει, δεν φιλτράρουν τα συναισθήματά τους, διακρίνονται από μια απίστευτη αθωότητα, με όλη τη σκληρότητα που μπορεί να κουβαλάει η αθωότητα… αυτά!
Δεν ξέρω αν ήταν σκόπιμο, αλλά η παράσταση που είδαμε εδώ εμπλέκει πολλές αισθήσεις. Πέρα από την όραση και την ακοή, μπορείς να μυρίσεις, ίσως και να αγγίξεις τα σκηνικά. Αυτό ακριβώς είναι και το point. Είναι μια παράσταση αισθήσεων. Έχει να κάνει με μυρωδιές, έχει να κάνει με αγγίγματα, έχει να κάνει με πολλές φρικιαστικές ιστορίες, αλλά σε ένα περιβάλλον αρκετά ποιητικό. Τα σκηνικά είναι δική μου ιδέα αλλά τα φτιάχνουμε πάντα όλοι μαζί, έχουν τη λογική πως πρέπει να εξυπηρετούν ανάγκες περιοδείας, να μπορούν να μπουν σε κούτες, σε αεροπλάνα, σε πλοία…
Επίσης, στις παραστάσεις σου ακούγονται πολλές γλώσσες. Ποιος είναι ο ρόλος της γλώσσας στη δουλειά σου; Στις παραστάσεις που δίνονται τώρα στην Ελλάδα, η βασική αφήγηση γίνεται στα ελληνικά γιατί πρέπει να μιλάμε και να εξηγούμε. Σε όλες τις υπόλοιπες χώρες, ακούγεται στα αγγλικά. Έγινε μόνο μια εξαίρεση τώρα. Οι πολλαπλές γλώσσες όμως είναι ένα στοιχείο με το οποίο μου αρέσει να πειραματίζομαι διαρκώς. Με ενδιαφέρει αυτή η κοινωνία η οποία ξεπερνάει το κομμάτι το λεκτικό. Αυτό το κομμάτι είναι βέβαια πολύ βασικό, αλλά είναι ένας μόνο τρόπος. Το συνονθύλευμα γλωσσών με ενδιαφέρει πολύ και «μουσικά», η ε-μπλοκή ελληνικών, αγγλικών, ισπανικών, εβραϊκών, συν την ηλεκτρική κιθάρα, συν τις ανάσες των ανθρώπων, τους ήχους από το μέταλλο, νομίζω είναι ένα άλλο επίπεδο γλωσσολογικό.
Εσύ σε ποια γλώσσα συλλαμβάνεις την ιδέα και το κείμενο; Στα ελληνικά ή στα αγγλικά; Είμαι δεκατρία χρόνια στο Λονδίνο. Φυσικά, η ελληνική είναι η μητρική μου γλώσσα, αλλά μετά από τόσο χρόνια που δουλεύω εκεί, μου είναι πιο εύκολο να λειτουργώ στα αγγλικά όταν φτιάχνω δουλειά devised theatre (σ.σ. το θέατρο της επινόησης).
Στο Λονδίνο πώς βρέθηκες; Πιο πριν ζούσα εδώ, στη Θεσσαλονίκη. Τελείω-σα τη Φιλοσοφική Σχολή -την Αγγλική Φιλολογία- τελείωσα και το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδας κι έφυγα για να συνεχίσω σπουδές και να γνωρίσω γενικότερα πεδία έκφρασης, θα έλεγα. Έχω ταξιδέψει πολύ… ναι, πολύ! Είχα την τύχη να κάνω θέατρο και στο Δουβλίνο και στο Εδιμβούργο και στο Βελιγράδι, αλλά είναι ωραίο να δοκιμάζεις την τύχη σου σε διαφορετικό κοινό και να βλέπεις τις αντιδράσεις. Γενικά το άνοιγμα μου αρέσει πολύ.
Δουλεύοντας έξω, έχεις καμία εικόνα του ελληνικού θεάτρου από τις σύντομες επισκέψεις σου; Όχι. Έρχομαι μόνο ως επισκέπτης, χαίρομαι πολύ όταν έρχομαι, και μετά φεύγω. Για παράδειγμα, οι τελευταίες παραστάσεις οργανώθηκαν γιατί είχα κάποια πρόταση στην Αθήνα, είχα μια επαφή με το Vis Motrix εδώ, μετά μου είπαν για ένα χώρο στα Ιωάννινα… Κάπως έτσι. Δεν θα ήταν προτεραιότητά μου δηλαδή αν δεν υπήρχε και μια διάθεση από την Ελλάδα.
Η ομάδα σας λέγεται Theatre Lab Company. Πώς δημιουργήθηκε; Ξεκίνησε ως μια ομάδα ελληνικού ύφους και μετά έγινε διεθνούς χαρακτήρα. Δουλεύω με καλλιτέχνες από όλο τον κόσμο, πιστεύω πάρα πολύ στην επιλογή κουλτούρας, γλώσσας, διαφορετικότητας. Στο ένα της κομμάτι η ομάδα προμοτάρει το σύγχρονο ελληνικό θέατρο, στο άλλο της κομμάτι devised, αυτοσχεδιασμό δηλαδή, μέσα από ιδέες που γεννιούνται από το ζύμωμα των ανθρώπων. Μ’ αρέσει πάρα πολύ αυτό το είδος, είναι απίστευτα δύσκολο, έχει πάρα πολλή δουλειά αλλά έχει παααάρα πολλά περιθώρια για δημιουργία. Γενικά, εγώ στην πορεία μου ενδιαφέρομαι να κάνω ένα διαφορετικό θέατρο. Γιατί το θέατρο σαν θέατρο το βαριέμαι!
Αλήθεια; Πολύ! Πιστεύω πως είναι το πιο βαρετό πράγμα στον κόσμο, το να μπεις στη διαδικασία να πας σε μια παράσταση. Αν αυτή η παράσταση δεν έχει γοητεία, δεν έχει τρέλα, δεν έχει αυτό που εμένα τουλάχιστον μου τραβά το ενδιαφέρον, κοιμάμαι! Το βλέπω συχνότατα το φαινόμενο, παντού και διεθνώς. Ως σκηνοθέτις, ως καλλιτέχνις, ως δημιουργός, με ενδιαφέρει να κάνω ένα πράγμα διαφορετικό, που θα ακουμπήσει το θεατή, σαν ένα γήπεδο που θα του ξυπνήσει τις αισθήσεις, θα τον ιντριγκάρει, θα τον ταράξει, θα τον ενοχλήσει. Απεχθάνομαι τις πολύωρες παραστάσεις, θέλω οι παραστάσεις μου να έχουν συγκεκριμένο χρόνο. Το να κάνεις μεγάλες παραστάσεις είναι μια χαρά που παθαίνει κανείς με τον εαυτό του και είναι εύκολο να την πάθει. Η μεγαλύτερη σε διάρκεια παράσταση που έχω ανεβάσει ήταν μία ώρα και είκοσι λεπτά, κι αυτό γιατί πιστεύω πως ό,τι έχει να πει ένας δημιουργός το λέει -σαφώς και επί της ουσίας- με συντομία. Να μην μακρηγορούμε, γιατί η ζωή είναι πάρα πολύ ωραία, κι έχει πάρα πολύ fun!
Από τα κλασικά έργα έχετε κάποιο αγαπημένο; Ο «Βυσσινόκηπος». Και πολλά άλλα. Τα κλασικά κείμενα τα λατρεύω, αλλά αν τα κάνω θα τα κάνω με έναν τρόπο που θα είναι για μένα συναρπαστικός!
Πέμη Ζούνη
Πρωταγωνιστεί στο έργο του Τενεσί Ουίλιαμς «Λεωφορείο ο πόθος», την τελευταία παραγωγή του ΚΘΒΕ, στο ρόλο της Μπλανς Ντυμπουά η οποία καταφθάνει στη Νέα Ορλεάνη, στο σπίτι της αδελφής της Στέλλας και του συζύγου της Στάνλεϊ Κοβάλσκι. Η «φευγάτη» Μπλανς και ο «πρωτόγονος» Στάνλεϊ είναι δύο κόσμοι που οδηγούνται σε μια αναπόφευκτη σύγκρουση...
Θέλετε να μας πείτε με λίγα λόγια την πλοκή του έργου; Προτιμώ να μη μιλάω για πράγματα που μπορεί να τα διαβάσει κάποιος σε ένα βιβλίο ή σε ένα δελτίο τύπου. Δεν θέλω να μιλάω γι’ αυτά που είναι αντικειμενικά πράγματα. Θα πω τα δικά μου, κι αυτά που αφορούν κι εσένα που θα με ρωτήσεις.
Σε παλαιότερη συνέντευξή σας έχετε πει ότι η Μπλανς ανήκει στους καταραμένους αγίους του περιθωρίου. Επεξηγήστε μου αυτόν σας το χαρακτηρισμό. Η Μπλανς είναι ένα πλάσμα που συγκρούεται μονίμως με τη φύση της, με τη σάρκα της. Έχει μεγαλώσει σε ένα πουριτανικό περιβάλλον με πάρα πολλή υποκρισία και πάρα πολλή πίεση και έχει μάθει να μισεί τη σάρκα, να μισεί τη σεξουαλικότητα, να μισεί τη φύση. Την έχει έντονη όμως αυτή τη σεξουαλικότητα. Αυτή η σύγκρουση μέσα της την οδηγεί σε νευρώσεις. Καθαρά ιστορικά, όσον αφορά στην πλοκή, η Μπλανς είχε μια ατυχή πρώτη ερωτική σχέση. Ο πρώτος της μεγάλος έρωτας, το αγόρι που παντρεύτηκε, αποδείχτηκε ομοφυλόφιλο. Αυτό έκανε κουβάρι την ψυχή της. Και μάλιστα αυτός αυτοκτόνησε και έφταιγε αυτή. Άρα έχει και αυτές τις ενοχές. Ένα πλάσμα κουβάρι λοιπόν, που για να ξεφύγει από τις ενοχές αυτοτιμωρείται με την ίδια την κακή πράξη που δεν επιτρέπεται να κάνει. Ένα πλάσμα που απέναντι στους πολλούς θανάτους που ζει απαντάει με πόθο, γι’ αυτό και λέει: «Το αντίθετο του θανάτου είναι ο πόθος». Αυτό είναι μια αλήθεια, μόνο που για εκείνη ο πόθος είναι κακό πράγμα. Και άρα «βυθίζεται» σε μια ζωή που δεν θέλει να τη δει, εθελοτυφλεί. Έτσι το βράδυ πάει στα μπαρ για να ψωνιστεί, για να εξασφαλίσει στέγη, επειδή έχει χάσει όλα της τα λεφτά. Ζει σε μια faux πραγματικότητα. Ενώ έχει όλο τον ψυχικό πλούτο και την ευαισθησία ώστε να είναι άγγελος, την τραβάει το σκοτάδι και η κόλαση. Αυτό ακριβώς την καθιστά μια καταραμένη αγία.
Σε τι διαφέρει αυτή η παραγωγή από προηγούμενες που ανέβασαν το «Λεωφορείο ο πόθος»; Αυτή είναι πολύ σκληρή, δηλαδή δείχνει τα «σκοτάδια» και την ξεφτίλα, τη σκληρότητα της Νέας Ορλεάνης, τους εφιάλτες της Μπλανς, το βρώμικο παρελθόν της. Δείχνει όχι μόνο την ωραιοποιημένη πλευρά της ζωής της αλλά και το dark κομμάτι της. Κι αυτό είναι πολύ σημαντικό. Πιστεύω ότι δεν έχει βγει ποτέ αυτή η πλευρά της, αυτά που δεν λέγονται δηλαδή. Αυτά που ο Τενεσί Ουίλιαμς έχει πει ότι θα ήθελε να μπορεί να δείξει.
Έχετε πει όμως ότι αυτό το ρόλο δεν σκεφτόσασταν να τον παίξετε. Γιατί; Επειδή ήταν όλες ερωτευμένες με την Μπλανς, με το ρόλο της Μπλανς, εγώ από αντίδραση έλεγα: «OΚ, εμένα δεν με νοιάζει η Μπλανς, θα υπάρξουν χιλιάδες άλλοι ρόλοι».
Για να δεχτήκατε τελικά την πρόταση του ΚΘΒΕ θα πρέπει να σας ενδιέφερε. Την ερωτεύτηκα παράφορα την Μπλανς, δεν το συζητάω. Αφού με το που μου είπε ο Νικήτας Τσακίρογλου για ποιον ρόλο με θέλει, μου έκανε ρουά ματ. Δεν μπορούσα να πω όχι.
Ποια στοιχεία της ερωτευτήκατε; Την Μπλανς δεν μπορείς να την περιγράψεις, εάν μπορούσες να την περιγράψεις θα ‘ταν εύκολο να την παίξεις. Έχει μια κατακερματισμένη σκέψη, είναι στα όρια της παράκρουσης. Είναι ένα νευρωτικό πλάσμα, εξαιρετικά εύθραυστο, που δημιουργεί με πείσμα άλλη πραγματικότητα από αυτή που ζει. Αυτό είναι δύσκολο πράγμα και πολύ ιντριγκαδόρικο.
Μοιράζεστε κάποιους φόβους της Μπλανς; Οι φόβοι του θανάτου και της φθοράς με βρίσκουν απολύτως σύμφωνη. Μόνο που δεν αντιδρώ με τους ίδιους τρόπους -ευτυχώς… Από την άλλη: η Μπλανς προσέχει πάρα πολύ το πώς θα πέσει το φως πάνω στο πρόσωπό της, το ίδιο κι εγώ (γέλια).
Πριν από περίπου είκοσι χρόνια ερμηνεύατε το ρόλο της Στέλλας στο πλευρό της Νόνικας Γαληνέα που έπαιζε την Μπλανς Ντυμπουά. Τι μεσολάβησε από τότε; Πολλά χρόνια βιωμάτων που είναι χρήσιμα για το ρόλο. Η Μπλανς δεν παίζεται σε νεαρή ηλικία, όσο ταλαντούχα κι αν είσαι. Πρέπει να έχει «γράψει» η ζωή πάνω σου. Μόνο τότε καταλαβαίνεις κάποια πράγματα, και σωστά μεσολάβησαν αυτά τα χρόνια μέχρι που να έρθει η ώρα που θα παίξω αυτό το ρόλο.
Τι χαρακτηρίζει τη σκηνοθεσία του Αντώνη Καλογρίδη; Υπάρχουν πολλά επίπεδα στην παράσταση, και δεν εννοώ βάθους και ανάλυσης, αλλά επίπεδα οπτικά. Υπάρχει εναλλαγή σκηνικών, κάτι που το αγαπάει ο Αντώνης. Υπάρχει μια κινηματογραφική ματιά στις σκηνές. Δεν γίνεται ποτέ αυλαία ώστε να αλλάξει το σκηνικό, η μια σκηνή μπαίνει μέσα στην άλλη. Υπάρχει ένα soundrack που συμπληρώνει το έργο. Μαγικές συνθέσεις από τον Θοδωρή Οικονόμου. Είναι άλλο έργο χωρίς τη μουσική του Οικονόμου. Υπάρχουν σκηνές χωρίς λόγια που παρεμβάλλονται. Πολλές εκπλήξεις, πραγματικά…
Ποιες ατάκες της Μπλανς θεωρείτε χαρακτηριστικές; Οι κλασικές ατάκες της Μπλανς που έχουνε μείνει παγκοσμίως γνωστές και αγαπημένες είναι: «Δεν θέλω ρεαλισμό, θέλω μαγεία. Αυτό προσπαθώ να δώσω και στους άλλους. Γι’ αυτό τους παρουσιάζω τα πράγματα πιο όμορφα. Γι‘ αυτό δεν τους λέω την αλήθεια, αλλά αυτό που θα έπρεπε να ‘ναι αλήθεια». Και η τελευταία της μαγική ατάκα: «Εγώ πάντα βασίστηκα στην καλοσύνη των ξένων» που είναι μια σπαρακτική ατάκα, αγαπημένη και σπαρακτική.
info: «Λεωφορείο ο πόθος» του Τενεσί Ουίλιαμς σε σκηνοθεσία Αντώνη Καλογρίδη, στο Θέατρο Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών
Θέλετε να μας πείτε με λίγα λόγια την πλοκή του έργου; Προτιμώ να μη μιλάω για πράγματα που μπορεί να τα διαβάσει κάποιος σε ένα βιβλίο ή σε ένα δελτίο τύπου. Δεν θέλω να μιλάω γι’ αυτά που είναι αντικειμενικά πράγματα. Θα πω τα δικά μου, κι αυτά που αφορούν κι εσένα που θα με ρωτήσεις.
Σε παλαιότερη συνέντευξή σας έχετε πει ότι η Μπλανς ανήκει στους καταραμένους αγίους του περιθωρίου. Επεξηγήστε μου αυτόν σας το χαρακτηρισμό. Η Μπλανς είναι ένα πλάσμα που συγκρούεται μονίμως με τη φύση της, με τη σάρκα της. Έχει μεγαλώσει σε ένα πουριτανικό περιβάλλον με πάρα πολλή υποκρισία και πάρα πολλή πίεση και έχει μάθει να μισεί τη σάρκα, να μισεί τη σεξουαλικότητα, να μισεί τη φύση. Την έχει έντονη όμως αυτή τη σεξουαλικότητα. Αυτή η σύγκρουση μέσα της την οδηγεί σε νευρώσεις. Καθαρά ιστορικά, όσον αφορά στην πλοκή, η Μπλανς είχε μια ατυχή πρώτη ερωτική σχέση. Ο πρώτος της μεγάλος έρωτας, το αγόρι που παντρεύτηκε, αποδείχτηκε ομοφυλόφιλο. Αυτό έκανε κουβάρι την ψυχή της. Και μάλιστα αυτός αυτοκτόνησε και έφταιγε αυτή. Άρα έχει και αυτές τις ενοχές. Ένα πλάσμα κουβάρι λοιπόν, που για να ξεφύγει από τις ενοχές αυτοτιμωρείται με την ίδια την κακή πράξη που δεν επιτρέπεται να κάνει. Ένα πλάσμα που απέναντι στους πολλούς θανάτους που ζει απαντάει με πόθο, γι’ αυτό και λέει: «Το αντίθετο του θανάτου είναι ο πόθος». Αυτό είναι μια αλήθεια, μόνο που για εκείνη ο πόθος είναι κακό πράγμα. Και άρα «βυθίζεται» σε μια ζωή που δεν θέλει να τη δει, εθελοτυφλεί. Έτσι το βράδυ πάει στα μπαρ για να ψωνιστεί, για να εξασφαλίσει στέγη, επειδή έχει χάσει όλα της τα λεφτά. Ζει σε μια faux πραγματικότητα. Ενώ έχει όλο τον ψυχικό πλούτο και την ευαισθησία ώστε να είναι άγγελος, την τραβάει το σκοτάδι και η κόλαση. Αυτό ακριβώς την καθιστά μια καταραμένη αγία.
Σε τι διαφέρει αυτή η παραγωγή από προηγούμενες που ανέβασαν το «Λεωφορείο ο πόθος»; Αυτή είναι πολύ σκληρή, δηλαδή δείχνει τα «σκοτάδια» και την ξεφτίλα, τη σκληρότητα της Νέας Ορλεάνης, τους εφιάλτες της Μπλανς, το βρώμικο παρελθόν της. Δείχνει όχι μόνο την ωραιοποιημένη πλευρά της ζωής της αλλά και το dark κομμάτι της. Κι αυτό είναι πολύ σημαντικό. Πιστεύω ότι δεν έχει βγει ποτέ αυτή η πλευρά της, αυτά που δεν λέγονται δηλαδή. Αυτά που ο Τενεσί Ουίλιαμς έχει πει ότι θα ήθελε να μπορεί να δείξει.
Έχετε πει όμως ότι αυτό το ρόλο δεν σκεφτόσασταν να τον παίξετε. Γιατί; Επειδή ήταν όλες ερωτευμένες με την Μπλανς, με το ρόλο της Μπλανς, εγώ από αντίδραση έλεγα: «OΚ, εμένα δεν με νοιάζει η Μπλανς, θα υπάρξουν χιλιάδες άλλοι ρόλοι».
Για να δεχτήκατε τελικά την πρόταση του ΚΘΒΕ θα πρέπει να σας ενδιέφερε. Την ερωτεύτηκα παράφορα την Μπλανς, δεν το συζητάω. Αφού με το που μου είπε ο Νικήτας Τσακίρογλου για ποιον ρόλο με θέλει, μου έκανε ρουά ματ. Δεν μπορούσα να πω όχι.
Ποια στοιχεία της ερωτευτήκατε; Την Μπλανς δεν μπορείς να την περιγράψεις, εάν μπορούσες να την περιγράψεις θα ‘ταν εύκολο να την παίξεις. Έχει μια κατακερματισμένη σκέψη, είναι στα όρια της παράκρουσης. Είναι ένα νευρωτικό πλάσμα, εξαιρετικά εύθραυστο, που δημιουργεί με πείσμα άλλη πραγματικότητα από αυτή που ζει. Αυτό είναι δύσκολο πράγμα και πολύ ιντριγκαδόρικο.
Μοιράζεστε κάποιους φόβους της Μπλανς; Οι φόβοι του θανάτου και της φθοράς με βρίσκουν απολύτως σύμφωνη. Μόνο που δεν αντιδρώ με τους ίδιους τρόπους -ευτυχώς… Από την άλλη: η Μπλανς προσέχει πάρα πολύ το πώς θα πέσει το φως πάνω στο πρόσωπό της, το ίδιο κι εγώ (γέλια).
Πριν από περίπου είκοσι χρόνια ερμηνεύατε το ρόλο της Στέλλας στο πλευρό της Νόνικας Γαληνέα που έπαιζε την Μπλανς Ντυμπουά. Τι μεσολάβησε από τότε; Πολλά χρόνια βιωμάτων που είναι χρήσιμα για το ρόλο. Η Μπλανς δεν παίζεται σε νεαρή ηλικία, όσο ταλαντούχα κι αν είσαι. Πρέπει να έχει «γράψει» η ζωή πάνω σου. Μόνο τότε καταλαβαίνεις κάποια πράγματα, και σωστά μεσολάβησαν αυτά τα χρόνια μέχρι που να έρθει η ώρα που θα παίξω αυτό το ρόλο.
Τι χαρακτηρίζει τη σκηνοθεσία του Αντώνη Καλογρίδη; Υπάρχουν πολλά επίπεδα στην παράσταση, και δεν εννοώ βάθους και ανάλυσης, αλλά επίπεδα οπτικά. Υπάρχει εναλλαγή σκηνικών, κάτι που το αγαπάει ο Αντώνης. Υπάρχει μια κινηματογραφική ματιά στις σκηνές. Δεν γίνεται ποτέ αυλαία ώστε να αλλάξει το σκηνικό, η μια σκηνή μπαίνει μέσα στην άλλη. Υπάρχει ένα soundrack που συμπληρώνει το έργο. Μαγικές συνθέσεις από τον Θοδωρή Οικονόμου. Είναι άλλο έργο χωρίς τη μουσική του Οικονόμου. Υπάρχουν σκηνές χωρίς λόγια που παρεμβάλλονται. Πολλές εκπλήξεις, πραγματικά…
Ποιες ατάκες της Μπλανς θεωρείτε χαρακτηριστικές; Οι κλασικές ατάκες της Μπλανς που έχουνε μείνει παγκοσμίως γνωστές και αγαπημένες είναι: «Δεν θέλω ρεαλισμό, θέλω μαγεία. Αυτό προσπαθώ να δώσω και στους άλλους. Γι’ αυτό τους παρουσιάζω τα πράγματα πιο όμορφα. Γι‘ αυτό δεν τους λέω την αλήθεια, αλλά αυτό που θα έπρεπε να ‘ναι αλήθεια». Και η τελευταία της μαγική ατάκα: «Εγώ πάντα βασίστηκα στην καλοσύνη των ξένων» που είναι μια σπαρακτική ατάκα, αγαπημένη και σπαρακτική.
info: «Λεωφορείο ο πόθος» του Τενεσί Ουίλιαμς σε σκηνοθεσία Αντώνη Καλογρίδη, στο Θέατρο Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών
Το CITY και ο χαμένος θησαυρός
2ο Καρναβάλι Θερμαϊκού
Ένα φαντασμαγορικό τριήμερο που θα περιλαμβάνει κυνήγι με κρυμμένο θη-σαυρό, 30 καβαλάρηδες, 15 μαζορέτες, καυτές βραζιλιάνες, πρωτόγονους, πειρατές της θάλασσας και συναυλία με τους Locomondo προετοιμάζει ο Δήμος Θερμαϊκού για τις 8-10 Μαρτίου. Οι εκδηλώσεις ξεκινούν με το παιχνίδι «Ψάξτε το θησαυρό», ένα παιχνίδι εκπαιδευτικού χαρακτήρα που αναδεικνύει ιστορικά στοιχεία των περιοχών της Περαίας, Αγ. Τριάδας και Νέων Επιβατών. Οι ομάδες που θα συγκροτηθούν θα αναζητήσουν με τη βοήθεια ενός χάρτη τέσσερα διαφορετικά σημεία του Δήμου Θερμαϊκού προκειμένου να δώσουν λύση στο μυστήριο. Οι συμμετέχοντες δεν είναι υποχρεωτικό να είναι δημότες Θερμαϊκού. Οι πρώτες ομάδες θα περάσουν στον τε-λικό και στη συνέχεια θα υποβληθούν σε τρεις δοκιμασίες πνευματικής και σωματικής ικανότητας. Νικητές θα ανακηρυχθούν τα πληρώματα με την καλύτερη βαθμολογία. Η βαθμολογία θα προκύψει από τη βαθμολόγηση στα διάφορα παιχνίδια κι από τους βαθμούς ποινής για την εξεύρεση κάποιου κρυφού σημείου-προορισμού του παιχνιδιού. Τα βραβεία θα είναι χρηματικά έπαθλα και ταξίδια σε διάφορα μέρη της Ελλάδας.
Όροι συμμετοχής: Οι ομάδες που θα συγκροτηθούν πρέπει να είναι τουλάχιστον τετραμελείς -ανώτερο όριο δεν υπάρχει. Οι ομάδες συνιστάται να έχουν ένα καρναβαλικό θέμα αλλά αυτό δεν είναι απαραίτητο για τη συμμετοχή τους στο παιχνίδι. Τα μέλη της ομάδας μπορούν να βρίσκονται σε οποιοδήποτε σημείο και να βοηθούν για την επίλυση των γρίφων. Χρησιμότατο θα φανεί το μέσο μεταφοράς της ομάδας το οποίο μπορεί να είναι από πατίνι μέχρι liar jet!
Λοιποί όροι: Στο παιχνίδι μπορεί να συμμετέχει ο καθένας ανεξαρτήτου ηλικίας. Ο αρχηγός της ομάδας καθώς και τα τέσσερα μέλη που θα μετέχουν στις τελικές δοκιμασίες πρέπει να είναι άνω των 18 ετών. Οι δοκιμασίες και η επίλυση των γρίφων δεν απαιτούν καμία ιδιαίτερη σωματική αντοχή ή δύναμη. Οι μετακινήσεις που γίνονται από τις ομάδες στα όρια του Δήμου Θερμαϊκού πραγματοποιούνται με δική τους επιλογή και ευθύνη. Κάθε ομάδα που επιθυμεί να συμμετέχει στο Κυνήγι Θησαυρού 2008 οφείλει να καταβάλει το παράβολο των 30.
Πληροφορίες-δηλώσεις συμμετοχής: Event Consulting, T/F: 2310 865778, Πολιτιστικό Κέντρο Δήμου Θερμαϊκού,
Τ: 23920 28803
Χρήστος Χατζηπαναγιώτης
Σκηνοθετεί και πρωταγωνιστεί στη θεατρική μουσική κωμωδία «Σ’ Αγαπώ, Σε Λατρεύω, Χωρίζουμε!» των Joe Di Pietro και Jimmy Roberts, που ανεβαίνει μετά από δύο χρόνια επιτυχίας στην Αθήνα και στη ΘεσσαλονίκηΠοιες ήταν οι δυσκολίες για το ανέβασμα αυτού του έργου; Κυρίως η μεταφορά του στα ελληνικά. Την εξασφαλίσαμε όμως με τον καλύτερο τρόπο από τον Θοδωρή Πετρόπουλο. Επειδή δεν είναι ακριβώς μιούζικαλ, θα το έλεγα μουσική κωμωδία, ήταν μια περαιτέρω δυσκολία αυτό το στοιχείο. Πρόκειται δηλαδή για μια μουσική που «μιλάει», απευθύνεται, μπαίνει μέσα στα κείμενα, «απαντάει», είναι μέρος του διαλόγου. Έπρεπε, λοιπόν, να βρεθεί ο κατάλληλος άνθρωπος που θα αναλάμβανε να μεταφέρει τα μουσικά κομμάτια του έργου πάνω σε μια πολύ συγκεκριμένη μουσική. Από την πρώτη στιγμή σκεφτήκαμε τη Λίνα Νικολακοπούλου. Η Λίνα το διάβασε, το άκουσε και δέχτηκε. Ε, αυτό μας έδωσε χαρά και σιγουριά και αποφασίσαμε ότι τώρα -πριν 2 χρόνια για την ακρίβεια- είναι η κατάλληλη στιγμή να το ανεβάσουμε. Έκανε εξαιρετικούς στίχους, με χιούμορ, βάθος, ευαισθησία και την απαιτούμενη ελαφράδα, φυσικά.
Για τι ακριβώς μιλάει αυτή η «μουσική κωμωδία»; Για πράγματα που μας αφορούν όλους. Κυρίως για την κοινωνική πίεση που δεχόμαστε σε θέματα καρδιάς, με χιουμοριστικό βέβαια τρόπο αλλά και σκληρό. Είναι ένα βαθιά καυστικό έργο που μιλάει για το αιώνιο θέμα της σχέσης των δύο φύλων. Ξεκινάει με τη γένεση του κόσμου, με τον Αδάμ και την Εύα, και στη συνέχεια εστιάζει σε ανθρώπους της καθημερινότητάς μας, της διπλανής πόρτας, γι’ αυτό και είναι πολύ αναγνωρίσιμο. Οι ήρωες είναι άνθρωποι που προσπαθούν να φλερτάρουν, και βλέπουμε το πρώτο, το δεύτερο ραντεβού τους, την αποτυχία του ραντεβού, τον έρωτα, το χωρισμό και κυρίως την πίεση και το «σπρώξιμο» που δεχόμαστε όλοι μα όλοι για το γάμο.
Συμμερίζεσαι ότι «ο γάμος σκοτώνει τον έρωτα»; Όχι μονάχα ο γάμος. Ο έρωτας είναι ένα δόλιο συναίσθημα. Ο έρωτας, βέβαια, είναι η αρχή της ζωής αλλά και μια κατάσταση που μπορεί να μας γεμίσει με πολλή δυστυχία και πόνο. Από αυτά, όμως, μαθαίνεις. Έτσι προχωράς... Ο έρωτας αλλάζει. Τις περισσότερες φορές στην αρχή μιλάει η φύση, μια έντονη σαρκική επιθυμία. Με τον καιρό όμως αυτό μεταλλάσσεται. Όχι με τον ίδιο τρόπο σε όλους τους ανθρώπους. Σε κάποιους με καταστροφή, σε άλλους με σχέση αγάπης.
Τι πιστεύεις ότι παίρνει ο θεατής μαζί του φεύγοντας από το θέατρο; Χαρά! Θα σου πω αυτό που μου είπε χαρακτηριστικά ο Σταμάτης Κραουνάκης, την επόμενη μέρα της πρεμιέρας, μιας δύσκολης μέρας, «σφιγμένης», με μεγάλο άγχος. Ενθουσιασμένος, μου λέει ότι κρίνει μια παράσταση, αν είναι καλή ή όχι, την επόμενη μέρα από το αν τη θυμάται ή όχι. Τη δική μας τη σκεφτόταν συνέχεια!
info: «Σ’ Αγαπώ, Σε Λατρεύω, Χωρίζουμε!» στο Θέατρο Εγνατία
face2face
Θεσσαλονίκη άκου... Σου μιλώ για ανθρώπινα δικαιώματα
Σε λίγες μέρες θα ξεκινήσει στη Θεσσαλονίκη το πρόγραμμα face2face της Διεθνούς Αμνηστίας. Το εν λόγω πρόγραμμα είναι μια φιλόδοξη προσπάθεια της οργάνωσης να εντείνει τη συμμετοχή του ελληνικού κοινού στη δράση για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Η Διεθνής Αμνη-στία βγαίνει στο δρόμο για να ευαισθητοποιήσει τους πολίτες και να τους καλέσει να την υποστηρίξουν.
Η Διεθνής Αμνηστία, οργάνωση τιμημένη με το Νόμπελ Ειρήνης, είναι γνωστή για το έργο της, που ξεπερνά πολιτικές πεποιθήσεις. Μοναδικός γνώμονας είναι οι αξίες της αξιοπρέπειας, της δικαιοσύνης και των ίσων ευκαιριών - ό,τι παγκόσμια συνοψίζεται στην έννοια των αν-θρωπίνων δικαιωμάτων. Η Διεθνής Αμνηστία, σε κάθε της βήμα, ζητά την βοήθεια των πολιτών, κινούμενη στη λογική ότι δεν υπάρχει ισχυρότερη δύναμη για αλλαγή στον κόσμο από τις φωνές απλών πολιτών, ειρηνικά ενωμένες, όταν διεκδικούν τα δικαιώματά τους.
Στόχος του face2face είναι η διαφύλαξη της ανεξαρτησίας της Διεθνούς Αμνη-στίας. Στην πράξη, αυτό επιτυγχάνεται με το να ζητάμε και να δεχόμαστε χρήματα μόνο από τους απλούς πολίτες, και ποτέ από κρατικούς ή διακρατικούς φορείς. Η οικονομική υποστήριξη των νέων μελών είναι λοιπόν σημαντική, όπως είναι και η ενεργή συμμετοχή τους στη δράση της οργάνωσης. Στόχος επίσης είναι και η εγγραφή νέων μελών που θα συμμετέχουν εθελοντικά στις τοπικές ομάδες, που στηρίζουν τις εκστρατείες της Διε-θνούς Αμνηστίας. Με τη δράση τους προωθούν γνώση και κινητοποίηση για ένα εύρος θεμάτων, από διεθνή ζητήματα όπως η χρήση βασανιστηρίων στο Γκου-αντάναμο και άλλες φυλακές, μέχρι την ενδοοικογενειακή βία και τα δικαιώματα προσφύγων και μεταναστών, θέματα που αφορούν άμεσα την Ελλάδα.
Κάτι που πρέπει να ξέρουμε είναι ότι η ομάδα που θα δημιουργηθεί θα αποτελείται απο νέους που μένουν στην Θεσσαλονίκη. Από άτομα που παίρνουν το ρίσκο να ενημερώσουν οι ίδιοι τους συμπολίτες τους για το τι πραγματικά συμβαίνει με τα ανθρώπινα δικαιώματα. Στην ουσία αποτελεί μια προσπάθεια της ίδιας της πόλης να ευαισθητοποιήσει τον κόσμο της. Για αυτό και πρέπει όλοι να ακούσουμε και να συμμετάσχουμε.
Αυτή η προσπάθεια έχει ξαναγίνει και στο παρελθόν στη Θεσσαλονίκη, όπως και σε άλλες μεγάλες πόλεις (Αθήνα, Πάτρα, Βόλος, Ηράκλειο, Ιωάννινα κ.ά.). Αν λοιπόν είσαι νέα ή νέος και ενδιαφέρεσαι να ζήσεις μια έντονη εμπειρία με τη Διεθνή Αμνηστία, με τη μορφή part-time απασχόλησης ως εκπρόσωπος στο face2face, αν θες να βγεις στο δρόμο και να πεις: «Θεσσαλονίκη άκου σου μιλώ για ανθρώπινα δικαιώματα», μπες στο www.amnesty.org.gr/face2face και δήλωσε συμμετοχή στα τηλέφωνα 210 3600628, 6936 723325 ή με e-mail στο face2face@amnesty.org.gr
Σε λίγες μέρες θα ξεκινήσει στη Θεσσαλονίκη το πρόγραμμα face2face της Διεθνούς Αμνηστίας. Το εν λόγω πρόγραμμα είναι μια φιλόδοξη προσπάθεια της οργάνωσης να εντείνει τη συμμετοχή του ελληνικού κοινού στη δράση για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Η Διεθνής Αμνη-στία βγαίνει στο δρόμο για να ευαισθητοποιήσει τους πολίτες και να τους καλέσει να την υποστηρίξουν.
Η Διεθνής Αμνηστία, οργάνωση τιμημένη με το Νόμπελ Ειρήνης, είναι γνωστή για το έργο της, που ξεπερνά πολιτικές πεποιθήσεις. Μοναδικός γνώμονας είναι οι αξίες της αξιοπρέπειας, της δικαιοσύνης και των ίσων ευκαιριών - ό,τι παγκόσμια συνοψίζεται στην έννοια των αν-θρωπίνων δικαιωμάτων. Η Διεθνής Αμνηστία, σε κάθε της βήμα, ζητά την βοήθεια των πολιτών, κινούμενη στη λογική ότι δεν υπάρχει ισχυρότερη δύναμη για αλλαγή στον κόσμο από τις φωνές απλών πολιτών, ειρηνικά ενωμένες, όταν διεκδικούν τα δικαιώματά τους.
Στόχος του face2face είναι η διαφύλαξη της ανεξαρτησίας της Διεθνούς Αμνη-στίας. Στην πράξη, αυτό επιτυγχάνεται με το να ζητάμε και να δεχόμαστε χρήματα μόνο από τους απλούς πολίτες, και ποτέ από κρατικούς ή διακρατικούς φορείς. Η οικονομική υποστήριξη των νέων μελών είναι λοιπόν σημαντική, όπως είναι και η ενεργή συμμετοχή τους στη δράση της οργάνωσης. Στόχος επίσης είναι και η εγγραφή νέων μελών που θα συμμετέχουν εθελοντικά στις τοπικές ομάδες, που στηρίζουν τις εκστρατείες της Διε-θνούς Αμνηστίας. Με τη δράση τους προωθούν γνώση και κινητοποίηση για ένα εύρος θεμάτων, από διεθνή ζητήματα όπως η χρήση βασανιστηρίων στο Γκου-αντάναμο και άλλες φυλακές, μέχρι την ενδοοικογενειακή βία και τα δικαιώματα προσφύγων και μεταναστών, θέματα που αφορούν άμεσα την Ελλάδα.
Κάτι που πρέπει να ξέρουμε είναι ότι η ομάδα που θα δημιουργηθεί θα αποτελείται απο νέους που μένουν στην Θεσσαλονίκη. Από άτομα που παίρνουν το ρίσκο να ενημερώσουν οι ίδιοι τους συμπολίτες τους για το τι πραγματικά συμβαίνει με τα ανθρώπινα δικαιώματα. Στην ουσία αποτελεί μια προσπάθεια της ίδιας της πόλης να ευαισθητοποιήσει τον κόσμο της. Για αυτό και πρέπει όλοι να ακούσουμε και να συμμετάσχουμε.
Αυτή η προσπάθεια έχει ξαναγίνει και στο παρελθόν στη Θεσσαλονίκη, όπως και σε άλλες μεγάλες πόλεις (Αθήνα, Πάτρα, Βόλος, Ηράκλειο, Ιωάννινα κ.ά.). Αν λοιπόν είσαι νέα ή νέος και ενδιαφέρεσαι να ζήσεις μια έντονη εμπειρία με τη Διεθνή Αμνηστία, με τη μορφή part-time απασχόλησης ως εκπρόσωπος στο face2face, αν θες να βγεις στο δρόμο και να πεις: «Θεσσαλονίκη άκου σου μιλώ για ανθρώπινα δικαιώματα», μπες στο www.amnesty.org.gr/face2face και δήλωσε συμμετοχή στα τηλέφωνα 210 3600628, 6936 723325 ή με e-mail στο face2face@amnesty.org.gr
"Δεν είναι απαραίτητα τα χέρια για να αγγίξουμε τον ουρανό.
...Δεν είναι απαραίτητα τα πόδια για να πηγαίνουμε μπροστά. Δεν είναι απαραίτητα τα μάτια για να βλέπουμε μέσα μας. Για να αισθανόμαστε ζωντανοί έχουμε ανάγκη από ένα όνειρο…"
Μαζί μπορούμε καλύτερα
«…Γι’ αυτό, άφησέ με να μπω στην καρδιά σου και πιάσε το χέρι μου». Η εισαγωγή ανήκει στο δελτίο τύπου που στάλθηκε για την γιορτή που κάνει το Κέντρο Περιθάλψεως Παίδων «ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ» και ο Σύλλογος Φίλων του ΚΕ.ΠΕ.Π, σε συνεργασία με τα νηπιαγωγεία «Συννεφούλα», «Το Σχολείο της Αγάπης», «Αργώ» και το νηπιαγωγείο των «Προτύπων Εκπαιδευτηρίων Θεσ-σαλονίκης». Διοργανώνουν για όλα τα παιδιά της πόλης μας, μουσική παράσταση με θέμα: «Αποκριές με τραγούδια και παιχνίδια του κόσμου» από την Παιδική Σκηνή «Κρουστόφωνο» στο Συνεδριακό Κέντρο «Ι. Βελλίδης», την Παρασκευή 29/2, στις 19.00. Μια γιορτή με ζωντανή μουσική και μουσικοκινητικά αποκριάτικα παιχνίδια απ’ όλο τον κόσμο με συντονιστές μουσικοπαιδαγωγούς. Τα έσοδα θα διατεθούν στο Σύλλογο Φίλων του ΚΕ.ΠΕ.Π «Άγιος Δημήτριος». Οι μικροί μαθητές προσεγγίζουν τα Άτομα με Ειδικές Ικανότητες (Α.μ.ε.Α). Θεωρούν το διαφορετικό ως φυσιολογικό και καταλαβαίνουν ότι…«Μαζί μπορούμε καλύτερα».
info: «Αποκριές με τραγούδια και παιχνίδια του κόσμου», Συνεδριακό Κέντρο «Ι.Βελλίδης», 29/2
Sambas στον πηγαιμό
Μη στεναχωριέστε αν δεν έχετε καινούρια ταυτότητα ή διαβατήριο, ούτε καν αν είστε ενήλικας, στα χαρτιά και την ψυχή. Κανονικά στα καζίνο η είσοδος επιτρέπεται σε όσους είναι 23 Μάηδων, «τουλλλάιστον» που λέει κι ένας φίλος μου. Όμως η μουσικοχορευτική παράσταση «Viva Brazil» είναι ανοιχτή και φιλική προς τους ανηλίκους που εισέρχονται στο Θέατρο Βεργίνα του Regency Casino Thessaloniki, από ανεξάρτητη είσοδο. «Είσοδο» κάνουν στη σκηνή 14 συνολικά χορευτές. Limbo dancers (χορευτές της φωτιάς) που με τα επικίνδυνα ακροβατικά τους κόβουν την ανάσα και ανεβάζουν την αδρεναλίνη στα ύψη. Capoeira dancers, σ’ ένα τελετουργικό που συνδυάζει την ακρίβεια των πολεμικών τεχνών με το πάθος του μοντέρνου χορού. Βραζιλιάνες και βραζιλιάνοι χορευτές με λυγερά κορμιά που λικνίζονται στους ρυθμούς της Samba και της Salsa. Η εννιαμελής ορχήστρα, με παραδοσιακά κρουστά και άλλα όργανα, θα μας ταξιδέψει σε έθνικ ρυθμούς και ηχοχρώματα. Το «Viva Brazil» έκανε πρεμιέρα στις 15/2, σε μια βραδιά για τις «ΘΕΡΜΑΪΔΕΣ» που συγκέντρωσαν έσοδα για τη δημιουργία παιδοκαρδιολογικής μονάδας στο νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ.
info: «Viva Brazil», Θέατρο Βεργίνα του Regency Casino Thessaloniki, έως τις 6/3
Τι σου κανα και πίνεις
…στο Πλατώ. Ζεστές, παρεϊστικες βραδιές και το Μάρτιο. Ο Νίκος Παπάζογλου παρατείνει τις παραστάσεις του στο Πλατώ. Τσικνοπέμπτη 28, Παρασκευή 29/2, Σάββατο 1/3 καθώς και Παρα-σκευή-Κυριακή (7-9/3), ένα μουσικό οδοιπορικό 4 σχεδόν δεκαετιών, από την «Εκδίκηση της γυφτιάς» έως τη «Μά’ισσα σελήνη». Για ακόμη ένα διήμερο η Μελίνα Ασλανίδου θα είναι η φιλοξενούμενη των Μανώλη Καραντίνη και Κώστα Ματσίγκου στο Πλατώ. Ρε-μπέτικα και λαϊκά ακούσματα από τη δισκογραφία της Μελίνας, καθώς και γνωστά ορχηστρικά με τις ενορχηστρώσεις του Κώστα Ματσίγκου.
info: Πλατώ: Νίκος Παπάζογλου, 29/2 & 1/3, Μελίνα Ασλανίδου 5 & 6/3
Ένας ιππότης για το Μέγαρο
Την Κυριακή 2/3, στο αποκριάτικο πάρτι του Κρουστόφωνου, στο café Blue της Κρήνης, θα πάω ντυμένη Δουλτσινέα και θα περιμένω να συναντήσω τον ιππότη μου. Όμως πολύ φοβάμαι πως ο Δον Κιχώτης μου δεν θα τα καταφέρει να περάσει και θα μου στείλει τον πιστό υπηρέτη του, Σάντσο Πάντσα. Είναι δεσμευμένος, Σάββατο 1 και Κυριακή 2/3, στο Μέγαρο Μουσικής, από τα Αυτοκρατορικά Μπαλέτα της Μόσχας. Στο «Don Quixote» 45 φημισμένοι χορευτές, σε ιπποτικές φιγούρες και περιπέτειες, βγαλμένες μέσα από τις σελίδες του Θερβάντες. Για τους φίλους του χορού, τις ίδιες μέρες (1-2/3) στις αίθουσες Α’ και Β’ Εικαστικών Εκδηλώ-σεων 5ου ορόφου και στο Φουαγιέ του Θεάτρου του, η ομάδα χορού «L. Re-dukta» θα παρουσιάσει την παράσταση «Ylang Ylang». Η είσοδος είναι ελεύθερη για το κοινό.
info: «Don Quixote» στο Μέγαρο Μουσικής, 1 & 2/3 «Ylang Ylang» στο Βαφοπούλειο
Πάμε Χαβάη
Σε μέρα «δίσεκτη» μέρα, Παρασκευή 29/2, θα δώσουν συναυλία οι Matisse στο Ξυλουργείο του Μύλου. Στη κυριολεξία τέτοια συναυλία γίνεται μια φορά κάθε τέσσερα χρόνια. Η αγγλόφωνη μπάντα των Matisse που ανοίγουν πανιά και για την Ευρώπη θα έχει μαζί της τους Βρετανούς The Longsands που θα τους ακολουθήσουν και στην περιοδεία τους στη Μακεδονία και τη Θράκη. Επίσης εξαιρετικές «δίσεκτες» παρουσίες θα είναι αυτές των 22 Puppies και των Mary’s Flower Superhead. Στη συναυλία θα πάρετε αποκλειστικό δωρεάν υλικό από τους Matisse -και όχι μόνο- για το κινητό σας μέσω Bluetooth. Κάντε τις ρυθμίσεις σας, να βολέψει επίσης να είστε στο Ξυλουργείο για τις «βρώμικες ιστορίες της γιαγιάς» που θα σου πουν οι «σκοτεινές μαριονέτες» Dirty Granny Tales και για τα μακρόσυρτα βαθιά μπλουζ και τα χαβανέζικα γιόντελ του δάσκαλου πολλών κιθαριστικών στιλ, Bob Brozman.
info: Ξυλουργείο Μύλου: Matisse, 29/2 Dirty Granny Tales, 2/3
Bob Brozman, 6/3
Με τρέλα και κορδέλα
Παντού κομφετί και σερπαντίνες. Απο-κριάτικες εκδηλώσεις θα βρούμε και σε διάφορους Δήμους, στη Νέαπολη, τη Σταυρούπολη, την Πολίχνη, τη Θέρμη. Στην πλατεία Ειρήνης της Νεάπολης (το γνωστό «Ρολόι»), την Πέμπτη 6/3 στις 20.30, η Μαριώ με το αστείρευτο κέφι, το κομπολόι της και την αυθεντική φωνή της σε ρεμπέτικα, λαϊκά, σύγχρονα και παραδοσιακά τραγούδια, ενώ την Τρίτη 4/3, στις 21.00 νεανικό πάρτι στο Πολυδύναμο Κέντρο Νεολαίας Νεά-πολης οι Nasa Funk σε funk και disco ρυθμούς. Την Πέμπτη 6/3, στις 17.00, στην πλατεία Μετεώρων, λαϊκό γλέντι με παραδοσιακά συγκροτήματα, αλλά και η αναβίωση του εθίμου του Φανού Κοζάνης.
Πήραν τα πιστολάκια φωτιά
Ο Luca Regina είναι καλλιτέχνης του δρόμου, γνωστός στο ελληνικό κοινό ως μέλος του ντουέτου Lucchettino και από τη διετή παρουσία του δίπλα στους Άγαμους Θύτες. Θα βρεθεί ξανά στη Θεσσαλονίκη για μία μόνο παράσταση, στο Θέατρο Σοφούλη, την Κυριακή 2/3 στις 11.30 με το ταχυδακτυλουργικό, κωμικό, interactive «Electromagico». Επιστρέφει και το «Σεσουάρ για Δολο-φόνους». Από την Τσικνοπέμτπη 28/2, στο Θέατρο Κολοσσαίον, «ένα πιστόλι σε σημαδεύει» καθώς κάνεις ανταύγειες στο κομμωτήριο του Τόνι Άντονυ.
info: Luca Regina, Θέατρο Σοφούλη,2/3
«Σεσουάρ για Δολοφόνους», Θέατρο Κολοσσαίον, από 28/2
I feel good
Περάστε κι εσείς για rock’ n’ roll εξέταση, το Σάββατο 1/3 από το εξωτερικό ιατρείο Principal. Oι Dr. Feelgood, ένα από τα μεγαλύτερα σχήματα της rhythm’n’blues, θα σας ακροάσουν και θα τους ακροάσετε. Μετά το θάνατο του Lee Brilleaux τον Απρίλιο του 1994 και ύστερα από μια μικρή παύση, η μπάντα που σχηματίστηκε στο Canvey Island του Essex, το 1971, ανασχηματίστηκε και συνεχίζει έχοντας ηγέτη στη νέα σύνθεση της, τον επί 17 χρόνια drum-mer της, Kevin Morris. Την προηγούμενη νύχτα στο Principal, o frontman των Active Member, κατά κόσμο Μιχάλης Μυτακίδης ή B.D.Fox-moor, θα παρουσιάσει την νέα του δισκογραφική δουλειά «Όταν οι μικρόνοοι hiphoραγούν». Στη σκηνή hiphoραγούν τα Χνάρια και οι Oscura Vista, δύο καινούρια γκρουπ που μόλις κυκλοφόρησαν τις δικές τους δισκογραφικές δουλειές.
info: Principal: B.D. Foxmoor, 29/2
Dr. Feelgood, 1/3
Μαζί μπορούμε καλύτερα
«…Γι’ αυτό, άφησέ με να μπω στην καρδιά σου και πιάσε το χέρι μου». Η εισαγωγή ανήκει στο δελτίο τύπου που στάλθηκε για την γιορτή που κάνει το Κέντρο Περιθάλψεως Παίδων «ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ» και ο Σύλλογος Φίλων του ΚΕ.ΠΕ.Π, σε συνεργασία με τα νηπιαγωγεία «Συννεφούλα», «Το Σχολείο της Αγάπης», «Αργώ» και το νηπιαγωγείο των «Προτύπων Εκπαιδευτηρίων Θεσ-σαλονίκης». Διοργανώνουν για όλα τα παιδιά της πόλης μας, μουσική παράσταση με θέμα: «Αποκριές με τραγούδια και παιχνίδια του κόσμου» από την Παιδική Σκηνή «Κρουστόφωνο» στο Συνεδριακό Κέντρο «Ι. Βελλίδης», την Παρασκευή 29/2, στις 19.00. Μια γιορτή με ζωντανή μουσική και μουσικοκινητικά αποκριάτικα παιχνίδια απ’ όλο τον κόσμο με συντονιστές μουσικοπαιδαγωγούς. Τα έσοδα θα διατεθούν στο Σύλλογο Φίλων του ΚΕ.ΠΕ.Π «Άγιος Δημήτριος». Οι μικροί μαθητές προσεγγίζουν τα Άτομα με Ειδικές Ικανότητες (Α.μ.ε.Α). Θεωρούν το διαφορετικό ως φυσιολογικό και καταλαβαίνουν ότι…«Μαζί μπορούμε καλύτερα».
info: «Αποκριές με τραγούδια και παιχνίδια του κόσμου», Συνεδριακό Κέντρο «Ι.Βελλίδης», 29/2
Sambas στον πηγαιμό Μη στεναχωριέστε αν δεν έχετε καινούρια ταυτότητα ή διαβατήριο, ούτε καν αν είστε ενήλικας, στα χαρτιά και την ψυχή. Κανονικά στα καζίνο η είσοδος επιτρέπεται σε όσους είναι 23 Μάηδων, «τουλλλάιστον» που λέει κι ένας φίλος μου. Όμως η μουσικοχορευτική παράσταση «Viva Brazil» είναι ανοιχτή και φιλική προς τους ανηλίκους που εισέρχονται στο Θέατρο Βεργίνα του Regency Casino Thessaloniki, από ανεξάρτητη είσοδο. «Είσοδο» κάνουν στη σκηνή 14 συνολικά χορευτές. Limbo dancers (χορευτές της φωτιάς) που με τα επικίνδυνα ακροβατικά τους κόβουν την ανάσα και ανεβάζουν την αδρεναλίνη στα ύψη. Capoeira dancers, σ’ ένα τελετουργικό που συνδυάζει την ακρίβεια των πολεμικών τεχνών με το πάθος του μοντέρνου χορού. Βραζιλιάνες και βραζιλιάνοι χορευτές με λυγερά κορμιά που λικνίζονται στους ρυθμούς της Samba και της Salsa. Η εννιαμελής ορχήστρα, με παραδοσιακά κρουστά και άλλα όργανα, θα μας ταξιδέψει σε έθνικ ρυθμούς και ηχοχρώματα. Το «Viva Brazil» έκανε πρεμιέρα στις 15/2, σε μια βραδιά για τις «ΘΕΡΜΑΪΔΕΣ» που συγκέντρωσαν έσοδα για τη δημιουργία παιδοκαρδιολογικής μονάδας στο νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ.
info: «Viva Brazil», Θέατρο Βεργίνα του Regency Casino Thessaloniki, έως τις 6/3
Τι σου κανα και πίνεις
…στο Πλατώ. Ζεστές, παρεϊστικες βραδιές και το Μάρτιο. Ο Νίκος Παπάζογλου παρατείνει τις παραστάσεις του στο Πλατώ. Τσικνοπέμπτη 28, Παρασκευή 29/2, Σάββατο 1/3 καθώς και Παρα-σκευή-Κυριακή (7-9/3), ένα μουσικό οδοιπορικό 4 σχεδόν δεκαετιών, από την «Εκδίκηση της γυφτιάς» έως τη «Μά’ισσα σελήνη». Για ακόμη ένα διήμερο η Μελίνα Ασλανίδου θα είναι η φιλοξενούμενη των Μανώλη Καραντίνη και Κώστα Ματσίγκου στο Πλατώ. Ρε-μπέτικα και λαϊκά ακούσματα από τη δισκογραφία της Μελίνας, καθώς και γνωστά ορχηστρικά με τις ενορχηστρώσεις του Κώστα Ματσίγκου.
info: Πλατώ: Νίκος Παπάζογλου, 29/2 & 1/3, Μελίνα Ασλανίδου 5 & 6/3
Ένας ιππότης για το Μέγαρο
Την Κυριακή 2/3, στο αποκριάτικο πάρτι του Κρουστόφωνου, στο café Blue της Κρήνης, θα πάω ντυμένη Δουλτσινέα και θα περιμένω να συναντήσω τον ιππότη μου. Όμως πολύ φοβάμαι πως ο Δον Κιχώτης μου δεν θα τα καταφέρει να περάσει και θα μου στείλει τον πιστό υπηρέτη του, Σάντσο Πάντσα. Είναι δεσμευμένος, Σάββατο 1 και Κυριακή 2/3, στο Μέγαρο Μουσικής, από τα Αυτοκρατορικά Μπαλέτα της Μόσχας. Στο «Don Quixote» 45 φημισμένοι χορευτές, σε ιπποτικές φιγούρες και περιπέτειες, βγαλμένες μέσα από τις σελίδες του Θερβάντες. Για τους φίλους του χορού, τις ίδιες μέρες (1-2/3) στις αίθουσες Α’ και Β’ Εικαστικών Εκδηλώ-σεων 5ου ορόφου και στο Φουαγιέ του Θεάτρου του, η ομάδα χορού «L. Re-dukta» θα παρουσιάσει την παράσταση «Ylang Ylang». Η είσοδος είναι ελεύθερη για το κοινό.
info: «Don Quixote» στο Μέγαρο Μουσικής, 1 & 2/3 «Ylang Ylang» στο Βαφοπούλειο
Πάμε Χαβάη
Σε μέρα «δίσεκτη» μέρα, Παρασκευή 29/2, θα δώσουν συναυλία οι Matisse στο Ξυλουργείο του Μύλου. Στη κυριολεξία τέτοια συναυλία γίνεται μια φορά κάθε τέσσερα χρόνια. Η αγγλόφωνη μπάντα των Matisse που ανοίγουν πανιά και για την Ευρώπη θα έχει μαζί της τους Βρετανούς The Longsands που θα τους ακολουθήσουν και στην περιοδεία τους στη Μακεδονία και τη Θράκη. Επίσης εξαιρετικές «δίσεκτες» παρουσίες θα είναι αυτές των 22 Puppies και των Mary’s Flower Superhead. Στη συναυλία θα πάρετε αποκλειστικό δωρεάν υλικό από τους Matisse -και όχι μόνο- για το κινητό σας μέσω Bluetooth. Κάντε τις ρυθμίσεις σας, να βολέψει επίσης να είστε στο Ξυλουργείο για τις «βρώμικες ιστορίες της γιαγιάς» που θα σου πουν οι «σκοτεινές μαριονέτες» Dirty Granny Tales και για τα μακρόσυρτα βαθιά μπλουζ και τα χαβανέζικα γιόντελ του δάσκαλου πολλών κιθαριστικών στιλ, Bob Brozman.
info: Ξυλουργείο Μύλου: Matisse, 29/2 Dirty Granny Tales, 2/3
Bob Brozman, 6/3
Με τρέλα και κορδέλα
Παντού κομφετί και σερπαντίνες. Απο-κριάτικες εκδηλώσεις θα βρούμε και σε διάφορους Δήμους, στη Νέαπολη, τη Σταυρούπολη, την Πολίχνη, τη Θέρμη. Στην πλατεία Ειρήνης της Νεάπολης (το γνωστό «Ρολόι»), την Πέμπτη 6/3 στις 20.30, η Μαριώ με το αστείρευτο κέφι, το κομπολόι της και την αυθεντική φωνή της σε ρεμπέτικα, λαϊκά, σύγχρονα και παραδοσιακά τραγούδια, ενώ την Τρίτη 4/3, στις 21.00 νεανικό πάρτι στο Πολυδύναμο Κέντρο Νεολαίας Νεά-πολης οι Nasa Funk σε funk και disco ρυθμούς. Την Πέμπτη 6/3, στις 17.00, στην πλατεία Μετεώρων, λαϊκό γλέντι με παραδοσιακά συγκροτήματα, αλλά και η αναβίωση του εθίμου του Φανού Κοζάνης.
Πήραν τα πιστολάκια φωτιά
Ο Luca Regina είναι καλλιτέχνης του δρόμου, γνωστός στο ελληνικό κοινό ως μέλος του ντουέτου Lucchettino και από τη διετή παρουσία του δίπλα στους Άγαμους Θύτες. Θα βρεθεί ξανά στη Θεσσαλονίκη για μία μόνο παράσταση, στο Θέατρο Σοφούλη, την Κυριακή 2/3 στις 11.30 με το ταχυδακτυλουργικό, κωμικό, interactive «Electromagico». Επιστρέφει και το «Σεσουάρ για Δολο-φόνους». Από την Τσικνοπέμτπη 28/2, στο Θέατρο Κολοσσαίον, «ένα πιστόλι σε σημαδεύει» καθώς κάνεις ανταύγειες στο κομμωτήριο του Τόνι Άντονυ.
info: Luca Regina, Θέατρο Σοφούλη,2/3
«Σεσουάρ για Δολοφόνους», Θέατρο Κολοσσαίον, από 28/2
I feel good
Περάστε κι εσείς για rock’ n’ roll εξέταση, το Σάββατο 1/3 από το εξωτερικό ιατρείο Principal. Oι Dr. Feelgood, ένα από τα μεγαλύτερα σχήματα της rhythm’n’blues, θα σας ακροάσουν και θα τους ακροάσετε. Μετά το θάνατο του Lee Brilleaux τον Απρίλιο του 1994 και ύστερα από μια μικρή παύση, η μπάντα που σχηματίστηκε στο Canvey Island του Essex, το 1971, ανασχηματίστηκε και συνεχίζει έχοντας ηγέτη στη νέα σύνθεση της, τον επί 17 χρόνια drum-mer της, Kevin Morris. Την προηγούμενη νύχτα στο Principal, o frontman των Active Member, κατά κόσμο Μιχάλης Μυτακίδης ή B.D.Fox-moor, θα παρουσιάσει την νέα του δισκογραφική δουλειά «Όταν οι μικρόνοοι hiphoραγούν». Στη σκηνή hiphoραγούν τα Χνάρια και οι Oscura Vista, δύο καινούρια γκρουπ που μόλις κυκλοφόρησαν τις δικές τους δισκογραφικές δουλειές.
info: Principal: B.D. Foxmoor, 29/2
Dr. Feelgood, 1/3
Λύσεις και νικητές τεύχους 18/1
Λύσεις τεύχους 18/1
•Η Κική έμεινε σε δωμάτιο με τζάκι, μέθυσε στην ταβέρνα «Πόζαρ» και αγόρασε γλυκό καρπούζι.
•Η Δέσποινα έμεινε σε δωμάτιο με τζακούζι, μέθυσε στην ταβέρνα «Υδρόλιθος» και αγόρασε γλυκό κυδώνι.
•Η Μάγδα έμεινε σε δωμάτιο με θέα στο βουνό, μέθυσε στην ταβέρνα «Ο τσολιάς» και αγόρασε γλυκό φράουλα.
•Η Θοδώρα έμεινε σε απλό δωμάτιο, μέθυσε στην ταβέρνα «Χωριάτικο» και αγόρασε γλυκό κολοκύθι.
•Η Πόπη έμεινε σε δωμάτιο με τζάκι και τζακούζι, μέθυσε στην ταβέρνα «Pothos» και αγόρασε γλυκό ροδάκινο
Νικητές τεύχους 18/1
Γαρουφαλίδου Σοφία, Ελένη Ζτάλιου, Ειρήνη Παπαδοπούλου, Ρεβενάκης Θοδωρής, Πολίτη Άννα, Ελένη Λαζαρίδου, Ιωάννα Ξακουστού, Δέσποινα Γουρτζέου, Σπυρλιάδης Αχιλλέας, Εύα Νεράντζη, Περσάκης Ευάγγελος, Ντούμα Μαρία, Ντούμα Ολυμπία, tabitha3188@gmail.com, Δάφνη Σιδηροπούλου, Μάγδα Ρόιδου, 6979674339@ imode.gr, Κατερίνα Βουτσινά, Μαρία Κατραντζόγλου, tsartsaraki@the.forthnet.gr, Περσάκης Ανδρέας, Σταματιά-δης Χαράλαμπος, Βιβή Πελτέκη, Αναστασία Γιαννοπούλου, Μαυρουδής Ιωάννης, e_ouzounthanasi@hotmail.com, Κιο-ρπές Γιώργος, Κιάρα Δημητριάδου, Ξανίδου Νανά, Λαζα-ρίδου Κατερίνα, Ζωή Τσαρσιώτου, Χρήστος Σαραγιώτης, Κατσούλη Βικτώρια, Λειβαδίτου Βάλια, Βαγγέλης Πετρίδης, pgrohleva@yahoo.co.uk, Σοφία Πετροχείλου, Ανδρονίκη Παπαδοπούλου, spirtulis@yahoo.gr, fin04159@uom.gr, Μαλλετζίδου Λαμπρινή, Βαγγέλης Τσακάλης, danaik @hotmail.com, Λεονταρίδης Κώστας, Ιτσοδέλη Χάιδω, Αλμπανίδου Στέλλα, Γρηγοριάδης Κώστας, Τογανίδου Δέσποινα, pavlina83@yahoo.com, Τσιακιρίδης Παναγιώτης
Όλοι οι νικητές κερδίζουν από ένα βιβλίο. Για να παραλάβετε το δώρο σας επικοινωνήστε μαζί μας στο τηλέφωνο 2310 288277, από τη Δευτέρα 3/3 έως και την Παρασκευή 7/3 από τις 10.00 έως τις 18.00
•Η Κική έμεινε σε δωμάτιο με τζάκι, μέθυσε στην ταβέρνα «Πόζαρ» και αγόρασε γλυκό καρπούζι.
•Η Δέσποινα έμεινε σε δωμάτιο με τζακούζι, μέθυσε στην ταβέρνα «Υδρόλιθος» και αγόρασε γλυκό κυδώνι.
•Η Μάγδα έμεινε σε δωμάτιο με θέα στο βουνό, μέθυσε στην ταβέρνα «Ο τσολιάς» και αγόρασε γλυκό φράουλα.
•Η Θοδώρα έμεινε σε απλό δωμάτιο, μέθυσε στην ταβέρνα «Χωριάτικο» και αγόρασε γλυκό κολοκύθι.
•Η Πόπη έμεινε σε δωμάτιο με τζάκι και τζακούζι, μέθυσε στην ταβέρνα «Pothos» και αγόρασε γλυκό ροδάκινο
Νικητές τεύχους 18/1
Γαρουφαλίδου Σοφία, Ελένη Ζτάλιου, Ειρήνη Παπαδοπούλου, Ρεβενάκης Θοδωρής, Πολίτη Άννα, Ελένη Λαζαρίδου, Ιωάννα Ξακουστού, Δέσποινα Γουρτζέου, Σπυρλιάδης Αχιλλέας, Εύα Νεράντζη, Περσάκης Ευάγγελος, Ντούμα Μαρία, Ντούμα Ολυμπία, tabitha3188@gmail.com, Δάφνη Σιδηροπούλου, Μάγδα Ρόιδου, 6979674339@ imode.gr, Κατερίνα Βουτσινά, Μαρία Κατραντζόγλου, tsartsaraki@the.forthnet.gr, Περσάκης Ανδρέας, Σταματιά-δης Χαράλαμπος, Βιβή Πελτέκη, Αναστασία Γιαννοπούλου, Μαυρουδής Ιωάννης, e_ouzounthanasi@hotmail.com, Κιο-ρπές Γιώργος, Κιάρα Δημητριάδου, Ξανίδου Νανά, Λαζα-ρίδου Κατερίνα, Ζωή Τσαρσιώτου, Χρήστος Σαραγιώτης, Κατσούλη Βικτώρια, Λειβαδίτου Βάλια, Βαγγέλης Πετρίδης, pgrohleva@yahoo.co.uk, Σοφία Πετροχείλου, Ανδρονίκη Παπαδοπούλου, spirtulis@yahoo.gr, fin04159@uom.gr, Μαλλετζίδου Λαμπρινή, Βαγγέλης Τσακάλης, danaik @hotmail.com, Λεονταρίδης Κώστας, Ιτσοδέλη Χάιδω, Αλμπανίδου Στέλλα, Γρηγοριάδης Κώστας, Τογανίδου Δέσποινα, pavlina83@yahoo.com, Τσιακιρίδης Παναγιώτης
Όλοι οι νικητές κερδίζουν από ένα βιβλίο. Για να παραλάβετε το δώρο σας επικοινωνήστε μαζί μας στο τηλέφωνο 2310 288277, από τη Δευτέρα 3/3 έως και την Παρασκευή 7/3 από τις 10.00 έως τις 18.00
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
